Eens boomspinazie, altijd boomspinazie.

Spinazie wil bij mij in de tuin maar niet groeien. 

Of ik nu wel of niet mest of kalk geef.

Vorig jaar las ik over BOOMSPINAZIE......oftewel:  Chenopodium giganteum

Eigenlijk een soort spinazie die de lucht in groeit.

En dan ook nog met fluor-roze topjes.

De jonge blaadjes zijn lekker en leuk in salades en als de boom eenmaal groeit, kun je het blad roerbakken, net als spinazie.

Vorig jaar zaaide ik wat voor, plantte ik wat uit en at er eigenlijk te weinig van. Zo nu en dan in de sla. Mwah.

Eerlijk gezegd vond ik het gewoon een beetje tegenvallen. Het werden echt wel grote planten hoor, maar ze stonden een beetje in de weg.

Eigenlijk was ik die hele boomspinazie alweer vergeten.

Maar eh......de tuin helpt je echt wel herinneren dat ie er was vorig jaar.

Ze zijn in de hele tuin terug te vinden, maar waar ze stonden, staan er wel het meest. Ik heb een halve vierkante meter laten staan......... met al het andere dat zich spontaan uitzaaide.

Ineens vind ik die boomspinazie leuk. Leuker dan vorig jaar. 

De opbrengst ligt nu al hoger dan de twee keer dat ik trachtte spinazie te zaaien.

Ben benieuwd of de roze kleur enigszins zichtbaar blijft  als je de blaadjes wokt.

Binnenkort ga ik het zien!

Iemand nog een ander recept? Ik houd me aanbevolen.

Ossenhart en mayo.

Ik kocht zo'n prachtige tomaat 'Coeur de boeuf'. Je ziet ze nu overal en toen de natuurwinkel ze in de aanbieding had, wilde ik ze proberen.

Of ik ze nu zo lekker vind? Dat kan aan het moment en de tijd liggen. Ik zou ze vaker moeten eten om er echt een oordeel over te hebben. Prachtig vind ik ze wel.

Dit zijn bijzondere tomaten omdat ze anders rijpen dan andere tomaten. Ze rijpen namelijk van binnen naar buiten en dat maakt dat ze ook groenig (juist dan zegt men) lekker zijn.

Groenig zou je ze goed in koude gerechten kunnen gebruiken, rood juist in warme.

Ik heb ze maar als garnering op de vrij lompe pastasalade gelegd. Met zelfgemaakte mayo!! Nu ik van Hannah heb geleerd hoe simpel dat is, doe ik niet meer anders. Op zich niet goed.....echt niet goed.....maar wel bio. Dat dan weer wel!!

Recept mayo:

- twee eierdooiers

-250 ml zonnebloemolie

-twee theelepels mosterd

-zout en peper (niet te weinig)

-scheut azijn

-Griekse yoghurt

-eetlepel honing

-citroensap

Roer de eidooiers met de azijn, mosterd, zout en peper goed los met een vork en gebruik verder de mixer.

Ik zet de mengkom een beetje scheef, half op een theedoek anders is er weinig massa om te mixen.

Terwijl je mixt voeg je druppelsgewijs en later in een dun straaltje zonnebloemolie toe.

Als alle olie is opgenomen voeg ik (op aanraden van Hannah dus) yoghurt toe.

Ik gebruik romige Griekse yoghurt.Tot slot nog een lepel honing en naar smaak citroensap.

Vooral door de laatste ingrediënten bepaal je de smaak.

Favoriet bij de kinderen (die zijn 18+ hè) is de variatie met tomatenketchup, veel peper en een scheut whisky. Goed bij garnalen. (goed bij alles eigenlijk ;-))

Nu ik bovenstaande foto zie weet ik wat ik vergeten ben.

Moeskers moestuin (KLIK) vertelde ergens dat je ook 'lui' kunt zaaien. Gewoon een tomaatje uitdrukken boven de grond. Nu is mij dat niet gelukt, maar zaaiversie 2 is ook om te onthouden.

Zij smeert de zaadjes op een wc-papiertje en laat dat drogen. Eigenlijk heb je dan gewoon een zaaimatje. Nee, de link verwijst niet naar die handigheidjes. Die kon ik niet terugvinden en dit gaat ook over zaaien. Haar blog lees ik gewoon altijd met plezier en dat wilde ik even delen.

