Gisteren ging de telefoon.
Het was tante Ineke.
Tante Ineke is helemaal geen tante.
Het is het buurmeisje van mijn moeder.
Van vroeger.
Heel vroeger.
Haar moeder, tante Nans, was de buurvrouw waar wij
vroeger op visite gingen. Tante Nans en meneer van den Berg.
Zo waren de verhoudingen daar en ik vroeg me nooit af waarom.
Wij gingen naar Tante Nans en meneer van den Berg.
Of naar tante Ineke en oom Daan.
Zo waren de verhoudingen daar en ik vroeg me nooit af waarom.
Wij gingen naar Tante Nans en meneer van den Berg.
Of naar tante Ineke en oom Daan.
Tante Ineke belde.
En dat is bijzonder.
In de tijd dat mijn moeder zo ziek was hadden we regelmatig contact, daarna weer een stuk minder.
Zij stuurde me foto's van mijn moeder, een briefje tot troost.........
Zij stuurde me foto's van mijn moeder, een briefje tot troost.........
Ik nam op en hoorde dat haar stem zwak klonk.
Wel háár stem (en ze heeft een bijzondere stem moet je weten), maar zo zwak.
En ze vertelde dat ze in het ziekenhuis lag.
En dat het helemaal niet goed met haar ging.
En dat ze slechte berichten had gekregen.
Ze had nog aan de arts gevraagd: 'Denkt U dat dit allemaal met een sisser af kan lopen?'
Maar de arts ontnam haar die gedachte.
En ze belde mij.
En ik zei dat ik me vereerd voelde dat ze me belde.
En of ze bang was.
En dat was ze.............
'Hoe oud ben je eigenlijk?' vroeg ik (zij doet namelijk zelf niet aan U en tante)
Als het nog mag, word ik tweede Pinksterdag 83' zei ze.....
'Hoe oud ben je eigenlijk?' vroeg ik (zij doet namelijk zelf niet aan U en tante)
Als het nog mag, word ik tweede Pinksterdag 83' zei ze.....
'Ach kind, ik lees je blogs zo graag'.
Doe je iedereen de groeten?
Ik ken ze niet zo goed, maar door jouw schrijven toch een beetje.
Je kinderen en je Lief. Geef ze allemaal een kus van mij'.
En dus schrijf ik nu over tante Ineke.
Die geen tante is, maar toch een beetje als familie voelt.
Op deze Stille Zaterdag waar de dood en het leven zo nadrukkelijk aanwezig zijn.
Doe je iedereen de groeten?
Ik ken ze niet zo goed, maar door jouw schrijven toch een beetje.
Je kinderen en je Lief. Geef ze allemaal een kus van mij'.
En dus schrijf ik nu over tante Ineke.
Die geen tante is, maar toch een beetje als familie voelt.
Op deze Stille Zaterdag waar de dood en het leven zo nadrukkelijk aanwezig zijn.





