Posts tonen met het label palmpasen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label palmpasen. Alle posts tonen

zaterdag 19 april 2014

Tante Ineke die geen tante is......

Gisteren ging de telefoon.
Het was tante Ineke.
Tante Ineke is helemaal geen tante.
Het is het buurmeisje van mijn moeder.
Van vroeger.
Heel vroeger.
Haar moeder, tante Nans, was de buurvrouw waar wij
vroeger op visite gingen. Tante Nans en meneer van den Berg.
Zo waren de verhoudingen daar en ik vroeg me nooit af waarom.
Wij gingen naar Tante Nans en meneer van den Berg.
Of naar tante Ineke en oom Daan.



Tante Ineke belde.
En dat is bijzonder.
In de tijd dat mijn moeder zo ziek was hadden we regelmatig contact, daarna weer een stuk minder.
Zij stuurde me foto's van mijn moeder, een briefje tot troost.........

Ik nam op en hoorde dat haar stem zwak klonk.
Wel háár stem (en ze heeft een bijzondere stem moet je weten), maar zo zwak.
En ze vertelde dat ze in het ziekenhuis lag.
En dat het helemaal niet goed met haar ging.
En dat ze slechte berichten had gekregen.
Ze had nog aan de arts gevraagd: 'Denkt U dat dit allemaal met een sisser af kan lopen?'
Maar de arts ontnam haar die gedachte.
En ze belde mij.
En ik zei dat ik me vereerd voelde dat ze me belde.
En of ze bang was.
En dat was ze.............
'Hoe oud ben je eigenlijk?' vroeg ik (zij doet namelijk zelf niet aan U en tante)
Als het nog mag, word ik tweede Pinksterdag 83' zei ze.....



'Ach kind, ik lees je blogs zo graag'.
Doe je iedereen de groeten?
Ik ken ze niet zo goed, maar door jouw schrijven toch een beetje.
Je kinderen en je Lief. Geef ze allemaal een kus van mij'.



En dus schrijf ik nu over tante Ineke.
Die geen tante is, maar toch een beetje als familie voelt.
Op deze Stille Zaterdag waar de dood en het leven zo nadrukkelijk aanwezig zijn.






donderdag 17 april 2014

Hoe moet ik dat vertellen?

Hoe moet ik jullie vertellen hoe de afgelopen dagen waren?
Ik weet niet of ik de goede woorden vind, maar ga het proberen.

Mijn huis is een puinhoop, want de dagen waren vol.
Vol van alles.
Eigenlijk begon het dinsdag al.
Ik vertelde over van Gogh, we schilderden en plakten.....
We beschilderden ook stenen.
Voor Hannah's Lief.
Gisteren liepen we naar Balloo.
Ik besloot om geen foto's te maken.
Ik kan geen foto's maken en tegelijkertijd het juiste met de kinderen doen.
De woorden vinden, de aandacht geven, de kudde leiden, en vrij laten........
En ZIJ schreef er prachtig over. Dat had ik niet mooier kunnen doen.



Het was een bijzondere dag gisteren, maar met een flinke vergadering als toetje was ik mijn energie gisteren wel verschrikkelijk kwijt.
En dan ben ik ook maar een mens.......en zwoegde me de avond door.
Vannacht sliep ik heerlijk.
En vandaag togen we naar het bos.
Het bos van Hannah.........



Zomaar twee dagen buiten.
Twee dagen vrij en twee dagen samen.
Want zo voelde dat.
Het was een dag met een gouden randje.
Wat zeg ik: Het was een dag met een verschrikkelijke vette gouden lijst.
Witte donderdag en ik ben er nog stil van.
Het begon al met een prachtig verhaal van mijn collega en ik leidde het muzikale gedeelte.
Na afloop van het verhaal gingen alle kinderen staan en zongen we.....
'O lovely spring'.
Ik weet niet hoe ouders dat voelen (die zaten beneden te luisteren), maar als ik daar de maat sta te zwaaien en de kinderen om mij heen hoor zingen voel ik een enorme rijkdom.
Je voelt als het ware hoe 'de landing' in kinderzielen is. Zo zuiver en zo puur.
 Mijn ultieme 'juffen'- maar ook mensengevoel kwam volledig aan haar trekken.
Juf als ik ben volg ik het schema in mijn hoofd.
Snel weg (nog even een preek over het vervoer per auto;-)) om er als eerste te zijn.
Mijn stagiaire ging ook mee. Fijn was dat.