(mijn tomatenplantjes in de ochtendzon. Een stuk of 100, dus eh.....tomaten zat zou je denken)

Ik wens jullie een fijne dag. Het liefst met veel zonneschijn!

Een eerste slaatje uit eigen tuin!

Spinazie, rucola,

pluksla  en radijs.

Plus bieslook.

Zowel steel als bloem.

Daarbij komkommer, gedroogde tomaat en olijfjes.

Olijfolie en balsamico, peper en zout.

Wat een feest.

Fluitles.

Een  jonge collega had van haar ouders een cadeau gekregen.
Zij mocht blokfluitles gaan nemen.

In de herfst kwam ze bij me en vroeg of ik haar les wilde geven. 

Ze had geen zin in de muziekschool, het leek haar leuker als ik het deed.

En het zou ook betaald worden. Door haar ouders.

Pffff.....dat vond ik nogal wat. 

En dus moest ik nadenken en besloot ik dat ik het graag wilde doen, maar dat ik geen geld wilde.

Ik had wel een lijstje met boeken......

We fluiten sindsdien regelmatig en ik heb er plezier in.

Het is een gedreven tante en we lachen veel.

Zitten wij samen ineens na schooltijd 'Old Macdonald' te fluiten.

Op van die schelle, ouderwetse blokfluiten.

Vandaag lag er een stapeltje klaar.
Voor mij.

Wat een feest.

Zoveel leuker dan geld.

We spraken af dat we nog een paar lessen doen.

Daarna stoppen we niet hoor.

Spelen we verder.

Voor de lol.

Niet voor de boeken.

Da's nu wel klaar.

Hoeveel tijd ik heb om te fluiten??
Ik ruik en voel het voorjaar.
Moet aan het werk.
In de tuin......

Paprika's.

Er kwam een dag dat mijn kinderen het verschil wilden weten tussen biologisch  en niet-biologisch.
Ik vertelde dan dat biologische groente altijd van een boer 'met geduld' kwam.
Nou..........pffffff.....geduld....dat heb ik gehad.

Afgelopen voorjaar zaaide ik de zaadjes uit een biologische puntpaprika.

Dat gaat heel gemakkelijk en binnen de kortste keren had ik ongeveer 50 planten.

Ik deelde ze uit in de klas en hield er 16 zelf.

Leuke kleine plantjes werden het, met glanzend groen blad.

Eenmaal een centimeter of 20 werden de planten verpot, gezellig met zijn twee en een stokje erbij voor de stevigheid.
Op het moment dat ik op vakantie ging zag ik de eerste bloempjes verschijnen. Nog even, dacht ik en dan oogst ik mijn eigen puntpaprika's. Rode......

Vlak voor thuiskomst mailde Hannah dat er maar bar weinig gebeurde met die paprika-planten.
Ze groeiden, dat wel, maar verder was er weinig te zien. Een paar voorzichtige bloempjes, maar geen vruchten.

En inderdaad......de bloemetjes bloeiden, maar een klein tikje er tegenaan en de knopjes vielen er af.

Het wonderlijke aan zo'n plant is dat ze na een blad of tien spontaan splitsen in twee of drie stengels.

Dat lees ik dan, maar als het ook echt gebeurt.....dan vind ik dat dus een wonder.

Voor de stevigheid van de plant zou het ook goed zijn de eerste 5 bloemen te verwijderen.

Nou ja, die vielen er uit zichzelf al af.

Nu had ik ook wel nagedacht over 'ver-edeling' (en wat dat precies is weet ik ook niet, maar iets met kweken, kruisen en beter maken denk ik dan) en dat je wellicht geen goede planten krijgt als je het zaad zelf uit een paprika vist, maar hey....het was wel een biologische paprika geweest. Daar wordt niet mee geknoeid en gemanipuleerd toch?

Afijn, bij thuiskomst was er dus......niets te zien.

16 Planten stonden daar in de hoek van mijn kamer, veel ruimte innemend en weinig vrucht producerend.

En dus?

Ik heb er een nachtje over geslapen. Drie maanden een plant opkweken en dan gewoon op de compost......dat vond ik wel een beetje heftig.

En dus heb ik 'het' tegen ze gezegd. 

Dat ze nog twee dagen hadden. Maar dat ik dan ook iets moest zien.

En anders........

Jullie denken dat dat een grap is?

