Paas-(h)ei, eerste paasdag.

Vanmorgen in alle vroegte ontwaakte de wereld.

Ik wilde op pad, wandelen en ontbijten op de hei.

Het was prachtig buiten, volop vogelgezang en zo hier en daar een mens.....

We hoorden de koekoek, mijn eerste dit jaar. Een cadeautje!

In de verte de kerktoren, zie jullie die ook?

De schapen stonden in de wei en het leek er nog niet op dat ze op pad zouden gaan met de herder....

Er waren nog twee fles-lammetjes die buiten heerlijk te drinken kregen.

Poes en kip hadden al een gesprekje........

.......en dit was het enig overgebleven woord van onze wandeling van woensdag. Dat is toch bijzonder? NIEUW............

Tante Ineke die geen tante is......

Gisteren ging de telefoon.

Het was tante Ineke.

Tante Ineke is helemaal geen tante.

Het is het buurmeisje van mijn moeder.

Van vroeger.

Heel vroeger.

Haar moeder, tante Nans, was de buurvrouw waar wij

vroeger op visite gingen. Tante Nans en meneer van den Berg.
Zo waren de verhoudingen daar en ik vroeg me nooit af waarom.
Wij gingen naar Tante Nans en meneer van den Berg.
Of naar tante Ineke en oom Daan.

Tante Ineke belde.

En dat is bijzonder.

In de tijd dat mijn moeder zo ziek was hadden we regelmatig contact, daarna weer een stuk minder.
Zij stuurde me foto's van mijn moeder, een briefje tot troost.........

Ik nam op en hoorde dat haar stem zwak klonk.

Wel háár stem (en ze heeft een bijzondere stem moet je weten), maar zo zwak.

En ze vertelde dat ze in het ziekenhuis lag.

En dat het helemaal niet goed met haar ging.

En dat ze slechte berichten had gekregen.

Ze had nog aan de arts gevraagd: 'Denkt U dat dit allemaal met een sisser af kan lopen?'

Maar de arts ontnam haar die gedachte.

En ze belde mij.

En ik zei dat ik me vereerd voelde dat ze me belde.

En of ze bang was.

En dat was ze.............
'Hoe oud ben je eigenlijk?' vroeg ik (zij doet namelijk zelf niet aan U en tante)
Als het nog mag, word ik tweede Pinksterdag 83' zei ze.....

'Ach kind, ik lees je blogs zo graag'.
Doe je iedereen de groeten?
Ik ken ze niet zo goed, maar door jouw schrijven toch een beetje.
Je kinderen en je Lief. Geef ze allemaal een kus van mij'.

En dus schrijf ik nu over tante Ineke.
Die geen tante is, maar toch een beetje als familie voelt.
Op deze Stille Zaterdag waar de dood en het leven zo nadrukkelijk aanwezig zijn.

Hoe moet ik dat vertellen?

Hoe moet ik jullie vertellen hoe de afgelopen dagen waren?
Ik weet niet of ik de goede woorden vind, maar ga het proberen.

Mijn huis is een puinhoop, want de dagen waren vol.

Vol van alles.

Eigenlijk begon het dinsdag al.

Ik vertelde over van Gogh, we schilderden en plakten.....

We beschilderden ook stenen.

Voor Hannah's Lief.

Gisteren liepen we naar Balloo.

Ik besloot om geen foto's te maken.

Ik kan geen foto's maken en tegelijkertijd het juiste met de kinderen doen.

De woorden vinden, de aandacht geven, de kudde leiden, en vrij laten........

En ZIJ schreef er prachtig over. Dat had ik niet mooier kunnen doen.

Het was een bijzondere dag gisteren, maar met een flinke vergadering als toetje was ik mijn energie gisteren wel verschrikkelijk kwijt.

En dan ben ik ook maar een mens.......en zwoegde me de avond door.

Vannacht sliep ik heerlijk.

En vandaag togen we naar het bos.

Het bos van Hannah.........

Zomaar twee dagen buiten.

Twee dagen vrij en twee dagen samen.

Want zo voelde dat.

Het was een dag met een gouden randje.

