Belvédère.

Ik vind dat een mooi woord: Belvédère.
Je gebruikt het niet dagelijks, zelfs niet wekelijks (eigenlijk nooit),  maar het klinkt mooi, beetje deftig.
Belvédère betekent uitkijkpunt, of uitkijktoren......en die uitkijktoren is er ook.
In Oranjewoud. Maar ja, die beklom ik niet.
Wil jij wel? HIER is de link.

Wij kwamen voor het museum.

Belvédère is een museum voor moderne en hedendaagse kunst in Friesland.
En als je daar op vrijdag naar toe gaat, verkeer je in 'grijs' gezelschap.
Het is de oudere Mensch die op zo'n dag een museumpje pakt.
Belvédère is daar uitermate geschikt voor.

Het is er prachtig, het uitzicht is weids en het brengt binnen en buiten bij elkaar. Kunst en natuur voelen er als 'verwant', als bij elkaar horend.
Datzelfde ervaar ik ook bij het Kröller Müller en ik voelde het ook bij Museum  Beelden aan Zee.

Als je na bezoek weer naar buiten gaat, kijk je anders naar je omgeving...... zie je ineens de omliggende stoppelvelden zoals van Gogh ze schilderde,  heb je andere aandacht voor weidse wolkenluchten of een kudde schapen en kun je je ineens voorstellen dat vormen ook abstract weergegeven kunnen worden.

Kijk, en omdat ik toch alles traag en langzaam doe, is een uitstapje naar Belvédère heel prima om te doen. Daarnaast is kunst kijken helend en goed voor het etherlijf heb ik ooit gelezen. Dus......

Kom,ik neem jullie even mee. Doen we eerst iets van de vaste
collectie......

Ik houd van dikke klodders en heldere kleuren......

Van verschillende materialen  en klein maar fijn......

van fotografie gecombineerd met verf......

....van de expositie van Pleysier. In Drachten en Groningen is ook werk van hem te zien.

Belvédère toont voornamelijk portretten.

Ojoj. Ik zie heus dat de foto's niet geweldig zijn, maar ik hoop dat je interesse gewekt is.


Nu naar de expositie van Jasper Krabbé. Wij werden daar erg vrolijk van. Wil je die vrolijkheid ook voelen dan heb je nog een week ;-).

Bron en inspiratie kwam van het zelfportret van Jan Mankes (1889-1920), een schilder die veel ziek was, verstilde schilderijen maakte (veel natuur, veel portretten) en uiteindelijk maar 30 jaar oud is geworden.

Dat hij trouwde met Anne Zernike, de eerste vrouwelijke predikant in Nederland, vind ik dan weer een leuk weetje. Daar kan ik dan weer uren over nadenken. Hoe dat geweest moet zijn.

HIER vertelt Krabbé over zelfportretten. Zijn werk in het museum komt ook even aan de orde.

HIER een filmpje van Youtube, volgens mij gemaakt voor het museum zelf. Het geluid is bagger, maar je krijgt een mooie indruk.

Na een rondje kijken, maakte ik foto's, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik nu en dan afgeleid was.

Er was een clubje vriendinnen die duidelijk samen een gezellig dagje weg deed.

In een klein museum vallen gesprekken meteen op. Ik zit natuurlijk niet helemaal lekker in mijn vel en liet me er behoorlijk door afleiden.

Juist deze dames vroegen mij of ik ze op de foto wilde zetten vóór de portretten van Viktor en Rolf.

Dat deed ik met de telefoon van de rechter dame, daarna maakte ik zelf nog even een plaatje.

Lief vond het dan weer grappig om daar ook zijn bijdrage aan te leveren, de dames duidelijk ook.

Wat heerlijk dat deze vriendinnen zo met elkaar op pad waren. In het Rijksmuseum hadden ze oeverloos kunnen praten over van alles en nog wat, zonder dat het iemand opgevallen was.

Het was zomaar een heerlijk dagje. Het totale ontbreken van tempo, tijd en drukte doet me goed.

Dat is dan een fijne bijkomstigheid van dit hele gebeuren.

Willen jullie ook nog even genieten van de expositie van Krabbé? Dat kan nog tot en met volgend weekend.

 HIER vind je info.

Oesters en een mooie lucht.

Daags na de geboorte van die kleine Floor, was Lief jarig.

Nu haat hij verjaardagen, dus het was niet erg dat we weer op en neer naar Zwolle reden

 en dat de  dag draaide om het nieuwe mensenkind.

Beter zelfs.

Aan het eind van de middag keken we de visite  de deur uit en togen wij naar Oldehove, een kilometer of 20 van Groningen om daar, bij 'het Kleine Oestertje' te eten. ('Gadver mam, wat een smerige naam', zegt mijn dochter dan;-).

Afijn, dat is bijzonder. Wij en uit eten.

Wij gaan namelijk nooit uit eten.

Omdat wij het altijd een beetje vinden tegenvallen.

Omdat wij vinden dat wij zelf lekkerder kunnen koken.

Het was de Dag, het Feest, die Floortje, de Vakantie, het Weer en de Plek waardoor het een heerlijke maaltijd werd.

Met oesters vooraf.

Oesters moet je ook alleen eten als alle voorwaarden aanwezig zijn om ze lekker te vinden.

Ik vond ze heerlijk.

Wat we verder aten?