Helemaal niet, ik heb het ze echt gezegd.

En geloof het of niet......

Na twee dagen zag ik de eerste kleine ienie-mienie-paprikaatjes.

Vandaag is het zo:

En hoewel ik het ge-wel-dig vind en ze dat ook dagelijks meld, denk ik ook wel dat drie maanden kweken en dan een stuk of vier puntpaprika's oogsten ......nou ja.....hm.......dat vind ik wat karig.

Maar dat laatste vertel ik ze natuurlijk niet. 

Philadelphus, boerenjasmijn.

Boerenjasmijn. De naam doet vermoeden dat het een struik is die veel op boeren-erven voorkomt.

Of zou het zoiets zijn als een ietwat lomp uitgevallen jasmijn?

 Doe ik mijn keukenraam open, dan komt de geur van boerenjasmijn me tegemoet.

Wat kan ik genieten van die prachtige bloemen en die zoete geur. Voorjaar......bijna zomer.

Na de bloei is het eigenlijk maar een saaie struik, maar wel een goede afscheiding tussen mij en de buren. In het verleden is hij nooit goed gesnoeid en ik las dat je aan de basis takken kunt wegnemen om hem van onderuit te laten verjongen.....

......niet nu, nu geniet ik er alleen maar van.

Jammer dat het op de vaas niet wil. Het blad gaat slap hangen. Leek me zo lekker ruiken binnen.....

Als iemand zich vandaag aan mijn voorstelt als: 'Jasmijn, aangenaam' moet ik oppassen dat ik niet zeg: 'Gewoon Jasmijn of eh.......'

Pesto à la P.

Vorige week was ik met de klas bij Hannah in de tuin.

We maakten pesto.

Nu mag iets eigenlijk alleen maar pesto heten als het met basilicum, pijnboompitten en parmezaan gemaakt is, maar hey......Hannah woont in P. en pesto à la P. klinkt gewoon goed.

Wat belangrijk is, is de olijfolie. Daar valt of staat het mee. Je moet een lekkere, smaakvolle ietwat zachte olijfolie gebruiken. Niet met een bittertje. Ik neem meestal Italiaanse olijfolie.

Nu kun je alleen zevenblad gebruiken, maar ik gebruik ook rucola. Gewoon voor het volume, maar ook omdat ik de smaak van rucola lekker vind.

Ingrediënten:

Zakje rucola

Twee handen zevenblad

Aantal blaadjes daslook

Teen knoflook (of 2)

Stuk Parmezaanse kaas (of een harde zoutige kaas die er op lijkt)

Olijfolie

pijnboompitten (eventueel ook pecannoten, walnoten of cashewnoten)

Zout en peper.

Alle groen bij elkaar doen, maar een beetje achter houden. Een deel van de pijnboompitten toevoegen en de knoflook. Dit maak je tot puree met een staafmixer of in een keukenmachine. Doordat je olie toevoegt wordt het een smeuïge massa.
Jamie Oliver zei ergens in een programma dat ongeroosterde pijnboompitten een romiger smaak geven dan geroosterde. Dat scheelt alweer roosteren.
De rest van de noten hak je fijn, de laatste blaadjes ook.
De kaas rasp je op een fijne rasp en dit alles roer je door je prutje.
Het wordt daardoor iets minder fijn, dat vind ik altijd mooier.
Tot slot voeg je zout en (eventueel) peper toe.

Lekker met stokbrood, door gewokte spinazie of op een eitje.

Een zwart gat........

Kijk, nu kan ik roepen dat ik zoooooooooo blij ben dat het vakantie is.
En dat ben ik natuurlijk ook, maar toen ik vanmorgen weer om 6 uur beneden zat, voelde ik het niet.
De eerste dag dat er niets hoeft.......maar er komt ook niets. Het zwarte gat, ik wist dat het zou komen. Bah, bah, bah...maar het moet.

En dus zat ik om half 8 in mijn tuin.
Alweer kilo's aardbeien.
Zou willen dat ik jullie de geluiden zou kunnen laten horen. Geluiden van een dorp dat wakker wordt.
De eerste wandelaars met rugzak die vast het Pieterpad richting Pieterburen lopen. Wat hebben ze er mooi weer bij.
De eerste bezoeker op het kerkhof. (dan voel ik schoonheid en verdriet tegelijkertijd)
De eerste auto die niet weet of'ie links of rechtsaf zal gaan en de eerste fietsers.
De kerkklok die me op de hoogte houdt van de tijd.
Dat is grappig, in de tuin richt ik me op die klok, maar thuis (precies honderdvijftig meter aan de andere kant van de kerk) hoor ik die klok niet eens.

