Van wol enzo.

Lief wilde een wollen dekentje waar hij helemaal onder paste en dat heb ik afgelopen zomer gesponnen, geverfd en gebreid. Ik dacht erbij aan dit plaatje. Dat heldere groen kreeg ik niet helemaal voor elkaar.....maar ik ben blij met hoe de deken geworden is. Geen enkel gekocht draadje en zo groot dat je er behaaglijk onder past.

 Nu die (behalve wat afhecht-gedoe) af is, is het tijd voor iets nieuws.

Ik spaarde vanaf het begin van het jaar voor een nieuw spinnewiel. Ik stopte briefjes van vijf in een ouwe sok en maakte er echt een sport van. Kostte iets 6,95 dan betaalde in met 10,00 en vroeg of ze er nog 2 euro bij wilden.....had ik weer een vijfje...... 

Omdat eergisteren de herfstvakantie begon, ben ik dwars door al die regen-ellende naar Lochem gereden. Ik houd niet van autorijden en niet van regen, maar dit maakte alles goed. Ik had bijna het hele bedrag bij elkaar gespaard en dus mocht het. Bij Louët hadden ze op voorraad wat ik dacht te willen kopen. Ik ben nogal merkvast moet je weten. Mijn oude Louët had ik 30 jaar geleden tweede hands gekocht voor 25 gulden. Al die jaren dienst gedaan. Ook jaren op zolder gestaan, ooit een nieuw leertje en nog eens een klein onderdeeltje, maar verder.....altijd betrouwbaar.

En kijk nou (niet naar die gordijnen waar de zoom opnieuw in genaaid moet worden omdat ze na het wassen gekrompen bleken, maar naar het wiel).....

En gloednagelnieuw spinnewiel. Dubbeltraps....maar je kunt ook gewoon ouderwets enkeltrappen.

Zo zacht als zijde, lelieblank. Een wiel met drie spaken in plaats van één gat, maar wel dezelfde manier van spinnen. Omdat deze serie helemaal uit elkaar kan en je er ook andere onderdelen op kunt zetten  wilde ik alle mogelijkheden proberen. Dat was fijn. Met een doos vol onderdelen reed ik weer naar huis. 

Er lag nog een grijzige vacht te wachten. Vrij kort, maar gekaard prima om te spinnen.

De eerste dag zit er op......natuurlijk moet je wennen aan een nieuw wiel, maar met een drupje olie zo hier en daar vind ik het een buitengewoon goede aankoop. Er is één dingetje....dat klopt niet helemaal, maar daar zien jullie vast niets van ;-).

Was het weer wederom k*t vandaag? Hm, niet gemerkt.

Twee apies en meer.

Zo heb je één apie en zo heb je er twee.

Eentje kocht ik er tijdens de voorjaarsmarkt bij QUADRAAD en een tweede bestelde ik  bij haar voor dat kleine mensenkind dat in aantocht is. Ach, wat heeft ze die met dat gestreepte pakje ook weer prachtig gemaakt. 

En nu? Ik ben blij met twee. Ze zitten daar gemoedelijk naast elkaar.......

Ik  rommel en werk hard. De dagen dat ik niet voor school aan het werk ben zijn voorbij.

De getuigschriften moeten gemaakt.

Het is het moment in het jaar dat ik in mijn hoofd bezig ben met de kinderen uit de klas.

Of ik nu aan het koken ben, of in mijn tuin aan het werk....ze zijn er doorlopend.

Wat hebben ze dit jaar laten zien?

Wat hebben we gedaan?

Het is waardevol en intensief en eigenlijk moet er niet teveel bij komen dat mijn aandacht vraagt.

De getuigschriften zijn geworden zoals ik ze nog niet eerder maakte.

Ze gaan over Boeddha, we hadden mooie weken toen we ons tijdens Advent verdiepten in het Hindoeïsme, Boeddhisme en het oude India.

Een tipje van de sluier:

De tuin vraagt mijn aandacht en mijn kinderen vragen mijn aandacht. Dat is niet erg, dat is mooi.

