Posts tonen met het label vrijeschool. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vrijeschool. Alle posts tonen

vrijdag 22 juni 2018

De put.




Een waterput, zo een met zo'n zware metalen deksel, is voor kleuters buitengewoon interessant.
Je kunt de diepte in kijken, er zand in scheppen, andere kleine dingen in laten verdwijnen en je kunt zo'n deksel ook proberen op te tillen.
Regelmatig zie je kinderen op hun knieën zitten, bezig met van alles.
Gisteren waren twee jongens bij de open put bezig met stokken.
Ik hurkte bij ze neer en keek mee.
Rozenblaadjes dreven op het water en als je er met stokken in ging roeren ontstonden er bubbels.
Samen keken we hoe zwaar het deksel is.
'Nou, als je vingers er tussen komen zullen ze er niet meteen af zijn, maar ik denk dat we dan wel naar de dokter moeten' zei ik.
'Ja maar juf, het is zo'n mooi soepje' zei de een.




De ander voelde meteen het gevaar.
'Ja, en als je er in valt zonder bandjes is dat gevaarlijk', zei de ander. 'En ik kan nog niet zo goed zwemmen'. Ik beaamde dat.
Een oudste kleuter stond erbij en keek me bedenkelijk aan.
'Ik denk niet dat dat past, met bandjes en al'.
Kijk, dat is het verschil tussen jongste en oudste kleuters........
Ik knikte hem toe. Iedereen was gehoord, de boodschap overgekomen.
De put ging dicht, het spel ging verder.

vrijdag 15 juni 2018

Kleuterjuf.

Lang geleden is het dat ik hier iets schreef.
De afgelopen twee jaar stonden zo in het teken VAN......
Er gebeurde veel.
Ik was in Leidsche Rijn.....ik kwam weer terug naar Drenthe.
Het afgelopen jaar maakte ik een carrière-switch.
Ik werd kleuterjuf.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet weet wat ik straffeloos mag schrijven
over derden......zonder naam, gezicht en verdere info moet het toch nog steeds kunnen?

Kleuterjuf zijn is hard werken.
Maar zo verschrikkelijk leuk.
In het kader van ' een portie vrolijkheid'(een van mijn labels)
kan ik probleemloos bladzijdes vullen.

En dus: 
'EEN PORTIE VROLIJKHEID'.

(pinterest)

Eten in de kleuterklas doe je in stilte.
De kinderen kunnen even wegzinken in hun gedachtes terwijl ze hun boterhammetje eten.
Ik schenk thee, of sap, of water en mijmer ook even mijn eigen mijmeringen.
Omdat 'kunnen rijmen' een zwaarwegend criterium is om de overstap naar klas 1 te maken, oefenen we dat nu. Zo aan het eind van de maaltijd, als de stilte voorbij is.
Sommige vierjarigen rijmen moeiteloos, anderen kunnen nog oefening gebruiken.
Soms maken we een gedicht, soms zeg ik alleen een woord.

Afijn, die dag noem ik : WOLK (kolk, dolk), ZEE (mee, twee, ree, o jee) en GOED (zoet, moet, doet, bloed). Soms zeg je iets voordat je nagedacht heb en ik zeg: HUT........
Terwijl ik het zeg denk ik al: 'O jee'...... en verbeter het in SCHAAP.
Niemand reageert, maar ik zie twee paar twinkelende ogen. Broer en zus ook nog.
Broer, vier jaar, zegt: 'Ik weet al waarom je een ander woord zei juf. Anders zou ik een verboden woord moeten zeggen'. 

zondag 31 mei 2015

Twee apies en meer.


Zo heb je één apie en zo heb je er twee.
Eentje kocht ik er tijdens de voorjaarsmarkt bij QUADRAAD en een tweede bestelde ik  bij haar voor dat kleine mensenkind dat in aantocht is. Ach, wat heeft ze die met dat gestreepte pakje ook weer prachtig gemaakt. 
En nu? Ik ben blij met twee. Ze zitten daar gemoedelijk naast elkaar.......

