Och jee........K*T

Gisteren zou ik met een vriendin boodschappen gaan doen.

Mijn Lief is twee weken naar Thailand, dat is al lang geleden gepland en moest gewoon doorgaan.

Tegen de tijd dat hij terug zou komen, zeiden we, zou ik op Schiphol staan en hem in mijn armen sluiten. En dus ging hij....

Ik heb ongelofelijk veel hulp gehad van allerlei lieve mensen om mij heen en samen boodschappen doen was er daar één van. Gisteren.

We zouden naar de Appie, de Natuurwinkel en vast ergens koffie drinken.

Maar de laatste dagen voelde ik me niet zo lekker....

en om de ellende voor te zijn, maakte ik een afspraak met de Pacemaker-technicus.

Ik voelde tikjes...steeds weer en meer. En ik was moe. Ook dat.

Voor het boodschappen doen konden we even langskomen.

Enne......

in dat ziekenhuis ben ik nu nog.

Wat mijn grote angst was, is gebeurd.

Een van de draden van dat ding is los....en dus doet dat ding zijn werk niet goed.

Nee, wij moeten nog flink investeren in een vriendschap, Pacemaker en ik.

Het is nog geen  100% match zeg maar.

En dus loop ik hier sinds gisteren weer rond. Aangesloten en in de gaten gehouden door de hartbewaking.

En ze zoeken me hoor, als ik door de gang loop en er weer een draadje loslaat.

Gelukkig zijn al mijn spullen thuis verzameld en gebracht, halen de kinderen vandaag mijn Lief van Schiphol (jaha, hij is al geland) en moet ik morgen opnieuw onder het  mes.

En het was zo'n prachtig genezend litteken aan het worden. Pfffff....

Wanneer ik dan weer naar huis mag?

Dat zou maar zo de Eerste Kerstdag kunnen zijn.

Dat is dus K*T, met hoofdletters.

Maar weet je....het kan altijd erger. veel erger. 

Vannacht kreeg een kopje warme melk. Wie van jullie kreeg dat onlangs? Gewoon 's nachts?

Van een onbekende man?

Nou, ik dus.

Ik wil het niet zomaar vragen, maar als je nu morgen wakker wordt....denken jullie dan heel even aan mij? Ik weet zeker dat ik dat voel ;-)

Het hart.

Vanaf maandag loop ik hier al tegenaan te hikken.

Vandaag vertel ik jullie wat er aan mijn hart mankeert.

Ik vertelde het al aan een aantal mensen, maar als je het opschrijft is het toch anders.

Tot gisteren leefde ik nog een beetje met het idee dat, 

als ik eens even goed zou lezen hoe het zat,

 ik artsen op een heel goed idee zou kunnen brengen.

Zo'n idee dat nog niemand had bedacht.

 Iets waarvoor een pilletje zou bestaan,

of wat met het verstrijken van de tijd wel over zou gaan.

Wel vaker in mijn leven werd ik geconfronteerd met zaken waar ik niets vanaf wist.

 Dat roept bij mij altijd enorme weerstand op en de drang om me in te lezen.

 Een gevoel van: 'Ze kunnen me van alles wijsmaken, ik weet er ook niets van af....maar wacht maar'.

Want een pacemaker als je 53 bent, klinkt voor mij als 'echt wel een ding'.

Er worden onderzoeken gedaan,

 je voelt je niet goed en dat voelt na een aantal weken ook niet beter.

 Op de dag van de uitslag hoor je dat je hartritme te traag is,

 er sprake is van geleidingsstoornis,

 er een pacemaker geplaatst moet worden en er geen andere keus is.

 Dat dat nu nog even niet kan ivm. bloedwaardes, 

maar dan toch wel over een dikke week.....

Boek erbij, met pen wordt alles logisch aangegeven.

La open, pacemakers op tafel.

Ik pak er een op, voel het gewicht......

En of ik nog vragen heb.

WOW.......

Nu moet je weten dat ik een angsthaas ben, een stresskip of, beter nog, een schijtbak.......en  dat is met een hartslag van 40 ook al ingewikkeld.

Ik krijg een boekje mee, ik ga op veilige sites kijken op internet (hartstichting, krantenartikelen, GEEN forums)en maak een afspraak met de huisarts. 

Ik wil vragen kunnen stellen die ik in de loop van de week bedacht, maar als ik eerlijk ben ook om misschien met mijn slimme hoofd 'iets' te vinden dat de rest dus over het hoofd zag.

Maar nee, ik vind niets, want het is geen  Lyme, suikerziekte, schildklierafwijking. 