Toen ik gisteren in mijn tuin kwam, stond er een cadeautje. Een pot met Scabiosa. Met een briefje eraan. En daar heeft vast iets op gestaan, maar ik denk dat de slakken in mijn tuin net zo van woorden houden als ik dat doe ;-)

Zie je het uitgekauwde papier er onder liggen? De woorden hebben ze opgegeten!!

Nog een week of wat en het schooljaar zit er op.

Het is gek, maar het nieuwe jaar begint voor mij  half augustus en niet op 1 januari.

Het oude jaar zit er dus bijna op en het nieuwe zal beginnen.

Het nieuwe jaar waarin ik weer een groep 8 zal afleveren.....we delen nu al vijf jaar lief en leed.

Zo bijzonder is dat en echt, het is niet erg om daarna afscheid te nemen. Wel heftig, maar niet erg. 

Het nieuwe jaar waarin ik meteen al oma zal worden.

Waarin de jongste van opleiding zal veranderen om dan toch.....eentje zal dan de traditie voortzetten....schoolmeester te worden. Mijn overgrootmoeder was gouvernante, mijn vader was schoolmeester, ik ben juf en straks zal Pontus het ook wezen. Dat vind ik echt tof.

Zomaar ineens een nieuwe fase.

Die twee apies kijken me aan. Een nieuw jaar! Joepie!

Neu, eerst het oude jaar afsluiten en daarvoor moet ik nog verdomd   behoorlijk veel doen.

Ik wens jullie een goede week!

Ingrid Marie.

Voor mijn verjaardag in januari kreeg ik een appelboompje.

Voor in mijn moestuin.

En ik mocht zelf verzinnen wat voor boompje dat moest worden.

Maar ja....ik ben niet zo goed in kiezen.

Mijn eisen:

Een pluk-appel (anders krijgen ze meteen al plekjes)

Een rode appel (dat vind ik de ultieme appel......rood)

Eentje die je glimmend kan poetsen (dat geeft voldoening)

Geen hoogstam (mijn tuin is maar 1 are. Een hoogstamboom zou dom zijn)

Maart is het.

En nu heb ik er één.

Na veel overleg kon ik kiezen uit drie.
De keuze viel op de Willem III.

Maar toen hij gebracht werd was het toch een andere.

Ingrid Marie  (Dat rijmt dan weer wel)

Een oud appelras die Ingrid Marie en de Karin Schneiders is de rode variant.
En rood worden ze, die appeltjes.

Als dit in je boom groeit is dat prachtig glimmend te poetsen. Toch?

Ik ga alvast op zoek naar een zacht lapje.

Wat een geweldig vooruitzicht.

En er zitten nog niet eens blaadjes aan dat hele boompje.

Of bloesems.

Laat staan appeltjes.

Hij staat mooi in de grond,

Met bio-potgrond.

Kalk....

Poep aan de voeten en een stokje erbij.
Nee, dat deed ik niet zelf.
Dat hoorde zeg maar bij het cadeau en daar was ik dubbel blij mee.

Cadeau van de ouders van mijn klas.

Omdat ik 53 werd.
Nu moet ik dit zomer goed zorgen dat er niet te veel appeltjes komen.
Een stuk of drie mag, maar meer zou de boom uitputten......
Mijn bankje staat naast het boompje en reken erop dat ik het hele proces ga volgen en vastleggen.
Wordt zeker vervolgd. Zeker.

Gereedschap met een goed verhaal.

Het wordt weer moestuin-tijd.

Voor mijn verjaardag kreeg ik een koperen harkje.

Mijn naam is er in gegraveerd. Het voelt als een kostbaar bezit.

HIER

kun je erover lezen.

Toen we uitvonden dat de Nederlandse leverancier hier een kilometer of 10 vandaag woont, was het snel beslist.

Eigenlijk is het niet alleen koper. Het is koper (meer dan 90 %) met tin. Dat maakt het brons.

De steel is van geolied beuken.