Ik  rommel en werk hard. De dagen dat ik niet voor school aan het werk ben zijn voorbij.
De getuigschriften moeten gemaakt.
Het is het moment in het jaar dat ik in mijn hoofd bezig ben met de kinderen uit de klas.
Of ik nu aan het koken ben, of in mijn tuin aan het werk....ze zijn er doorlopend.
Wat hebben ze dit jaar laten zien?
Wat hebben we gedaan?
Het is waardevol en intensief en eigenlijk moet er niet teveel bij komen dat mijn aandacht vraagt.
De getuigschriften zijn geworden zoals ik ze nog niet eerder maakte.
Ze gaan over Boeddha, we hadden mooie weken toen we ons tijdens Advent verdiepten in het Hindoeïsme, Boeddhisme en het oude India.

Een tipje van de sluier:





De tuin vraagt mijn aandacht en mijn kinderen vragen mijn aandacht. Dat is niet erg, dat is mooi.




Toen ik gisteren in mijn tuin kwam, stond er een cadeautje. Een pot met Scabiosa. Met een briefje eraan. En daar heeft vast iets op gestaan, maar ik denk dat de slakken in mijn tuin net zo van woorden houden als ik dat doe ;-)




Zie je het uitgekauwde papier er onder liggen? De woorden hebben ze opgegeten!!











Nog een week of wat en het schooljaar zit er op.
Het is gek, maar het nieuwe jaar begint voor mij  half augustus en niet op 1 januari.
Het oude jaar zit er dus bijna op en het nieuwe zal beginnen.

Het nieuwe jaar waarin ik weer een groep 8 zal afleveren.....we delen nu al vijf jaar lief en leed.
Zo bijzonder is dat en echt, het is niet erg om daarna afscheid te nemen. Wel heftig, maar niet erg. 
Het nieuwe jaar waarin ik meteen al oma zal worden.
Waarin de jongste van opleiding zal veranderen om dan toch.....eentje zal dan de traditie voortzetten....schoolmeester te worden. Mijn overgrootmoeder was gouvernante, mijn vader was schoolmeester, ik ben juf en straks zal Pontus het ook wezen. Dat vind ik echt tof.
Zomaar ineens een nieuwe fase.
Die twee apies kijken me aan. Een nieuw jaar! Joepie!
Neu, eerst het oude jaar afsluiten en daarvoor moet ik nog verdomd   behoorlijk veel doen.






Ik wens jullie een goede week!






vrijdag 12 september 2014

Thor is zijn hamer kwijt.

Eigenlijk wilden we het toneelstuk aan het eind van de vierde klas spelen.....
maar toen was de zaal bezet.
En dus speelden we het gisteren.
's Morgens voor alle kinderen van school en 's avonds voor ouders en familie.
Een volle dag dus.



Het verhaal?
Thor, de dondergod heeft een hamer.
Die hamer maakt hem onoverwinnelijk.
En hij is hem kwijt.
Zonder die hamer zijn de Asen in Asgard niet  veilig.
Loki (oei, een god met reuzenbloed) heeft hem verkwanseld aan de reuzen.
Officieel weten de Asen dat niet, maar ze vermoeden het wel.
Loki staat bekend om zijn listen en streken....
Loki wil voor Thor op zoek gaan bij de reuzen en leent de valkenveren mantel van godin Freya.
Hij verleidt stormreus Thrym de hamer terug te geven.
Er moet toch iets zijn waar hij naar verlangt?
('Iets wat je altijd al wilde hebben?')
Thrym hoeft niet lang na te denken.
Freya, godin Freya......daar wil hij mee trouwen.