Het is een defect, het is pech.

Bij iedere gedachte waarbij ik omkijk naar het verleden,

 vind ik dat ik dit, na alles wat er al in mijn leven gebeurde, niet verdiend heb 

en vind ik mezelf verschrikkelijk zielig. 

Ja, ik zeg het maar gewoon, heel mooi vind ik die gedachte niet.

Bij iedere gedachte aan de toekomst

 word ik bang omdat ik een zelfstandige vrouw ben met fijn werk en een eigen inkomen.

 Kan ik wel net zo hard blijven werken als ik deed?

En dus is de kunst om NU zo verschrikkelijk in het NU te blijven......

Dat wil ik toch zo graag? Daar heb ik het toch altijd over?

Nou.....dus.....

Er zijn momenten dat me dat lukt. 

De zon helpt daarbij,

 mijn Lief die thuiskomt met sushi, 

kaartjes die dagelijks op de deurmat liggen, mail, gesprekjes.....

Maar o dat NU, om daar te blijven vind ik moeilijk.

Eckhart Tolle ligt op het tafeltje naast de bank, 

ik spin me een slag in de rondte en ik ben hele delen van de dag alleen. 

Stil......

NU is het zaterdagmorgen,

 alweer een week voorbij (verleden), 

komende week staat er wellicht iets te gebeuren (brrrr....

angst) 

Zojuist hoorde ik een vogels fluiten en vertel ik jullie dat ik een pacemaker krijg. 

We gaan zo naar de markt en ergens een kopje koffie drinken. (NU)

PS: Je snapt natuurlijk dat ik geïnteresseerd ben in mensen die op jonge (ja, 53 is jong.....) leeftijd een pacemaker kregen, zijn er veel juffen met een full-time baan en een pacemaker? Zijn er eigenlijk bekende mensen waarvan bekend is dat zij een pacemaker hebben? 

Dat je er heel oud mee kunt worden, dat weet ik al wel ;-).

 En dat je er enorm van kan opknappen ook ;-).

Een reis is ten einde.

Met deze foto's van een nat en herfstachtig Ecolonie in de Vogezen beëindig ik de reis.

Inmiddels alweer bijna een week geleden.

Zo stil als het daar was, zo stil is het hier nu ook.

Ik zend jullie allen een groet  en sluit de blogluiken even.

Mijn huis moet opgeschud, warm gestookt en opnieuw gewit.

Ik moet kaarsen zoeken en het licht ontsteken.

Dat duurt misschien wel even.

Mijn stagiaire, of een portie vro-ho-lijk-heid #3

Ja, dat lezen jullie goed:

Mijn stagiaire.

Deze week heb ik een stagiaire in de klas.

Een man van een jaar of 22.

En dan bedoel ik een stoere leuke meester.

Met een barse stem.

Zo een waar de jongens helemaal van kunnen genieten.

Mijn klas van 20, met 13 jongens.

Gisteren tijdens de koffie hoorde hij van onze schoolleider dat er opmerkingen waren tijdens het klassenouderoverleg over zijn broek. Die zat te laag ......

Tssssssssssssssssssss, denk ik dan.

Hebben we eindelijk een vent in school, gaat het over zijn kleren.

Waar je druk mee kunt zijn.'t Was mij nog niet opgevallen.

Vandaag stonden we bijeen tijdens de spreuk. Hij had een kleurig shirt aan.

Dat zag ik wel.

Een collega fluisterde me toe:

'Ik denk dat je iets moet met de kleding van je stagiaire'.

'Volgens mij kan het niet'.

'Non-de-ju', dacht ik alleen maar.

Wat is er nu weer met die broek....

Maar het was niet zijn broek.

Het was de afbeelding op zijn t-shirt.

Ik riep hem, boog voor over en zette mijn bril op.

'Kom eens even, iemand zei iets over je shirt en dat het niet kan'.

Toen ik de afbeelding bekeken  had schoot ik in de lach en zei: 

'Moet uit of binnenste-buiten'.

'Valt het zo erg op?' vroeg hij.

Je geeft les aan klas 5, en je gaat ze leren breuken gelijknamig te maken toch?

Ja, dat was zo......

'Uit dus', concludeerde ik.

'Zo-wie-zo niet aan de orde in klas 5'.

Boven stond hij lachend in zijn hemd in de klas.
T-shirt uit en zijn net te dikke vest aan.

Geen kind had het in de gaten.

Maar zeg nou zelf........

.......dit leidt wel een beetje af tijdens de rekenles toch????

Dit was wel een momentje....