In het bos was het vuur al ontstoken. Heerlijk dat Hannah's Lief daar zo rondliep.......
En vanaf het moment dat de kinderen aankwamen was het feest.
Feest voor de kinderen, feest voor het bos, feest voor de moeders die mee waren en feest voor mij.
We zongen, speelden, kookten, bakten, verzamelden, maakten mooi, voelden de natuur, voelden rijkdom, voelden kracht, voelden elkaar en vierden het Leven. Samen.
 ZIJ blogde er al over en deelde deze foto's met mij (Dank je wel Arnika!).
Want ik maakte ze niet.
Ik was er deel van.
Van deze prachtige dag!!!!

Nu, een dag later blogde ook Hannah er over. Het is nu al met al een heel overzicht geworden.
Mooi.



Weet je, ik ben helemaal geen gelovig opgevoed mens.
Ik leerde gaandeweg, ik zocht mijn eigen weg.......
Maar ik geloof en dat geloof ik heilig, dat wij vandaag geleid werden.
Door een goed gesternte, dat sterrenstof op ons deed neerdalen.
Zomaar, op deze Witte donderdag.








dinsdag 15 april 2014

Licht en donker. Over Zonnebloemen en Aardappeleters.







Het is Stille Week.
De week voor Pasen.
Vorig jaar liep ik met de kinderen naar de schaapskooi van Balloo.
Een stevige wandeling van een kilometer of 7.
Dat gaan we morgen weer doen.

Het thema voor de Stille Week is dit jaar: 'Licht en Donker'.
Aan ons allen om dat invulling te geven in je klas.
Ik koos de biografie van Vincent van Gogh.
10 jaar zijn de kinderen nu.
En het is ongelofelijk hoe precies ze luisteren.
Aan mij om dat goed vorm te geven voor een 10-jarige.
Zijn leven is immers niet alleen maar rozengeur en manenschijn geweest.
Licht en donker.
Zonnebloemen en de Aardappel-eters.































'Ik zou benieuwd zijn hoe ik zou kijken met het zicht van Vincent van Gogh' zei een kind.
Nieuwsgierig hoe een ander de dingen zou kunnen zien.
En dat is nu precies wat ik wil bereiken in een klas.
Ik wil blikken verruimen, ideeën uitwisselen, luisteren naar dat wat die ander zegt.
Oordeelsvrij, open.
En o, wat kunnen ze dat.
Ze kunnen genieten van de blauwen en gelen. Ze zien alle tinten bruin (vast ook minstens 50) van de Aardappeleters en ze zien dat een donker schilderij ook licht kan geven.
Ze voelen dat het licht en donker van zijn schilderijen ook in zijn leven aanwezig was.....





Ik heb nooit een grote voorliefde gevoeld voor Van Gogh, maar toch is er wel een lijntje.
Mijn overgrootmoeder kende van Gogh. Zij woonde in Nuenen toen hij daar ook woonde.
Al heel jong wist ik dat, omdat wij ooit verhuisden naar de Vincent van Goghstraat en ik nog weet dat onder het straatnaambordje geboorte- en sterfjaar stonden en ik uitrekende hoe oud hij dan geworden was. 37......en wij woonden op nummer 37. Ik zal een jaar of 8 zijn geweest toen.
Toen hoorde ik over dat oor, over zijn armoede omdat hij in zijn leven eigenlijk geen schilderij verkocht en dat fascineerde me wel. Ik vond zijn werk kleurrijk, maar het had nooit mijn grote interesse.




Gisteren schilderden we de luchten van van Gogh, vandaag plakten we er met vloeipapier slordige zonnebloemen op, die we later met plakkaatverf schilderden.




Het was een mooie dag.








Aan het eind van de dag ruimden we de klas op.
Door het gesprek met de kinderen kijk ik nu ook ineens anders naar zijn werk.

Een week lang zullen we niet in de klas zijn.
Morgen lopen we naar Balloo en donderdag gaan we een maaltijd bereiden bij Hannah in het bos.

Het worden volle, rijke dagen. Dat weet ik nu al.

maandag 25 maart 2013

De Palmpaas-stok.