Met dat bericht gaat Loki terug naar de Asen.
Thor vindt het meteen een goed plan. De kwestie moet opgelost en desnoods moet Freya daarvoor maar trouwen met Thrym. Het is niet anders, die hamer moet terug.
Heimdal, Freya zelf en de andere Asen laten weten dat je dat niet van Freya kunt verwachten en Heimdal verzint dat Thor als Freya verkleed naar Thrym moet afreizen.....om de hamer terug te krijgen. Als hij zich voordoet als Freya, kan hij de hamer vast te pakken krijgen.
Thor moet zijn trots inslikken om zich als vrouw te verkleden, maar hij doet het.
Loki begeleidt hem als zijn bruidsmeisje.....
Samen eten  en drinken ze met Thrym, alvorens het bruiloftsfeest te gaan vieren. En o, wat moet Loki Thors slechte manieren, grove eetgewoontes en zuipgedrag goed zien te praten.
('Freya heeft in acht dagen niets gegeten, verliefd hè? Tot over haar oren')
Wanneer Thor uiteindelijk de hamer in handen heeft, vermorzelt hij alle reuzen en is de strijd gestreden. (o en dat was echt het leukste stuk. Veel getrommel en geschreeuw en dooie reuzen hangend over tafels en stoelen.)

Het was een hilarisch stuk volgens een meisje uit de derde klas en ik had het niet beter kunnen zeggen.
Dat neemt niet weg dat ik de laatste dagen flink moest mopperen om de puntjes op de  I te krijgen.
O, wat was het prachtig, wat hebben we gelachen en wat deden ze het goed.




Deze foto van Thor heeft Arnika gemaakt ('t is haar eigen zoon). Heb er even in geknipt Arnika........
wat een geweldig plaatje is dit!!



De valkenveren mantel was gemaakt door een oma....de hamer van Thor door een vader.
We hebben ze, samen met wat foto's, in de klas opgehangen.
Kunnen we nog even na
genieten.






donderdag 4 september 2014

Laat ons nog wat zomeren.

De liederen voor de herfsttijd heb ik uitgezocht.
Maar hey, deze week is het nog aan het zomeren.
Dat verwachtten we vorige week helemaal niet.
En dus is het een dubbel cadeau.
En dus zongen wij maandagmorgen nog uit volle borst:
'Zing, zing, het is zomer......'

En dus schilderden we 'A field full of poppies'.
Dat klinkt toch anders dan een 'Klaprozen-veld'.

Vanuit het goud- en citroengeel....(het warme zomerzonnetje) zet je deze schildering op.
In ronde streken.....
En daar ontstaan dan allerlei roden in.....in ronde streken.
Tot slot laat je hier en daar de poppies met dunne groene stengels de aarde raken.
En die aarde, die mag ook geschilderd.

Het voorbeeld van het bord (pfff, roef roef en hupsakee.....)

....en vervolgens is iedereen in verstilde zomerstemming.






\

Vandaag hebben we de hartjes nog even bijgekleurd met filia-krijt en nu hangen ze te stralen in de hal.
Nee, geen herfst nog......nog heel, heel even volop zomer.

En dus toog ik vanmiddag naar de sauna.
Da's fijn, nou zeg maar gerust HEERLIJK....een middag in de zon en af en toe wat zwemmen.
Ik lag half te doezelen in het zonnetje, hoorde vogels, kikkers, het roezemoezen van mensen....
Twee stemmen klonken steeds duidelijker boven al die soezelende geluiden uit.......
Een greep van de woorden die ik hoorde:
'Wat een straf hè? Hier liggen we dan. En iedereen maar werken om ons heen. Heeeeeerlijk.....'
'......nou ja, en eigenlijk kun je maar beter niets gaan markeren, want er is niemand die voor je zorgt.....'
.....En dan is het de bedoeling dat mensen om je heen voor je zorgen. Ik moet er niet aan denken zeg'......
'........en op een plein spelen lijkt onschuldig, maar mijn hemel er is gewoon te weinig toezicht voor kleuters.......'
'........waarom moeten wij ons overal in mengen? Noorwegen, Zweden en Denemarken blijven toch ook onpartijdig........'