Terwijl ik beneden bijna aan het kopiëren ben, komt een kind aangerend.

'Juf, juf, kom snel Wies heeft over gegeven!!

(In Drenthe spreekt men gerust over kotsen, maar ik wil dat woord niet horen in de klas)

Ik ren naar boven en inderdaad, Wies heeft over gegeven.

Ze klaagde al over hoofdpijn, maar wilde perse naar buiten.

Wies is geen watje en nooit ziek.

Ze zit daar wat te zitten en alles drupt op de grond.

Ken je dat gevoel?

Dat je medelijden hebt, weet wat je te doen staat, maar dat je ook even diep moet adem halen?

Goed, ik slinger een handdoek om de hele handel, laat doekjes halen en maak handen en broek schoon.

Stel de gebruikelijke vragen, maar nee....ze is niet misselijk meer.
Enne, naar huis....och, ze weet niet.

En dus blijven anderen op haar passen terwijl ik buiten een handdoek uit te spoelen heb en vraag of haar ouders gebeld kunnen worden.

Buiten is de nieuwe eerste klas aan het spelen.

Een jongetje komt naar me toe.

Ja......ik ken hem wel.

Nieuwsgierig.....

'Wat ben je aan het doen?'

Al spoelend, niet door mijn neus ademend zeg ik:

'Ik ben aan het Wijsneuzen en Apestaarten, ga maar lekker spelen'.......

Hij blijft staan, is erg dichtbij en zeer belangstellend.

'Wat zit daar in?'

Ik wil het gewoon niet zeggen....ik wil dit klusje gewoon even klaren.
Geen vragen, geen gesprek, gewoon even opruimen.

En dus maak ik een gebaar van: Doe maar even een paar stappen achteruit.

Ondertussen komt jongetje II.

'Wat is zij aan het doen?' hoor ik hem vragen.

Het nieuwsgierige kind draait zich om, slaat een arm om het jongetje heen en samen lopen ze weg.

'Kom maar' zegt hij zachtjes 'het is heel gevaarlijk'.

Ik weet niet zeker of ik het goed verstaan heb. Zei hij nou 'HET' of 'ZIJ'?

(van het WWW)

Ja, ik VIND er wat van!

(Van Pinterest ;-))

Weet je wat mij nou heerlijk lijkt?

Gewoon zo......snurkend in zo'n strandstoel.

Je nergens om bekommeren.

Nergens iets van hoeven vinden......

Jemig, wat vínd ik veel zo op een dag.

En zeker de laatste week.

Dat de kippen gestresst zijn, dat het weer tegenvalt, dat het te hard waait, dat ik veel te veel moet,

dat iemand te nors, te effen, te blij of te onverwacht reageert.......

Pff, ik word soms moe van mezelf.

Hebben jullie ook Pinterest?

Ik wel en al een behoorlijk tijdje ook.

Pinterest is natuurlijk gestoeld op het principe dat je elkaars prikborden bekijkt en daar dan leuke ideetjes opdoet en die op je eigen prikbord plaatst.

Dat is het idee.......

Maar ja, hoe doe je dat dan?

Pin je klakkeloos een heel prikbord van een ander over?

Doe je het bescheiden met zo hier en daar een plaatje of een ideetje......

Er zijn geen vaste regels voor, maar op de een of andere manier vind ik dan (ik vind weer iets) dat er ook een soort, nou ja.....fatsoens-norm is. Je doet dat enigszins bescheiden....

De laatste week is er iemand  die als een waanzinnige langs mijn borden gaat.

Alle werk-gerelateerde pins worden gepind.

Al wel 100 zo onderhand denk ik.

(Je kunt dat rechtsboven zien.....hoeveel pins er gepind zijn. Dat bleef eigenlijk altijd zo tussen de 1 en 10.....maar nu spreken we over 23....44....en allemaal door dezelfde persoon)

Dan zou je denken....VOLG me dan. Maar dan wordt natuurlijk wel duidelijk dat sommige prikborden wel erg op elkaar beginnen te lijken. 

Eigenlijk vind ik trouwens dat je, wanneer je dagelijks een paar honderd pins pint....nou ja....nee, ik houd mijn mond, ik vind daar helemaal  NIKS van. 

....

En weet je nu wat het meest bijzondere is??

Ik ken die persoon heeeeeeeeeeeeeeel goed.

Het is ook een juf (en geen collega van school hoor).

Maar ja....zij kent Madelief niet ;-).

En dat vind ik dan dus weer een beetje ingewikkeld.

Moet ik het zeggen? Moet ik maar zwijgen?