'Juf!!!' hoor ik ineens roepen. Het is een kind uit mijn klas. Zij hebben ook een tuin en gisteravond is er een bijenkast gekomen met een heus bijenvolk. Hij en zijn zusje mochten gaan kijken, ze hadden het nog niet gezien.....

'O ja juf, ik moest je nog de groeten doen van.......' en hij somt moeiteloos 6 namen op van kinderen uit de klas.

Mijn zwarte gat.....daar moet ik me doorheen werken om het echte vakantiegevoel te krijgen en de tuin helpt daarbij. Ik neem jullie even mee.

Het slaapmutsje, klaar om haar blaadjes te ontvouwen. Ze hoeft alleen haar muts nog even af te doen.

De dahlia's die elk een eigen kant op kijken, maar zich vast zo samen richten op de zon.

De tuinmelde, een welkome rode kleur in de groene tuin.

De korenbloemen die nu overvloedig bloeien.

De eerste knoppen in de zinnia's. 

De ingewikkelde en o zo mooie bloemen van de courgettes. Wat kun je daar eindeloos in verdrinken.

Aangewaaide papavers, ik leerde dat je ze best in de knop kunt plukken, maar pas als ze hun kopjes omhoog heffen....het is bijna zo ver. Welke kleur zouden ze hebben? Ik moet me bedwingen om ze niet een beetje 'te helpen' bij het openen.....

Dille, dille, dille...........

En met een enorme bos bloemen, de eerste worteltjes, een dikke ui en knoflook voor de nasi, de eerste bietjes die nu de overige bieten meer ruimte geven en ik denk wel weer drie kilo aardbeien fiets ik huiswaarts.

Na een sms van Lief: 'Hé tuinvrouw, goeiemorgen'  weet ik dat hij wakker is.

Tijd voor koffie.

Even voel ik geen zwart gat maar kleurige ruimte......vasthouden dat gevoel.

Dille.....

Dille!

De dag dat ik op kamers ging, mijn vader vertrokken was en ik in een nieuwe stad naar de markt toog omdat ik nu echt voor mezelf moest zorgen, kocht ik een bos dille op de markt.

De geur van dille is voor altijd verbonden met mijn eerste dag op kamers.

Fris, zomers, kruidig en prikkelend.

De dille in mijn tuin staat op punt van bloeien en staat wonderschoon naast de korenbloemen.

2 1/2 uur was ik in mijn tuin. 

En ik rook de dille. En ik plukte dille en ik snoepte dille.

Ik eet het veel nu.

Door de sla, als kruidenboter.

Eigenlijk is het blad alleen als keukenkruid te gebruiken.

Maar het zaad is goed om thee van te zetten......tegen winderigheid ;-)

Op een vaas met korenbloemen zijn ze om blij van te worden.

En de aanblik van dille roept tedere gevoelens op.

Dat vind ik dan.

Dat zulke tere blaadjes zo door elkaar en naast elkaar  kunnen groeien

Dat zoveel groen niet in de war raakt.

Iedere plant is zijn eigen wonder.

Maar de dille in mijn tuin.......

Oooooooooooo!

En dan......de éénjarige lupine.

Hulde aan de éénjarige gele lupine!

't Heeft op de vaas even nodig om tot zichzelf te komen, maar staat daarna fier rechtop. Dagen achtereen.

Feitelijk langer dan de goudsbloemen.

De zaden zijn prachtig, maar giftig voor vee.

Wel weer goed voor het volgende jaar, want deze zaai ik zeker opnieuw.

Eigenlijk is het een groenbemester, maar ik zet ze op de vaas.

En die 2 1/2 uur die had ik heel erg nodig. In mijn eentje, tussen kerk en koeien.

Mijn getuigschriften zijn af. Ik hoop dat de ouders blij zijn met het beeld dat ik van de kinderen schets. Dat ze hun kind herkennen in mijn verhaal.

Ieder kind is zijn eigen wonder......maar die klas van mij.....

Ooooooooooooooooo!

Tierlantijntjes.