Ik vind 'm prachtig en wil beslist ook nog een klein schepje erbij. Daar staat het logo in geponst.

Maar we waren er nog niet.

Ik heb een Lief die veel en vaak wil helpen in de tuin, maar met brute kracht wil er dan wel eens iets sneuvelen. De steel van mijn spa ging doormidden en de hele spa die ooit van mijn ouders kwam ook.

Nu is Lief niet van de vele aankopen, maar als er iets moet komen, dan moet het ook wat zijn.

En dus kochten wij (nou ja hij ;-)) een Sneeboer schep.

HIER kun je dan weer lezen over de familie Sneeboer.

We reden er voor naar Roden.

Er zijn maar weinig leveranciers in het Noorden van het land, maar in Roden zit er één.

Je denkt dan toch wel ergens te komen waar alles mooi op orde is.

Nou, niets is minder waar. In een half vervallen schuur met aan een kant een enorm zeil stonden daar al die Sneeboer gereedschappen. Half in de open lucht. Ik moest mijn hoofd er ongelofelijk bij houden wilde ik de man verstaan........

Maar we kochten een spa en gisteren werkten we ermee in de tuin. Tjonge......dat glijdt zo de bodem in.

Voor de vorm wijdde ik mijn harkje in. Eigenlijk werk ik daar het meest mee tijdens het wieden tussen de planten.

Het plan is zo ongeveer klaar. Nou ja.....er zal heus weer van alles veranderen, maar dit moet het worden. Meer is het niet. Ik kan zulke zaken slecht overzien.

Aan het gereedschap kan het niet meer liggen zoals je ziet.

Aan de gezellige intentie ook niet.

Nu moeten we spitten, harken, perken maken, de strijd tegen kweek aangaan.....

Ik heb er zin in.

Fluitles.

Een  jonge collega had van haar ouders een cadeau gekregen.
Zij mocht blokfluitles gaan nemen.

In de herfst kwam ze bij me en vroeg of ik haar les wilde geven. 

Ze had geen zin in de muziekschool, het leek haar leuker als ik het deed.

En het zou ook betaald worden. Door haar ouders.

Pffff.....dat vond ik nogal wat. 

En dus moest ik nadenken en besloot ik dat ik het graag wilde doen, maar dat ik geen geld wilde.

Ik had wel een lijstje met boeken......

We fluiten sindsdien regelmatig en ik heb er plezier in.

Het is een gedreven tante en we lachen veel.

Zitten wij samen ineens na schooltijd 'Old Macdonald' te fluiten.

Op van die schelle, ouderwetse blokfluiten.

Vandaag lag er een stapeltje klaar.
Voor mij.

Wat een feest.

Zoveel leuker dan geld.

We spraken af dat we nog een paar lessen doen.

Daarna stoppen we niet hoor.

Spelen we verder.

Voor de lol.

Niet voor de boeken.

Da's nu wel klaar.

Hoeveel tijd ik heb om te fluiten??
Ik ruik en voel het voorjaar.
Moet aan het werk.
In de tuin......

Laat ons nog wat zomeren.

De liederen voor de herfsttijd heb ik uitgezocht.

Maar hey, deze week is het nog aan het zomeren.

Dat verwachtten we vorige week helemaal niet.

En dus is het een dubbel cadeau.

En dus zongen wij maandagmorgen nog uit volle borst:

'Zing, zing, het is zomer......'

En dus schilderden we 'A field full of poppies'.

Dat klinkt toch anders dan een 'Klaprozen-veld'.

Vanuit het goud- en citroengeel....(het warme zomerzonnetje) zet je deze schildering op.

In ronde streken.....

En daar ontstaan dan allerlei roden in.....in ronde streken.

Tot slot laat je hier en daar de poppies met dunne groene stengels de aarde raken.

En die aarde, die mag ook geschilderd.

Het voorbeeld van het bord (pfff, roef roef en hupsakee.....)

....en vervolgens is iedereen in verstilde zomerstemming.