Zie ik ineens mijn afrikaantjes-mobiel op haar prikbord en denk ik dat zij niet weet dat ik die gemaakt heb.

En ze kent me......

Te zot voor woorden.

Eigenlijk ken ik haar ook zo goed, dat het vreemd is om het niet te melden.

En toch heb ik dat nog niet gedaan. Terwijl het me ook een beetje .nou nee.....gewoon ergert....

Oké..... zelf ben ik ook best een beetje druk.

Wel gezellig hoor, maar een beetje druk.

Want een week geleden stopten Lief en ik met roken.

MET WAT??

MET ROKEN!!!

Dus.

Ik dacht, ik zeg er mooi niks van, eerst maar eens de eerste week door.

Maar nu weten jullie het.

IK ROOK NIET MEER!!!!

En misschien vind ik daardoor overal wel een beetje méér van dan normaal.

Ik hoop oprecht dat dit gevoel binnenkort iets minder wordt.

Dat ik weer rust en ontspanning kan vinden zonder meteen ergens iets van te vinden....

en die strandstoel en krant en slapen met open mond....oh, dat lijkt me nou zo heerlijk.

Je nergens om te bekommeren.

Nergens iets van vinden.

Wat vinden jullie daar nou van?

Paprika's.

Er kwam een dag dat mijn kinderen het verschil wilden weten tussen biologisch  en niet-biologisch.
Ik vertelde dan dat biologische groente altijd van een boer 'met geduld' kwam.
Nou..........pffffff.....geduld....dat heb ik gehad.

Afgelopen voorjaar zaaide ik de zaadjes uit een biologische puntpaprika.

Dat gaat heel gemakkelijk en binnen de kortste keren had ik ongeveer 50 planten.

Ik deelde ze uit in de klas en hield er 16 zelf.

Leuke kleine plantjes werden het, met glanzend groen blad.

Eenmaal een centimeter of 20 werden de planten verpot, gezellig met zijn twee en een stokje erbij voor de stevigheid.
Op het moment dat ik op vakantie ging zag ik de eerste bloempjes verschijnen. Nog even, dacht ik en dan oogst ik mijn eigen puntpaprika's. Rode......

Vlak voor thuiskomst mailde Hannah dat er maar bar weinig gebeurde met die paprika-planten.
Ze groeiden, dat wel, maar verder was er weinig te zien. Een paar voorzichtige bloempjes, maar geen vruchten.

En inderdaad......de bloemetjes bloeiden, maar een klein tikje er tegenaan en de knopjes vielen er af.

Het wonderlijke aan zo'n plant is dat ze na een blad of tien spontaan splitsen in twee of drie stengels.

Dat lees ik dan, maar als het ook echt gebeurt.....dan vind ik dat dus een wonder.

Voor de stevigheid van de plant zou het ook goed zijn de eerste 5 bloemen te verwijderen.

Nou ja, die vielen er uit zichzelf al af.

Nu had ik ook wel nagedacht over 'ver-edeling' (en wat dat precies is weet ik ook niet, maar iets met kweken, kruisen en beter maken denk ik dan) en dat je wellicht geen goede planten krijgt als je het zaad zelf uit een paprika vist, maar hey....het was wel een biologische paprika geweest. Daar wordt niet mee geknoeid en gemanipuleerd toch?

Afijn, bij thuiskomst was er dus......niets te zien.

16 Planten stonden daar in de hoek van mijn kamer, veel ruimte innemend en weinig vrucht producerend.

En dus?

Ik heb er een nachtje over geslapen. Drie maanden een plant opkweken en dan gewoon op de compost......dat vond ik wel een beetje heftig.

En dus heb ik 'het' tegen ze gezegd. 

Dat ze nog twee dagen hadden. Maar dat ik dan ook iets moest zien.

En anders........

Jullie denken dat dat een grap is?

Helemaal niet, ik heb het ze echt gezegd.

En geloof het of niet......

Na twee dagen zag ik de eerste kleine ienie-mienie-paprikaatjes.

Vandaag is het zo:

En hoewel ik het ge-wel-dig vind en ze dat ook dagelijks meld, denk ik ook wel dat drie maanden kweken en dan een stuk of vier puntpaprika's oogsten ......nou ja.....hm.......dat vind ik wat karig.

Maar dat laatste vertel ik ze natuurlijk niet. 

Zandzakken voor de deur!

Eigenlijk voel ik me al dagen niet zo lekker. Ik denk dat ik het griepje met hoofd- en keelpijn overnam van een kind in de klas. Hij was vrijdag op school, maar lag de halve dag op een matrasje omdat hij zich beroerd voelde. Maar ja.....markt.....hij wilde perse niet thuisblijven.
En dus heb ik het nu.......maar ik moest er even uit.