Is het de juf in mij die tegenwoordig vaak Wikipedia raadpleegt om te zien of dat wat ik wil zeggen ook werkelijk kant en wal slaat? Of herkent iedereen die blogt dat wel een beetje?

Het maakt wel dat ik me in allerlei zaken ineens meer verdiep, wil weten......en dat vind ik eigenlijk heel leuk.

Goed, de PAARDENBLOEM.

Tot 2005 gold er voor dit woord (met een tussen -n-) 'de paardenbloem-regeling'. Daarin werd bepaald dat samengestelde woorden waarin het eerste deel een dier was en het tweede deel een plant een tussen -n- kregen. Het was nog de tijd van besse-sap en pere-jam (dat zou technisch gezien van één bes en één peer kunnen zijn en daarom zonder die -n-) Daarom is het altijd paardenbloem geweest en na de spellings-wijziging in 2005 bleef dat ook zo. 

De paardenbloem (Taraxacum officinale) kent in Nederland veel namen. Op Texel noemen ze het konijnentong, in het zuiden vaak pisseblom. In Friesland hynsteblom en in West-Friesland brievenbesteller.

Het een heeft te maken met de medicinale werking het ander met het vervoer van de zaden. 

Mijn kinderen noemden het vroeger altijd blaasbloemen ;-), maar dat noemt Wikipedia niet.

Toen wij vroeger een grote tuin hadden stikte die van de paardebloemen, want ik koesterde ze. Ik woonde toen in het bos en hunkerde aan het eind van de winter zo verschrikkelijk naar kleur en voorjaar dat ik blij was met de eerste bloeiende paardenbloem. 

Uren konden de kinderen in de weer zijn met een bak water en een mesje om TIERLANTIJNTJES te maken.

Om tierlantijntjes te maken neem je een bakje koud water.

Je neemt een stengel van de paardenbloem en snijdt die meerdere keren van onder tot boven in. Daardoor krijg je dunne sliertjes stengel. 

Je legt ze in het water en in een mum van tijd krullen ze helemaal in elkaar.

Dit is het begin............

......en hierboven zie je het eindresultaat.

Vervolgens regen ze dan al die tierlantijntjes aan een draad en maakten er een ketting van.

De paardenbloem is eetbaar. Nu is het wel zo dat het volwassen blad scherper smaakt dan het jonge blad. Jonge blaadjes kunnen in de sla en je kunt er ook pesto van maken (in combinatie met knoflook,pijnboompitten,parmezaan en olie)

Om het blad zacht van smaak te houden werd de bloem ook wel afgedekt van licht (net als witlof). In België en Nederland wordt het eigenlijk niet te koop aangeboden, maar in de Zuidelijke landen schijnt dat wel zo te zijn. Door dat afdekken kreeg het de naam MOLSLA. (Ik ben gek op zogenaamde 'ditjes en datjes')

Ik kom nog heel even terug op de tussen -n- in de spelling. Na 2005 kregen alle woorden een tussen -n- maar bleven er uitzonderingen.

Die uitzonderingen zijn hier te vinden.

Goed om te weten is dat wanneer het om een uniek iemand of iets gaat er GEEN tussen -n- komt en daarom hebben wij altijd KONINGINNE-DAG gevierd (hoe uniek is zij) en hopen we ook op veel ZONNE-SCHIJN (mijn planeten-zoon sprak tegen dat wij maar één zon hebben, maar toch......van DE zon hebben we er maar één zei ik dan)

Blauwe lupine.

Nu dacht ik toch werkelijk dat gele lupine een eenjarige plant is en blauwe lupine tot de vaste planten behoort.
Wikipedia zegt dat ook de blauwe soort eenjarig is en ook bij de Bolster koop je het als zaden van de eenjarige plant. Het is een groenbemester. Dat betekent dat je de plant na bloeien onderspit om de structuur van de grond te verbeteren.
Ik houd van die intens blauw-paarse kleur van de bloemen en ook de zaden zijn prachtig.

met dan aan het www

Ik had wat zaden een nachtje in het water gelegd en halve wc-rollen gevuld met potgrond om de zaden te laten kiemen. Dacht dat het wel een dag of 10 zou duren, maar mijn hemel........binnen drie dagen leken er werkelijk 'aliens' uit de grond te komen.

Wat een wonder dat er zoveel kiemkracht in één zo'n rond zaadje zit. Binnen een paar dagen groeien de wortels onder uit het wc-rolletje, je ziet dat misschien op de onderste foto.