Wat zeg ik: Het was een dag met een verschrikkelijke vette gouden lijst.

Witte donderdag en ik ben er nog stil van.

Het begon al met een prachtig verhaal van mijn collega en ik leidde het muzikale gedeelte.

Na afloop van het verhaal gingen alle kinderen staan en zongen we.....

'O lovely spring'.

Ik weet niet hoe ouders dat voelen (die zaten beneden te luisteren), maar als ik daar de maat sta te zwaaien en de kinderen om mij heen hoor zingen voel ik een enorme rijkdom.

Je voelt als het ware hoe 'de landing' in kinderzielen is. Zo zuiver en zo puur.

 Mijn ultieme 'juffen'- maar ook mensengevoel kwam volledig aan haar trekken.

Juf als ik ben volg ik het schema in mijn hoofd.

Snel weg (nog even een preek over het vervoer per auto;-)) om er als eerste te zijn.

Mijn stagiaire ging ook mee. Fijn was dat.

In het bos was het vuur al ontstoken. Heerlijk dat Hannah's Lief daar zo rondliep.......

En vanaf het moment dat de kinderen aankwamen was het feest.

Feest voor de kinderen, feest voor het bos, feest voor de moeders die mee waren en feest voor mij.

We zongen, speelden, kookten, bakten, verzamelden, maakten mooi, voelden de natuur, voelden rijkdom, voelden kracht, voelden elkaar en vierden het Leven. Samen.

 ZIJ blogde er al over en deelde deze foto's met mij (Dank je wel Arnika!).

Want ik maakte ze niet.

Ik was er deel van.

Van deze prachtige dag!!!!

Nu, een dag later blogde ook Hannah er over. Het is nu al met al een heel overzicht geworden.
Mooi.

Weet je, ik ben helemaal geen gelovig opgevoed mens.

Ik leerde gaandeweg, ik zocht mijn eigen weg.......

Maar ik geloof en dat geloof ik heilig, dat wij vandaag geleid werden.

Door een goed gesternte, dat sterrenstof op ons deed neerdalen.
Zomaar, op deze Witte donderdag.

Licht en donker. Over Zonnebloemen en Aardappeleters.

Het is Stille Week.

De week voor Pasen.

Vorig jaar liep ik met de kinderen naar de schaapskooi van Balloo.

Een stevige wandeling van een kilometer of 7.

Dat gaan we morgen weer doen.

Het thema voor de Stille Week is dit jaar: 'Licht en Donker'.

Aan ons allen om dat invulling te geven in je klas.

Ik koos de biografie van Vincent van Gogh.

10 jaar zijn de kinderen nu.

En het is ongelofelijk hoe precies ze luisteren.

Aan mij om dat goed vorm te geven voor een 10-jarige.

Zijn leven is immers niet alleen maar rozengeur en manenschijn geweest.

Licht en donker.

Zonnebloemen en de Aardappel-eters.

'Ik zou benieuwd zijn hoe ik zou kijken met het zicht van Vincent van Gogh' zei een kind.

Nieuwsgierig hoe een ander de dingen zou kunnen zien.

En dat is nu precies wat ik wil bereiken in een klas.

Ik wil blikken verruimen, ideeën uitwisselen, luisteren naar dat wat die ander zegt.

Oordeelsvrij, open.

En o, wat kunnen ze dat.

Ze kunnen genieten van de blauwen en gelen. Ze zien alle tinten bruin (vast ook minstens 50) van de Aardappeleters en ze zien dat een donker schilderij ook licht kan geven.

Ze voelen dat het licht en donker van zijn schilderijen ook in zijn leven aanwezig was.....

Ik heb nooit een grote voorliefde gevoeld voor Van Gogh, maar toch is er wel een lijntje.

Mijn overgrootmoeder kende van Gogh. Zij woonde in Nuenen toen hij daar ook woonde.

Al heel jong wist ik dat, omdat wij ooit verhuisden naar de Vincent van Goghstraat en ik nog weet dat onder het straatnaambordje geboorte- en sterfjaar stonden en ik uitrekende hoe oud hij dan geworden was. 37......en wij woonden op nummer 37. Ik zal een jaar of 8 zijn geweest toen.