\

Vandaag hebben we de hartjes nog even bijgekleurd met filia-krijt en nu hangen ze te stralen in de hal.

Nee, geen herfst nog......nog heel, heel even volop zomer.

En dus toog ik vanmiddag naar de sauna.

Da's fijn, nou zeg maar gerust HEERLIJK....een middag in de zon en af en toe wat zwemmen.

Ik lag half te doezelen in het zonnetje, hoorde vogels, kikkers, het roezemoezen van mensen....

Twee stemmen klonken steeds duidelijker boven al die soezelende geluiden uit.......

Een greep van de woorden die ik hoorde:

'Wat een straf hè? Hier liggen we dan. En iedereen maar werken om ons heen. Heeeeeerlijk.....'

'......nou ja, en eigenlijk kun je maar beter niets gaan markeren, want er is niemand die voor je zorgt.....'

.....En dan is het de bedoeling dat mensen om je heen voor je zorgen. Ik moet er niet aan denken zeg'......

'........en op een plein spelen lijkt onschuldig, maar mijn hemel er is gewoon te weinig toezicht voor kleuters.......'

'........waarom moeten wij ons overal in mengen? Noorwegen, Zweden en Denemarken blijven toch ook onpartijdig........'

WAAROM, denk ik dan, WAAROM ga je in vredesnaam naar de sauna?? 

Toen ik me omdraaide om te zien uit welke monden dit geblaat kwam keek ik in twee lachende ogen.

'Tjonge, wat een gekakel' zei de vrouw naast me. 'Ik kan me er maar niet voor afsluiten'. 

We lachten....

Ik dook nog maar eens even in het koude bad, mijn hoofd onder water.

Toen ik terugkwam bij mijn ligstoel, hoorde ik slechts kikkers en vogels. De kakelende dames waren vertrokken.

Ik zomerde nog wat.

(O ja, nog steeds zonder sigaretten ;-))

Een nieuw begin!

De afgelopen dagen heb ik alle verjaardagscadeautjes voor de kinderen gemaakt.

Ik probeer dat altijd aan het begin van het jaar af te hebben, zodat ik me daar geen zorgen over hoef te maken.

Vorig jaar is dat niet gelukt, moest ik steeds van te voren de sleutelhanger maken die ze toen kregen.

Maar oooooooooooooo, ik ben zo bang dat ik dat ergens een keer vergeet.

Dat er 's morgens een stralend kind met een dienblad met lekkers in de rij staat en ik alleen maar schrik....

Ja, dat gebeurde dus één keer het afgelopen jaar.

En dus is het af nu, voor alle kinderen.

Ik heb katoen geverfd met textielverf en daar zakjes van genaaid.

Op die zakjes staat: 'Rijkdom voor: ..........................' 

Maar wat zit er nu in?

In klas 5 heb je een periode economische aardrijkskunde.

Vanuit de rijkdom van de ontbijt-tafel ga je de weg terug naar de oorsprong.

Waar komt die hagelslag vandaan? Thee? Koffie?

Je kijkt naar de huidige situatie, maar ook naar de geschiedenis.

Hoe ongelofelijk is het om te weten hoeveel mensen er in de weer zijn geweest om dat pak hagelslag bij jou op tafel te krijgen? Dat maakt je heel bewust van wat je eet......

Dat kun je met allerlei producten doen. 

Ik begin het jaar met de oorsprong en het belang van ZOUT.

En dat is de rijkdom die in het zakje zit.

Zout uit Pakistan, van Hawaiï, uit de Middellandse Zee en uit de Atlantische Oceaan.....

en zout uit de bodem bij Harlingen.

In van die mooie kleine zakjes.

('O je bedoelt wiet-puutjes' zei de man van de kantoorboekhandel toen ik uitlegde wat ik nodig had.

Onder de toonbank toverde hij een doos te voorschijn, waar een stripje op zat dat ooit met een ouderwetse lettertang gemaakt was: wietpuutjes....stond daar op).

(van het WWW)

Da's niet alles....rijkdom zit 'm niet in dingen.