Een soort van spijt heb ik.
Ik heb in een vorige blog gezegd dat ik jullie op de hoogte zou houden van alle gebruiken rond Palmpasen.
En eigenlijk, met het lopen van die optocht vrijdag en de Palmzondag gisteren ben ik alweer verder.
Staan er alweer nieuwe activiteiten op het programma.
Maar ja.....ik heb het gezegd. En dus doe ik het ook.
Behalve het bovenstaande, kom ik er  niet uit en kom ik er ook niet helemaal achter.
Wat is nu de symboliek achter de Palmpaasstok?
Ik vind van alles op verschillende sites, maar niets is eenduidig.
Goed, ik vertel jullie wat ik ervan weet en onthouden heb.

De Palmpaasstok zou je als een heidens symbool kunnen zien. In vroeger tijden ging men met fakkels en takken rond de akkers om zegen te vragen, een goed jaar, vruchtbare grond en een goede oogst.
In de kerkelijke traditie zou je het als kruis kunnen zien waaraan Jezus gekruisigd is. Maar niet alle Palmpaasstokken hebben de vorm van een kruis.Het kan ook een stok met een rond rad zijn of een gaffelvormige stok. Eigenlijk is dat per streek verschillend.

De cirkel die je op het kruis kunt maken zou symbool staan voor de zon, of voor de eenheid.....zonder begin of eind. Het wiel van het leven.

De stok wordt omwikkeld met gekleurd papier.
Rood voor het bloed (in sommige streken worden er alleen rode propjes op de stok geplakt), wit voor de reinheid of de verrijzenis uit de dood en groen voor het nieuwe leven.....maar dat doet lang niet iedereen.

Het haantje zou voor het begin van de nieuwe dag kunnen staan, maar ook voor het verhaal waarin Jezus zijn dood voorziet en de trouw van zijn volgelingen in twijfel trekt. Hij zegt tegen Petrus: 'Voordat de haan drie maal kraait zul je drie keer gezegd hebben dat je mij niet kent'. Petrus ontkent dat, maar het gebeurt wel.
En het haantje is van brooddeeg gemaakt. Heidens gezien staat het voor kiemkracht en groei en in de kerkelijke traditie staat het voor het laatste avondmaal dat Jezus had met zijn discipelen.

De eieren staan natuurlijk voor het nieuwe leven en het gedroogde fruit? Is dat nu iets van de Vrijeschool?
Ik weet dat ik als kind ook wel een optocht liep met een ketting van schuimpjes.......
De kinderen krijgen bij ons 2 chocolade-eieren in hun netje. Ik las dat het er soms 12 zijn, de 12 discipelen van Jezus. Dat hadden ze vast leuk gevonden.

Buxus wordt ook veel gebruikt, of in het midden op het kruis, of in de staart van het haantje.Nieuw leven, de lente of als vervanging van de Palmtak, waarmee Jezus welkom werd geheten in Jeruzalem (Hosanna....)

Meestal lopen kleuters met een stok met een rond hoepeltje. Juist omdat het kruissymbool nog niet bij die leeftijd past. Daarnaast is het bij ons zo dat moslim-kinderen ook niet met een kruis lopen. De Koran spreekt niet over de kruisiging. In hun geloof is het anders gegaan. Jezus is gestorven en naar Allah gegaan, maar niet gekruisigd. Zij lopen mee, zingen mee, maar hebben een stok met een hoepeltje. Waarom dat ene kind een andere stok heeft weten de kinderen niet, het is gewoon zo. Ergens in de hoogste klas zullen we het daar vast eens over hebben.









Een ding is zeker.....de kinderen vinden het heerlijk om hùn Palmpaasstok te maken. In mijn planning denk ik dat dat we er een uur mee bezig zijn, maar de kinderen kunnen er de hele ochtend mee vullen. Gelukkig hadden we al eerder geregen en de broodjes gebakken en waren we dan toch op tijd  klaar voor de optocht.
Wat je merkt is dat kleuters en eerste klassers nog helemaal opgaan in het lopen met hun stok. We hebben er vorig jaar  over gesproken tot welke leeftijd je nu een optocht loopt. Wij hebben de grens bij klas 3 gelegd en nu weet ik weer waarom: er werd veel gegeten en eigenlijk te weinig gezongen. Klas 4 en 5 stond ons ergens aan de route met een hele grote Palmpaasstok  toe te zingen en klas 6 zorgde ervoor dat we veilig de straat konden oversteken.
De kinderen vonden het fijn zo met iets van henzelf rond te lopen en zelf te mogen bepalen wanneer er wat gegeten werd.......en die symboliek? Natuurlijk vragen sommige kinderen er naar en spreken we daarover, maar voor hen is het toch voornamelijk een vrolijke zing- en snoep-optocht en dat is het natuurlijk ook.