WAAROM, denk ik dan, WAAROM ga je in vredesnaam naar de sauna?? 
Toen ik me omdraaide om te zien uit welke monden dit geblaat kwam keek ik in twee lachende ogen.
'Tjonge, wat een gekakel' zei de vrouw naast me. 'Ik kan me er maar niet voor afsluiten'. 
We lachten....
Ik dook nog maar eens even in het koude bad, mijn hoofd onder water.
Toen ik terugkwam bij mijn ligstoel, hoorde ik slechts kikkers en vogels. De kakelende dames waren vertrokken.
Ik zomerde nog wat.
(O ja, nog steeds zonder sigaretten ;-))




zondag 17 augustus 2014

Een nieuw begin!

De afgelopen dagen heb ik alle verjaardagscadeautjes voor de kinderen gemaakt.
Ik probeer dat altijd aan het begin van het jaar af te hebben, zodat ik me daar geen zorgen over hoef te maken.
Vorig jaar is dat niet gelukt, moest ik steeds van te voren de sleutelhanger maken die ze toen kregen.
Maar oooooooooooooo, ik ben zo bang dat ik dat ergens een keer vergeet.
Dat er 's morgens een stralend kind met een dienblad met lekkers in de rij staat en ik alleen maar schrik....
Ja, dat gebeurde dus één keer het afgelopen jaar.
En dus is het af nu, voor alle kinderen.


Ik heb katoen geverfd met textielverf en daar zakjes van genaaid.
Op die zakjes staat: 'Rijkdom voor: ..........................' 
Maar wat zit er nu in?



In klas 5 heb je een periode economische aardrijkskunde.
Vanuit de rijkdom van de ontbijt-tafel ga je de weg terug naar de oorsprong.
Waar komt die hagelslag vandaan? Thee? Koffie?
Je kijkt naar de huidige situatie, maar ook naar de geschiedenis.
Hoe ongelofelijk is het om te weten hoeveel mensen er in de weer zijn geweest om dat pak hagelslag bij jou op tafel te krijgen? Dat maakt je heel bewust van wat je eet......
Dat kun je met allerlei producten doen. 
Ik begin het jaar met de oorsprong en het belang van ZOUT.
En dat is de rijkdom die in het zakje zit.



Zout uit Pakistan, van Hawaiï, uit de Middellandse Zee en uit de Atlantische Oceaan.....
en zout uit de bodem bij Harlingen.
In van die mooie kleine zakjes.
('O je bedoelt wiet-puutjes' zei de man van de kantoorboekhandel toen ik uitlegde wat ik nodig had.
Onder de toonbank toverde hij een doos te voorschijn, waar een stripje op zat dat ooit met een ouderwetse lettertang gemaakt was: wietpuutjes....stond daar op).


(van het WWW)

Da's niet alles....rijkdom zit 'm niet in dingen.
En dus ook een kaartje van Boeddha (ook leerstof klas 5) met een spreuk.....
Zo mooi, maar ik voel ook humor als ik het lees.......ik hang 'm boven mijn bed. Kan er niet genoeg naar kijken, kan er niet genoeg aan werken....




De komende week zal de eerste al wel zijn verjaardag vieren en het geeft  me rust te weten dat het af is.
Voor alle kinderen. Morgen neem ik het mee naar school en zal het de kinderen laten zien.
Dat ze weten dat het af is........
Pas als de eerste echt zijn verjaardag viert zullen ze zien wat er in zit.


En verder??
Een redelijke spanning voel ik wel.
Vanavond is iedereen op school. Ouders en  leerkrachten.
Om de school op te warmen voor morgen.
Ieder van ons zal een beeld geven voor het komende jaar.
Een soort presentatie.....
Voor de nieuwkomers is dat misschien wel het spannendst.
Geloof me, zelfs na jaren is die laatste dag een dag met spanning.
Ook voor de oud-gedienden.




zaterdag 5 juli 2014

Het is gedaan!