Eitjes halen, plantjes brengen, koffie drinken bij Hannah......

en ik zag het donker worden.

Dus ik moest naar huis.

Ik heb eigenlijk niet echt een tuin.....

Mijn huis ligt lager dan het plaatsje en geitenweitje achter, maar midden op het achterplaatsje zit een put.

Zo een van de gemeente......

Maar als de hel losbarst en er in één keer heel erg veel water valt, kan het riool hier in Rolde het niet aan.

En ik voelde het.

Nu heb ik een nieuwe achterdeur met een dorpel van een centimeter of 4.....maar oooooooooooooooooo!

En terwijl ik dacht te gaan koken (en dat vond ik al een dappere gedachte), brak de hel dus los....

En ja hoor, alle putten verstopten. Ik zag het voor op straat en durfde bijna niet achter te kijken.

Het water steeg.....steeg.......en dan komt dat moment.

Dat je weet dat je moet kijken.

Door het raam naar buiten klimt.....

En buiten ziet dat het water nog een paar millimeter kan stijgen......
voordat het binnenkomt.

En dus.......de bijkeuken leeg maken, handdoeken voor de deur en de deur op slot.
Deurklemmen erop.......

Niet meer bewegen, niets meer aan doen.

En ja hoor, natuurlijk.....het platte dak stond ook blank.
Het was dat ik de buurvrouw op haar dak zag. Zij had lekkage.
En dus bedacht ik me ook maar te kijken.
Er lag weinig blad op het dak, maar dat kleine beetje was gaan drijven, en had de regenpijp verstopt
en dus klom ik weer uit een raam, op het dak.....om de regenpijp vrij te maken van blad.

Buurvrouw en ik, allebei op ons dak....doorweekt.

Het klinkt gek, maar ik ben op mijn best op dat soort momenten.
Vergeet dan totaal keel- en hoofdpijn.
Ergens geniet ik ook van de sensatie, ik zeg het maar eerlijk...
Geen tijd voor foto's, dat kwam pas toen het water zakte.
Maar ik heb het gered.
Alleen wat natte doeken.
En een nat pak...en koude voeten.......en dus, BANK!

Mijn innerlijke monnik.

Ik ben iets aan het leren.

Kijk, van nature ben ik wellicht iets opvliegerig van aard.

Noem het gedreven, energierijk, enthousiast......

De keerzijde is dat je snel iets voelt, of meent te voelen....

intuïtie, voorgevoel...met de nodige emotie daarbij. En ja, negatieve emotie. Ook.

Ik moet mijn innerlijke monnik ontwikkelen.

van het www.

Een week of twee geleden hing er een briefje aan een stok in mijn tuin.

En hm......anderen vonden me vooringenomen, maar de toon vond ik lastig.

Voor het gemak heb ik de naam maar verstopt, ik ben niet uit op hetze.

Ik belde niet. 'Wees zo goed en bel nummer (ook verstopt, leek me wijs ;-)),

ik ben in mijn tuin en wil niet zo goed zijn als ik geen vraag zie.......

Gisteren stond dezelfde stok driftig vastgebonden aan mijn emmer met onkruid.

Zo vast dat ik zeker wist dat mijn gevoel goed was.......

Ik kreeg de knopen er niet uit.......de stok bleef vastzitten aan mijn emmer.

De schrijver had problemen met iets en ik had daarmee te maken.

Ik had het gevoel dat het om de buurman van mijn tuin ging, maar zeker wist ik het niet. Het voorspelde niet veel goeds.

Ik belde toch......

'Hallo' klonk het aan de andere kant van de lijn. 'Wie bent U?'

Ik vroeg beleefd wie hìj was en de man ontstak in woede.

'U belt mij en ik vraag naar uw naam en nummer, dan bel ik u terug'. 

Waarom moet ik mijn naam zeggen als die ander dat niet doet?

Ik zei dat ik zijn nummer op een briefje in mijn tuin had gevonden en moest bellen....en dat dus deed.

'Ik kom er aan' zei hij.

Op mijn vraag waarover het dan in vredesnaam ging wilde hij eerst niet antwoorden, maar goed, het ging om mijn afvalberg (nadrukkelijk geen composthoop). Die was ook in zijn tuin gekomen.

O jee.......de man met wilde tuin en een takken- en stokkenberg van een meter tot op de grens van onze tuinen was boos.