Ik nam er een paar mee naar Oosterbeek en gisteren plantte Lief ze in zijn tuintje.

Moet je kijken...binnen een dag!

Aliens, die de handjes al uit de aarde steken.........

ZONNEBLOEMEN!

Gemaakt door Olle, in Frankrijk.

De zonnebloem (Helianthus annuus)  is een éénjarige bloem uit de composietenfamilie. Moet je nagaan wat een enorme groeikracht er in één zaadje zit. De wortels, die enorme stengel met stevige taaie bladeren en dan tot slot die majestueuze bloem met zaden.......

Een zonnebloem is er in veel varianten, de hoogste zou 5 meter kunnen worden, de bloemhoofden kunnen tot 35 cm. doorsnee worden.....en daar ben ik het gekst op.

Onvolwassen bloemknoppen vertonen heliotropisme. Dat wil zeggen dat de knop meedraait met de zon.
's Morgens staat de bloem in oostelijke richting om vervolgens (op zonnige dagen) met de zon mee te draaien. Als het dan donker wordt, draait de bloem terug in oostelijke richting....en begint het verhaal weer van voren af aan.
Dat komt door de ongelijke groei/celstrekking in de bloeistengel. Wanneer de bloem eenmaal geopend is, stopt dit proces en blijft de bloem naar het oosten gericht omdat de stengel verstijft.

Een zonnebloem is voor mij onlosmakelijk verbonden met mijn moeder. Mijn ouders vertrokken 1 a 2 keer per jaar naar Frankrijk of Spanje en er zijn talloze zomerfoto's van zonnebloemen. In hun huis is van alles over zonnebloemen te vinden. Van tafelkleedjes tot boeken van van Gogh, van schilderij tot schalen, vazen en kommetjes. Toen zij wist dat zij zou sterven wilde zij grote zonnebloemen op haar kist, maar pfff.....4 december.....zie ze maar te krijgen. Het moesten namelijk geen geweekte kleine dingetjes zijn, maar van die hele grote met sappig groen blad.
Als wij  het leven te vieren hebben, want dat doen we tijdens allerlei momenten dat we aan haar denken (zij zou niet anders willen), horen daar zonnebloemen bij. Wij heffen het glas 'op het leven' en doen dat het liefst te midden van zonnebloemen.

Vandaag wordt er gezaaid. En, na overleg met HAAR doe ik dat niet BD......maar enkel B (iologisch)...
Volgens de BD-kalender kun je niet in één weekend gewoon ALLES onder de grond stoppen........en dat is eigenlijk wel wat ik wil. NU is het vochtig, NU gaat het warm worden, NU zijn de biologische pootaardappelen aangekomen en NU heb ik tijd........

Vier dingen ga ik voorzaaien. Zonnebloemen (ras giganteus zeg maar.....dat is volgens mij geen latijn), bolcourgettes (leek me leuk om uit te hollen en te vullen straks), pompoen en sla.

Tuin- en slabonen en kapucijners .......wortelen, rode uien, sjalotten en aardappelen........regenboogsnijbiet, spinazie naast de al gezaaide raapstelen en veldsla......

Daar omheen komen dahlia's, cosmea, korenbloem, goudsbloemen, zinnia's, rudbeckia's en zonnebloemen.....

En dat gaat dus dit weekend, bijna allemaal biologisch, de grond in.

Later wil ik dan ook nog afrikaantjes, maar die koop ik wel als plantjes.....
Stilletjes hoop ik dat er dan nog plek vrij is voor andere dingen....maar het klinkt al wel vol.

En stel......dat dan over een poosje alles groeit en bloeit en welig tiert en ik een maaltje eigen verse kapucijners kan eten of even naar mijn landje kan lopen en met een flinke bos zinnia's huiswaarts kan keren...... en zo richting eind van de zomer af en toe een prachtig gigantische zonnebloem kan plukken, .......dan heb ik al één verlangen van mijn lijstje vervuld.

Die zonnebloemen.....die zijn belangrijk en dus kocht ik maar drie zakjes......voor de zekerheid. Dat er wel iets te plukken valt straks.

(Alle zonnebloem-afbeeldingen komen van Pinterest (van mijn 'mom'related prikbord) met uitzondering van de eerste. De andere foto's komen ook van het WWW)