Zo, het is gedaan.
De laatste dag.






Van het uitdelen van de getuigschriften tot het zingen van een lied
voor een vertrekkende collega.
Van het zingen voor de zesde tot het dansen van een Afrikaanse dans begeleid door djembé's. O wat vind ik dat een feestje.
Dat geluid van de djembé's, mijn geroep in de zaal en het dansen van al die kinderen.
Ik leid ze naar een sluis waar ze doorheen moeten kruipen. Een donkere gang met veel viezigheid.
Eenmaal buiten krijgen ze de zegen van hun juf.
Met een natte wc-borstel.
Die djembé's........ik ben er gek op. Ik hou van getrommel en ik neem me voor daar iets mee te gaan doen. Ik wil het goed leren.

We verhuizen ieder jaar naar een andere klas. Dat is altijd een hele operatie. Hoe langer je ergens bent, hoe meer spullen je verzamelt.
Stel je voor hoe dat dan gaat.......na alle feestelijkheden loopt de ene ploeg een klas leeg te halen en de volgende ploeg de spullen in de kasten zetten en dat kan natuurlijk lichte ergernis oproepen.
En het is warm.....
Om een uur of vier kom ik thuis. Met bloemen, veel bloemen. Met kaartjes en een lekker douche-prutje. Met een mooi kopje en heerlijke thee. Met een pelgrims-zakje en een mooie ketting.
Thuis pas heb ik de rust om alles te bekijken, maar er zit absoluut geen lijn in mijn activiteiten.
Afgelopen week stond er een enorm cadeau bij mijn achterdeur...en gisteren weer! Jeetje, wat voel ik me gezien en gewaardeerd. En al doe je dit werk nog zo lang, al weet je dat je het helemaal niet slecht doet en ben ik niet alleen afhankelijk van complimenten....ik geniet intens van al die heerlijke cadeautjes van iedereen.






Nu is het de volgende morgen. DE volgende morgen.
En ineens realiseer ik me dat we vandaag naar het huis van Lief gaan en laat ik alles los.
(jaha, met moeite).
Ik neem alleen mijn zwemspullen mee en mijn breiwerk.
Maandag verder.....
Even weg!




dinsdag 17 juni 2014

Update borduren III, we're almost there.......



Met gepaste trots....nee, met barstensvol trots laat ik jullie de borduurwerken van de kinderen uit de vierde klas zien.
Het werk is bijna gedaan, het einde is in zicht.
Toegegeven, we hebben ons door een paar dode momenten moeten heen worstelen, maar ook dat hoort bij handwerken.
Ambachtelijk werk vraagt doorzettingsvermogen, niet kijken naar wat er nog moet, maar genieten van wat er al is.
We begonnen ooit, bijna 10 maanden geleden met het verven van een lapje Aïda en het ontwerpen van borduurranden.
We spraken over kleuren. Stel dat je een tas zou verven in allerlei kleuren. Waar zou je dan de donkere kleuren bedenken en waar de lichte?
Daar waren ze het snel over eens. Donkere kleuren aan de onderkant (dragend), lichte kleuren aan de bovenkant (openend). Kleur doet iets. Donker naast licht (dat is wel het thema in klas 4) geeft een ander effect dan donker of licht alleen.
Vol goede moed ging iedereen aan het werk.
Donker en licht, kijken naar de achtergrond, kiezen van de juiste kleuren.
Het moest een voorkant worden voor een hoes om de multomap. In de eerste kregen ze zo'n zelfgemaakte hoes met Sinterklaas, maar zo langzamerhand is de tijd rijp voor een nieuwe hoes.