Dus ik ging kijken. En ja, wij hadden inderdaad onze berg met blad en compost net zo hoog als de zijne laten komen en ze raakten elkaar.

Afijn, nog geen week geleden leerde ik dat je ook anders naar moeilijke mensen kunt kijken.

Blij kunt zijn dat je door dat soort ontmoetingen je 'innerlijke monnik' kunt ontwikkelen.

Dankbaar kunt zijn omdat je ze tegenkomt.........omdat jij daar iets van kunt leren.

Dus......

Ik trachtte (en dat vind ik echt heel lastig) in die stand te komen.

Ik harkte nog wat, schoffelde wat....tot een auto voorreed.

van het www.

De man bleef boos, vond dat ik aan uitlokking deed door blad op mijn hoop te gooien, want bij wind kwam dat in zijn tuin. (Rondom onze tuinen staan minstens 20 hoge bomen en die veroorzaken al dat blad)Ik had zijn hekje geruïneerd......en mijn troep lag in zijn tuin.

We keken samen.

'Uw berg laat u altijd wat woekeren en er planten er overheen groeien, ik dacht dat ook te doen.

Leek me gezellig (we hadden er allerlei papaverzaad op gegooid....aan onze kant dan)

Dat was een AANNAME.........

Ik kwam terug op zijn woord 'uitlokking'. Dat leek mij ook een AANNAME.......

De man had geen tijd om er bij te blijven staan en te zien of wij het juist zouden herstellen.

Daar moest hij dan maar vanuit gaan......(is dat een AANNAME?)

En dat ik nog steeds mijn naam niet had gezegd en hij nog niet wist met wie hij te maken had, vond hij zeer onbeleefd.

En....en dat doe ik NOOIT, ik noemde slechts mijn achternaam. 

En we moesten dan maar vrede sluiten vond hij, maar (en ja dat is een AANNAME) zijn uiterlijk kwam niet overeen met dat aanbod.

'Dat lijkt mij op deze aarde het allerbeste.......' zei ik nog. 'VREDE'.

Pfff...mijn innerlijke monnik........ ik was me werkelijk van geen kwaad bewust. Ik spit al een jaar alle kweek uit de grond die onder het hekje doorpiept vanuit zijn tuin.......(en daar konden wij het gisteren niet over hebben) en haal honderden zaailingen van weet ik veel wat weg omdat alles torenhoog staat en feestelijk uitdwarrelt over mijn tuin. 

Lief had al die tijd op het bankje gezeten en niets gezegd. 'Dag meneer' klonk het vanaf het bankje, toen de man verdween. 'O, dag meneer......' klonk het terug.

En nu ga ik straks weer naar mijn tuin. Mijn innerlijke monnik draait overuren........

Ik wil die man eigenlijk even niet zien......maar ik tracht dankbaar te zijn. 

Dat ik hem tegenkwam........

van het www.

Op zich had ik gehoopt dat ik niet meteen aan zo'n meesterproef  werd onderworpen in mijn proces mijn innerlijke monnik te ontwikkelen. Ik voel wel dat ik nog een beste weg te gaan heb.......

Uiterlijk zag het er wel redelijk uit denk ik, maar innerlijk weet ik dat dit nog dik onvoldoende is.

Echt, DIK onvoldoende.

Ik ga op reis en neem mee.........mijn Vadertje.

Mijn Vadertje logeerde hier en zou gisteren weer naar huis.

Hoe anders liep het.

Normaal gesproken ga ik dan 's morgens naar school en laat de sleutel achter.

Hij staat later op en pakt de auto in.

Brengt mij de sleutel in de klas, blijft soms even en rijdt dan terug naar Twente.

Om half 7 hoorde ik hem al scharrelen..........

Ik stond op en daar zat hij.

Een bebloed hoofd.......

Hij was uitgegleden en met zijn hoofd tegen een kacheltje gevallen.

Twee wonden had hij.

En dus belde ik naar school.

Dat we eerst om 8 uur naar de dokter moesten........

Mijn huisarts zit 30 meter verderop en om 8 uur zaten we al in de behandelkamer.
Is dat het voordeel van een dorp?

De boel is gelijmd en mijn vader mocht zeker NIET naar huis rijden.

Ik moest hem in de gaten houden.
Ik heb het hem niet gezegd, maar drie jaar geleden tijdens mijn verhuizing naar Rolde viel mijn moeder en liep een behoorlijke snee in haar knieholte op.
Dezelfde behandel-kamer, dezelfde assistente en dezelfde dokter.
'Ze denken dat jij je ouders mishandelt' zei mijn zus toen ik haar belde ;-).