Toen hoorde ik over dat oor, over zijn armoede omdat hij in zijn leven eigenlijk geen schilderij verkocht en dat fascineerde me wel. Ik vond zijn werk kleurrijk, maar het had nooit mijn grote interesse.

Gisteren schilderden we de luchten van van Gogh, vandaag plakten we er met vloeipapier slordige zonnebloemen op, die we later met plakkaatverf schilderden.

Het was een mooie dag.

Aan het eind van de dag ruimden we de klas op.

Door het gesprek met de kinderen kijk ik nu ook ineens anders naar zijn werk.

Een week lang zullen we niet in de klas zijn.

Morgen lopen we naar Balloo en donderdag gaan we een maaltijd bereiden bij Hannah in het bos.

Het worden volle, rijke dagen. Dat weet ik nu al.

Wij willen zoeken, in alle hoeken.....

Al zijn ze 18 en bijna 23.........43 en 83...........Paaseieren horen verstopt te zijn en voor het ontbijt gezocht te worden. Ik herinner me dat we vroeger om 6 uur opstonden en gingen fietsen omdat we dan de meeste kans hadden de paashaas te zien. Dat is nu anders, maar het plezier is hetzelfde. Ik geniet misschien wel het meest. Ze zuchten wat als ik zeg dat ik de paashaas door de tuin zag lopen, maar ze gaan wel zoeken.

De hoofdprijs? Vooraan lopen richting de afwas.......en de troostprijs? Afdrogen!

En wat ziet de wereld er anders uit als de zon schijnt!!!!

PS: Is er iemand die de eieren herkent? Ook dat heet hergebruiken ;-).........

Een nest met een ei!

Afgelopen week was er een jarige in de klas. Ze had een heerlijke traktatie en ik heb 'm vanmorgen ook gemaakt. Simpeler kan niet....

HET GAAT ALS VOLGT (kun je morgen nog boodschappen doen....)

NODIG:
Rice Krispies
Grote reep chocola
Chocolade eitjes (die net echt lijken)
Cake-vorm-bakjes



Smelt de chocola  in een badje van Marie. Eenmaal gesmolten doe je er flink wat rice krispies doorheen. Door de neutrale smaak van die rice krispies wordt de smaak minder zoet. Je doet twee flinke eetlepels in een cakevormpje en tot slot? Eitje erin (of twee kleintjes, maar die waren uitverkocht) O ja, geen eitje in folie ;-)

met Hoofd en Hart en Handen........

Koud en helder......licht en vrolijk.

Daar gingen we.......

Dit Chinees gezegde kwam ik ooit tegen op Pinterest.
Wanneer je met de kinderen  de natuur in gaat, is dit wat je doet.
Je kunt ze de eerste groene blaadjes van het speenkruid laten zien, de knoppen van de eik, of de kievit op het land.........maar zij moeten zelf binnentreden. 

En dat? Dat doen ze  volhoofdig, - hartig en -handig.
Ze vertellen en weten, leren en kunnen, lopen en houden vol. Dappere kinderen met een blij gemoed.

Het was een gouden dag of beter: Een Gouden Dag.

Voor de woorden moet je vandaag bij haar (klik) zijn, ik volsta met de plaatjes. Fijn dat je mee was Hannah!

In stilte lopen om over je Allerfijnste dag na te denken. Een vlonderpad langs het Deurzerdiepje.
Daarna mochten ze die dag beschrijven aan het kind dat naast hen liep. Ik luisterde in stilte. 

En dan.....ineens......KIJK! ('Ze zijn tam hoor juf, ze staan hier altijd'..........en toch voelde het als een cadeautje.)

Juf.....kijk, is dat een echte vos geweest? Al die aandacht voor de vos (heel goed kijken), maakte dat de hond ook kwam kijken. Ze vonden het een prachtig beeld. Hadden wij dat zo opgemerkt? Ik in elk geval niet.                 

Het laatste stukje werd door sommigen als pittig ervaren. Zou het hebben geholpen dat we de meters geschat hebben en minstens tot 400 hebben geteld? Toen waren we er  (bijna!)

Van breien is het niet gekomen........