Langzamerhand ontstonden de eerste randen.
Ze gingen bij elkaar kijken, ontwierpen vogeltjes of kaarsjes.
Dat mocht, als het maar randen zouden worden. 
De initialen van elk kind zouden een laatste rand vormen.



Soms was het doorzetten, soms liep het soepel.
Er waren periodes dat we 's morgens eerst gingen borduren en zo vlotte het geheel toch en kwam langzamerhand iedereen in een flow.






Vlak voor het eind leek het een beetje te stagneren.
Ik wilde de lappen op geverfde stof naaien, maar ik was niet tevreden over de kleuren.
Ineens wist ik het. 
Blauw, geel en rood moest het worden en wat heerlijk dat er dan een moeder in de klas is die dat regelt. Dat er moeders in de klas zijn die de hoezen voor de mappen knippen en onvermoeibaar met de kinderen samen kijken op welke kleur hun werk het meest tot hun recht komt.

En nu?
Alle kinderen hebben hun lapje om gespeld, geregen en nu is het een kwestie van kleine steekjes maken om de lap op de hoes te naaien.......
Tjonge. Wat een werk was het en wat is iedereen trots.
We barsten van trots. De kinderen om wat ze maakten, ik omdat het project tot een goed en mooi einde komt.




Handwerken op de vrije school. Het is meer dan bezig zijn alleen.
Enne.....daar  heb je ook betrokken ouders bij nodig, anders was het nooit gelukt.
Echt.

zondag 8 juni 2014

Getuigschriften II.

Behalve een spreuk en kunstzinnig iets voor de kinderen schrijven wij op school ook een ouderstuk.
   Dat is veel werk, maar ik kan de kinderen dan ook even heel nabij weten.
Wat deden we, hoe ontwikkelde het kind zich en wat is je wens voor de toekomst.
Het beeld wordt aangevuld met allerlei Cito-gegevens en dat is een kwestie van opzoeken en interpreteren. Maar dat beeld, hoe was het kind aanwezig in de klas.....dat doe ik het liefst in de vroege ochtend. 
Dat is het moment dat de dag nog schoon en nieuw voor me ligt en ik nog niet afgeleid ben door alle ruis die zich gedurende de dag op de lijn (mijn lijn) voordoet.
Voor de vierde keer doe ik dat voor deze klas en natuurlijk zijn er de afgelopen jaren al veel zaken aan de orde geweest. Hoe een kind de klas binnenkomt, hoe het op het plein speelt, eet, communiceert, hoe de leerstof binnenkomt......
Als schrijvende voel ik dat ik meer en meer naar de toekomst kijk.
Wat heeft het kind nodig om straks de school te verlaten en vol goede moed aan zijn of haar middelbare schooltijd te beginnen? Hoe helpen we het kind meer en meer stuurman te worden op het eigen schip?

Ik kijk ook naar de klas als geheel. Hoe is deze klas? Wat zijn de sterke punten en wat de minder sterke punten?



Afgelopen vrijdag vierden we het Pinksterfeest. Mijn klas had een prachtige dans, ze deden het voortreffelijk en de hele week wilden ze dagelijks oefenen. Het liefst wilden ze de paal he-le-maal invlechten. 'Verder juf, verder!'
Na hun aandeel zaten ze op een muurtje te kijken naar de andere klassen en ik bespeurde onrust.
Van oeverloos kletsen, tot luid meezingen met de andere klassen. En met luid bedoel ik LUID!
Toen het feest was afgelopen en we terug moesten naar de klas stonden ze allemaal op het muurtje en daar begon het...........het Wilhelmus werd ingezet. Waarom?
Ik heb wer-ke-lijk geen idee.......