En ja, dat is dan even een toestand, want ik moest echt even naar school.
De boel goed overdragen.

En dus belde ik Hannah. Of ze even op mijn vader wilde passen ;-).

'O wat leuk, ik kom eraan', zei ze.

Zo gebeurde het.

Mijn klas was verdeeld en moest wachten op de invaller (die toch al zou komen omdat mijn dondermiddag-inval ziek was).

Ik haalde ze allemaal op en wachtte samen met hen op de inval-juf. Fijn dat ik de boel zo kon overdragen en dat zij ook vrijdag in de klas kon zijn. Zorgverlof heb ik.

Vannacht maakte ik hem elke twee uur wakker (nou ja, zoiets, ik was ook niet helemaal helder)

Alles is goed gekomen. 

Ik ga zo op reis, breng mijn Vadertje terug naar Twente.

Dat wil hij graag, weer naar huis.

Ergens hoop ik dat mijn stille lezer uit Twente meeleest ;-)......
We lieten op de valreep twee sleutels maken.
'Pap, er moeten mensen zijn die in jouw huis kunnen, daar in dat Twentse'.
De sleutels zijn gemaakt, maar ik weet dat hij het lastig vindt om het mensen te vragen.

Dit was me het weekje wel. Ik moet de tuin in. Sjalotten en uitjes planten.

Spinazie zaaien en raapstelen. In de regen.....maakt me niks uit.

Mijn Lief zal me vanmiddag oppikken en samen rijden we dan terug naar Drenthe.
Eind goed, al goed.
Een gebroken arm op woensdag, bebloed hoofd op donderdag......
het is wel klaar nu!

Lege kruidenpotjes en een gebroken arm.

Nou ja, daar had dit berichtje over moeten gaan.

Over kruiden-potjes.

Maar het wordt ineens iets anders.

Dat van die kruiden-potjes kan ik ook wel in één regel af.

Ik spaar die lege ronde potjes van de A.H......omdat ze zo goed zijn voor één of twee bloemetjes.

Dat dus.

Maar daar gaat het niet over.

Aan het eind van de gymles struikelde een kind over de voeten van een ander kind.

Een onbenullig valletje..........

Maar aan de manier waarop hij zijn arm pakte zag ik dat het helemaal niet goed was.

In al die jaren voor de klas heb ik wel eens een gebroken sleutelbeen meegemaakt (een week of vier geleden, botsing op het plein) en een pols die dik werd, maar waar na een foto in het ziekenhuis gelukkig niets mee aan de hand was (eergisteren), maar nog nooit heb ik een arm gezien waaraan je gewoon kunt zien dat'ie gebroken is.........WOW.

Gelukkig was er een stagiaire die bij de klas bleef. Mijn sjaal diende als mitella (ja, er zaten er ook twee in de tas die we bij ons hadden) en ik belde school voor versterking.

Ondertussen liep ik met het kind naar school.

Twee collega's kwamen me tegemoet.

Oma zou hem halen en kwam net aanrijden. Wat fijn dat zijn moeder vlak naast school werkt.

'Juf, ik ben er een beetje bibberig van' zei hij tussen zijn tranen door.

'Ik ook hoor', antwoordde ik.

'Ja, dat voelde ik wel toen je me droeg'.......Mitella af, nee toch weer om, bezorgde moeder en oma in de auto.

Collega was in mijn  klas, ander broertje werd met spoed uit de klas gehaald. Eigenlijk zijn wij een geoliede machine zeg. 

'Zeg, dat abonnement op kneuzingen en breuken van armen en benen moeten jullie maar even opzeggen', hoorde ik mijn collega zeggen. Mee eens!

In al die jaren kun je dit niet oefenen. En ik geloof dat ik in een aantal dingen goed ben, maar dit vind ik nu niet meteen mijn sterkste punt. Die arm en dat kind, brrrrr...... en wat was hij stoer. 

Toen ik na schooltijd even zat, voelde ik me licht trillerig. En dat ben ik nog niet helemaal kwijt.

Ik heb gezegd dat ik vanavond bel en zal blij zijn als ik weet wat er nu precies aan de hand is.

Mijn eigen Pontus had ooit een gebroken vinger.....een scheurtje in zijn onderarm-bot.....maar daarvan was ik niet zo van de rel als nu. Bah!

Goede gedachten en bloemetjes stuur ik hem maar. Ik die k*t-kruidenpotjes van de A.H.

Update.......Zijn arm is onder narcose gezet. Er hoefde niet geopereerd.