Een grote schaal schaal- en schelpdieren......simpel, maar heerlijk bereid door een toegewijde kok.
Met fijne muziek en vriendelijke bediening.

Toen we terug reden naar huis zijn we wel 10 keer gestopt.
Gewoon, om de Wijdsheid, het Leven en de Ondergaande Zon te vieren.

Schoonheid en drukte. Rijksmuseum.

Het was druk in het Rijks....en niet een beetje. En dat wisten we, maar we hadden veel beter voorbereid kunnen zijn dan we waren. 

Ja, we hadden een museumkaart, maar hadden via internet een toeslagkaartje kunnen kopen.

En de drukte vond ik bijna niet te doen.

Want ik ga nu eenmaal niet 10 minuten wachten en langzaam schuifelen om recht voor een schilderij te kunnen staan. Mijn ogen zien van alles, maar mijn hoofd kan niet genieten. 

Hoe lang mag ik blijven staan?Kan ik dichtbij gaan kijken en vervolgens achteruit lopen??

Waarom ruik ik ook elk luchtje, voel ik de adem van andere mensen in mijn nek en vallen mij ogenblikkelijk bepaalde mensen op?

En dus vond ik het niet heel fijn ,maar werd het wel een mooie dag.

Want het is er prachtig in het Rijks en ik verheug me alvast op een volgend bezoek.

Nu weet ik bijvoorbeeld dat april, mei en augustus de drukste maanden zijn  voor een bezoek en weet ik ook dat allerlei mensen allerlei tips op internet zetten om het anders aan te pakken.

Maar ja, dat had ik gewoon niet bedacht.

Soms is drukte een reden om andere dingen te gaan bekijken. Die je  anders over het hoofd zou hebben gezien. En daar kan ik dan weer extra van genieten.

OVER SHYLIGHT.

SHYLIGHT (klik voor het ontstaansproces) vond ik wel een  hoogtepunt. De bewegende lampen die bijna dansend in het trappenhuis hangen zijn zo prachtig.  Ik herinner me dat Bettie er ook al eens over blogde en ik wilde ze perse zien. Dat is dus gelukt. De foto's geven de beweging op geen enkele manier weer dus de filmpjes MOET je zien.

SHYLIGHT II laat de bewegingen zien. 

De middag brachten we slenterend en winkelend door. Gewoon, alle tijd van de wereld, zonnetje en overal kleur en frisheid. 

Koffie, winkelen....langzamerhand terug naar de bus, om weer binnen een kwartier in Landsmeer te zijn

  En mooi weer....het kon niet beter.

Over het Singermuseum in Laren.

Zie je me staan, daar tussen haar borsten?

Wij waren een paar dagen weg.

Hier waren we, op een keurige camping.

Onder de rook van Amsterdam.

Zodat we simpel met de bus naar daar konden en geen zorg hadden over wat dan ook.

En het was een succes.

Hoe we waren?

Welnu, ik geef het schoorvoetend toe....

maar we waren zo.

Met de caravan waarmee mijn ouders eindeloos veel kampeerden. 

Mijn vader wilde heel graag dat ook wij plezier zouden beleven aan de caravan en na drie jaar tutten en wachten en twijfelen enzo (want wij kamperen nu eenmaal met een tent), besloten we nu op stap te gaan. Omdat we naar Amsterdam wilden.

En eerlijk is eerlijk, het was uitermate prettig.

Je eigen huis op wielen mee.

Nou ja, een klein dopje is het maar, maar je draait de pootjes uit en je staat. En hebt in één klap alles bij de hand.

Woensdag na de vergadering (wij hadden geen vakantie) vertrokken we.

Op Hemelvaartdag gingen we naar het Singer-museum in Laren.

Ik ben  fan van het SINGER (klik). Het is er mooi, de zalen zijn wisselend licht en donkerder en het is niet zo groot. Er hangt een ietwat deftige sfeer, maar zo één waarin iedereen welkom is. En dat vind ik fijn. Er is een mooie tuin, een beetje Rodin en nu dus heel veel Leo van Gestel nu. Wil je nog kijken? Dat kan nog tot en met Pinksteren en ik raad het je aan. Je kunt een 'luistertour' doen en die is echt leuk.

Dagboekfragementen worden gelezen waardoor zijn leven en werk meer diepgang krijgen.

Van Gestel heeft allerlei fases in zijn schilderwerk gekend en die worden onderbouwd en verwoord. Centraal in zijn werk staat een grote brand in 1929 waarbij veel werk verloren is gegaan. Gaandeweg de tentoonstelling voel je die gebeurtenis groter worden en voelde ik zelfs hoe heftig dat moet zijn geweest. 

Een echte Addy van den Krommenacker. Hij liet zich inspireren door Leo van Gestel.

Een suppoost sprak me aan toen ik aan het fotograferen was (?!) en vertelde dat sommigen het helemaal niks vinden en anderen laaiend enthousiast zijn. Hoe de stof pas op het laatste moment klaar was en er een modeshow was dwars door het hele museum heen. 

Leo van Gestel, verblijvend op Mallorca.

Na de dood van William Singer liet zijn vrouw Anna aan de ene kant van hun villa een concertzaal bouwen en aan de andere kant een museumvleugel, rondom een prachtige beeldentuin.

Het Singer Laren bestaat sinds het midden van de vorige eeuw.

In de tuin is modern werk te zien en nu in de lente, bij zonneschijn, is het zowiezo goed toeven daar.