Ik weet wel dat ze dit in de eerste klas ook deden. Gaf ik iemand een compliment, dan klonk er massaal 'We are the champions' of 'Olé, olé, olé, olé'......
Elke klas heeft een ziel, een klassenziel. Leeftijd doet dingen opvlammen, of minder aanwezig zijn, maar elke klas heeft een klassenziel.
Je schaaft en schuurt daaraan en tracht er een mooi geheel van te maken.
Dat is het....dat durf ik gerust te zeggen. Ze luisteren, delen en voelen zich veilig zo met elkaar.
En soms is het 'Olé-gehalte' van deze klas enorm.
Ojojoj.....ik kan daar nog altijd van schrikken.

Het Wilhelmus op het Pinksterfeest.......



Ik schrijf verder, loop rond, spin wat en doe wat in de tuin. Maar ik mijmer en bedenk de hele dag en de klas is heel dichtbij.






donderdag 29 mei 2014

Getuigschriften.

Het lijkt hier stil, maar dat is slechts schijn.
Wekenlang speelde het zich af in mijn hoofd.
Getuigschriftentijd.
Vorig jaar blogde ik er ook over.
Over de druk die groot moet zijn voordat ik begin.
Nou.......de druk ìs groot nu.

Dagenlang hikte ik er tegenaan.
Ik ben geen kunstenaar zeg ik zelf altijd.
Ik ben meer ambachtelijk ;-)
Dus ik teken niet met één lijn een woedende Thor.
Ik doe niet hup en hup en daar heb je dan de Yggdrasil.

En dus moet ik het anders doen.
Het wordt een linosnede.....
Op gekleurd papier.
Hoe je dat nou doet?
Nou zo:

Neem soft-pastels en maak een papier vol kleur.

Neem wc-papier en veeg de kleuren uit.
Pas wel op dat je steeds een nieuwe prop pakt.
Dus niet met het blauwe propje over het lichtgroen gaan.


Zo ontstaat langzaam maar zeker een achtergrond in pasteltinten.
Wanneer je nog niet helemaal tevreden bent, gewoon over de basis heen kleuren.
Je zou er in kunnen gaan tekenen, schilderen.....

Dit zelfde kun je ook doen met vet oliekrijt.
Dan doop je de prop in een schaaltje terpentine en veegt dan over het krijt.

Dat wilde ik eigenlijk, de kleuren worden dan intenser
(en ik krijg er niet zulke hoestbuien van) , maar het moet wel buiten......
en ja, dat weer hè? Dat zat nou niet bepaald mee gisteren.

Vervolgens is de tafel bezaaid met van alles.....
De blokprint en roller.......


Detail........
Alvast geslepen.......


Het werkblad.......ook mooi.

Een tipje van de sluier.


Ik realiseer me dat ik niet alles moet prijsgeven. Dat is altijd de sjeu van de laatste dag.
Daar ligt dan al je werk....met spreuk.......voor de kinderen van de klas.

Ik ben er nog niet hoor.....maar het begin is er.
De spreuken liggen klaar, het inschrijven kan beginnen.
Morgenavond moet alles ingeplakt en ingeschreven zijn.

Dan heb ik nog een maand voor 20 ouderstukken.
Dan zijn we klaar om te verhuizen naar klas 5, groep 7.
Het einde komt in zicht.
Als je, zoals ik, graag hele rondjes meegaat met je groep, ga je volgens mij veel eerder met pensioen.
Het lijkt nog maar even geleden dat deze kinderen met een zonnebloem en gouden kroontje de trap opkwamen om naar klas 1, groep 3 te gaan.
En nu .........nog twee jaar en dan gaan ze.


Weten jullie nog dat ik blogde over KOOS ?
Hij belde gisteravond. Hij had zijn toets gehaald en een goed gesprek gevoerd.
Het zit er dik in dat hij in september aan zijn HBO-opleiding kan beginnen.
Het laatste onderdeel had hij wel een beetje verprutst zei hij. 
'Was je het zat en had je moeite met je focus?'
'O, wat ken je me goed juf.....ja, ik zag het niet meer zitten'.
22 is hij........
Ik bedoel maar.....voor ik het weet ben ik met pensioen.
Pfffff.......