Hè hè, juf kan slapen ;-).

gluten-bwlah-vrij

http://cakeletsanddoilies.blogspot.com.au/

Zo, en na die opgewekte dag van gisteren, vind ik het nu allemaal gedoe.

En dat zeg ik zodat niet iedereen denkt dat hier 24/7 een zonnestraaltje rondloopt.

Ik wil een koekje uit een trommel, ik wil taart op een terras.

Ik wil niet moeten bedenken wat ik nu weer voor lekkers zonder gluten zal gaan eten.

En natuurlijk weet ik dat het buitengewone onzin is en dat er veel en veel ergere dingen op de wereld zijn.

Echt.

En dus kijk ik op mijn gezellige Pinterest prikbord met 'lovely food', sla de meest prachtige broden van voor die glutenvrije tijd over (Ooooooooooooooooooo) en concentreer mij op het bovenstaande.

Dat ziet er fantastisch uit vind je niet?

Ik heb er alles voor in huis.

Maar niets werkt mee.

Mijn weegschaal is niet ingesteld op hoeveelheden als 165 gram.

Ik heb geen amandelschaafsel en mijn springvorm kan ik ook niet vinden.

Er valt een ei uit mijn handen, de deeghaken doen niet wat ik wil en ik heb nog twee appels en die moeten er ook in.

Ik zoek het amandelmeel en gooi ondertussen een zak linzen om en als ik die wil opruimen, vallen de pompoenpitten uit een zak die ook niet helemaal goed dicht zat.

De taart gaat in de oven (of is het een ovenschotel als het in een ovenschotel gebakken wordt?)

en die mag straks wel verdomd lekker zijn.

In de oven lijkt het meer op een enorm gebakken ei dan op een taart en ik snap wel waarom er eigenlijk amandelschaafsel op had gemoeten. En poedersuiker. Heb ik niet. Slagroom.....dat heb ik wel. 

De taart moet eerst VOLLEDIG afkoelen, voor je hem kunt eten.

Maar ja...inmiddels zijn we al anderhalf uur verder en snijd ik hem toch. Beetje lauw.

Het lijkt meer een toetje.....beetje drabbig. Ok, de smaak is goed. Het moet citroenerig zijn en dat is het ook. Ik ben niet zo gek op citroen. Maar goed, je kunt niet alles hebben.

En met de mededeling dat het leven een FEEST is, maar dat je zelf de slingers op moet hangen  (en dat doe ik dan ook maar ;-))besluit ik deze post.

Uit-gemopperd.

Soms.......

eh.....een regenplas. Dus......(www)

Soms gaan gesprekken in de klas een kant op die je van te voren niet bedenkt.

Spelling.......

Nieuwe categorie.......

bureau, cadeau, plumeau, niveau......

'Juf, ik weet er nog één. Mijn broer heet Beau!' (Die had ik in mijn vorige rondje in de klas)

'Wijn heet soms Bordeaux juf '.(dat is hetzelfde kind dat in de eerste met het woord port kwam ;-))

Voor de grap schrijf ik op het bord: Zie zeau!

Alom gelach. Het staat wel chique eigenlijk.

Er is een kind met nog een woord.

'Po'...........

Hm, nee dat schrijf je dan weer niet zo.......

'Juf, wat is een po?

Er zijn kinderen die dat kunnen uitleggen.

Als je klein bent en nog niet naar de wc kunt, dan ga je op de po.

Ik opper dat ziekenhuizen ook een po hebben.

Dat, als je niet naar de wc kunt omdat je in bed ligt, ook op een po gaat.

De kinderen kijken me vragend aan.

Ik beschrijf de po, brede rand etc. maar meld ook dat dat voor meisjes geldt.

'Hoe doen jongens dat dan?'

Hmpf....tja.....ik blijf  nuchter en feitelijk.

'Jongens plassen in een fles...eh, heeft één van jullie al eens in het ziekenhuis gelegen?'
Nou ja, sommigen....een dagje.

De vragen zijn niet van de lucht. 'Een soort cola-fles?'

Voor ik het weet heb ik een plasfles op het bord getekend.

Vooral de jongens moeten er erg om lachen.

'Hoe komen we hier in vredesnaam op?' vraag ik nog.

Een kind steekt haar vinger op.

'Als wij 's avonds aan tafel zitten vraagt mijn vader altijd wat ik vandaag geleerd heb op school' zegt ze.

'Nou, dan weet ik vanavond al wat ik ga zeggen'.

Nieuwe spellingscategorie........'Je hoort een O, je schrijft EAU.........

Een heel gewone spellingsles.