En dus ook een kaartje van Boeddha (ook leerstof klas 5) met een spreuk.....

Zo mooi, maar ik voel ook humor als ik het lees.......ik hang 'm boven mijn bed. Kan er niet genoeg naar kijken, kan er niet genoeg aan werken....

De komende week zal de eerste al wel zijn verjaardag vieren en het geeft  me rust te weten dat het af is.

Voor alle kinderen. Morgen neem ik het mee naar school en zal het de kinderen laten zien.

Dat ze weten dat het af is........

Pas als de eerste echt zijn verjaardag viert zullen ze zien wat er in zit.

En verder??

Een redelijke spanning voel ik wel.

Vanavond is iedereen op school. Ouders en  leerkrachten.

Om de school op te warmen voor morgen.

Ieder van ons zal een beeld geven voor het komende jaar.

Een soort presentatie.....

Voor de nieuwkomers is dat misschien wel het spannendst.

Geloof me, zelfs na jaren is die laatste dag een dag met spanning.

Ook voor de oud-gedienden.

Het is gedaan!

Zo, het is gedaan.

De laatste dag.

Van het uitdelen van de getuigschriften tot het zingen van een lied

voor een vertrekkende collega.

Van het zingen voor de zesde tot het dansen van een Afrikaanse dans begeleid door djembé's. O wat vind ik dat een feestje.

Dat geluid van de djembé's, mijn geroep in de zaal en het dansen van al die kinderen.

Ik leid ze naar een sluis waar ze doorheen moeten kruipen. Een donkere gang met veel viezigheid.

Eenmaal buiten krijgen ze de zegen van hun juf.

Met een natte wc-borstel.

Die djembé's........ik ben er gek op. Ik hou van getrommel en ik neem me voor daar iets mee te gaan doen. Ik wil het goed leren.

We verhuizen ieder jaar naar een andere klas. Dat is altijd een hele operatie. Hoe langer je ergens bent, hoe meer spullen je verzamelt.
Stel je voor hoe dat dan gaat.......na alle feestelijkheden loopt de ene ploeg een klas leeg te halen en de volgende ploeg de spullen in de kasten zetten en dat kan natuurlijk lichte ergernis oproepen.
En het is warm.....
Om een uur of vier kom ik thuis. Met bloemen, veel bloemen. Met kaartjes en een lekker douche-prutje. Met een mooi kopje en heerlijke thee. Met een pelgrims-zakje en een mooie ketting.
Thuis pas heb ik de rust om alles te bekijken, maar er zit absoluut geen lijn in mijn activiteiten.
Afgelopen week stond er een enorm cadeau bij mijn achterdeur...en gisteren weer! Jeetje, wat voel ik me gezien en gewaardeerd. En al doe je dit werk nog zo lang, al weet je dat je het helemaal niet slecht doet en ben ik niet alleen afhankelijk van complimenten....ik geniet intens van al die heerlijke cadeautjes van iedereen.

Nu is het de volgende morgen. DE volgende morgen.
En ineens realiseer ik me dat we vandaag naar het huis van Lief gaan en laat ik alles los.
(jaha, met moeite).
Ik neem alleen mijn zwemspullen mee en mijn breiwerk.
Maandag verder.....
Even weg!

Vuur!

Terwijl ik rond tienen aan mijn tafel zit te werken, zie ik ineens een vreemde roze wolk.

En ik bedenk me geen moment, spring in de auto en race over de Drentse dreven naar de es hier achter.....ik weet dat het een kwestie van minuten is.

En eigenlijk ben ik net een paar minuten te laat......en neem ik niet helemaal de rust om mijn camera goed in te stellen......

Maar oooooooo, wat is het mooi.

Mijn gedachte op dat soort momenten?

a. Zie mij nou hysterisch scheuren over smalle weggetjes om 10 uur 's avonds.

b. Ooooooooooooooooo, hier word ik echt blij van.

c. Dit neemt niemand me meer af. 

Kennen jullie die gevoelens?