De architect.

Het is een week geleden dat de Architect op school kwam.
Het is de vader van één van de kinderen en hij had een verhaal voorbereid en allerlei tekeningen bij zich.

De kinderen hadden vragen voorbereid die heel divers waren.

Zo was er een kind dat best architect zou willen worden, maar niet zo goed kan rekenen (dat vindt zij dan).
Of dat dan kon?

Natuurlijk wilden ze ook weten wat het mooiste gebouw was dat hij ooit gemaakt had, wat hij het moeilijkst vond, wat het leukst......

Er werden allerlei tekeningen op het bord gehangen (plattegronden, doorsnedes) en de Architect vertelde hoe je daar naar moest kijken.
De kinderen gingen ademloos mee in zijn verhaal. Toen hij tot slot foto's liet zien hoe het gebouw er dan werkelijk uit zag hoorde je ooooooooooo's en aaaaaaaaaa's. Het ging toch echt, en dat bedoel ik niet oneerbiedig, over een  'gewoon'rijtje huizen.

Het mooiste deel van het verhaal kwam toen hij grote foto's op het bord plakte.

Hij vroeg de kinderen wat ze zagen en vertelde later waar het was.

Het zijn huizen die dicht op elkaar liggen aan de kust in de Verenigde Staten. Het is fijn dat ze zo dicht op elkaar liggen, want het kan daar echt hard waaien. Het hele gebouw is van hout gemaakt dat uit het bos komt dat je op de achtergrond ziet en elk huis heeft zicht op zee......

En het hele gebouw past goed in de omgeving want het heeft wel iets weg van een rots.

De kinderen konden helemaal mee in zijn verhaal. Wat fijn dat er zo'n kunstzinnige architect in de klas was.

Vervolgens liet hij een foto zien om uit te leggen dat je soms iets kunt zien dat zo op het oog echt niet mooi is.

Het is een gebouw, ook in de Verenigde Staten waar professoren nieuwe medicijnen maken (ja, ik was ook gewoon kind in de klas). Het gebouw is dicht en recht en dan spreekt dat niet gelijk tot de verbeelding.

'Maar doordat het gebouw zo saai is, zie je wel goed dat de Oceaan op de achtergrond ligt. Dat is dan wel mooi'.

Daarna liet hij een foto zien van de andere kant van het gebouw. Vanuit de Oceaan-positie als het ware. Dat was deze.

Je zag dat dat stijve gebouw allemaal ramen had. 'Het is vast fijn voor die professoren dat zij de hele dag naar de Oceaan kunnen kijken toch?'

Maar het wonder kwam daarna. Bij ondergaande zon gebeurde er iets met die geul in het midden, waar water door stroomde........

Daar stond een man naar mijn hart te praten. Er was geen kind meer dat het gebouw van het eerste plaatje nog lelijk vond. 'Dus soms is iets, dat je in het begin niet mooi vond ineens prachtig als je langer kijkt.'

Dat is haast tegelwijsheid:

**SOMS KAN IETS PRACHTIG WORDEN ALS JE LANGER** KIJKT.

Het meisje dat niet zo goed kan rekenen werd ook nog helemaal gerust gesteld.

' Er zijn architecten die heel kunstzinnig zijn en prachtige gebouwen maken, daar hoor ik wel bij denk ik en dan ga je naar een andere architect die heel goed rekenen kan en vraagt of hij het wil doorrekenen'. Wat een mooi voorbeeld om over door te praten (en dat deden we natuurlijk. Wat heb jij een ander te bieden en waarbij kun jij wel wat hulp gebruiken?)

Dit bezoek was veel meer dan een man met een beroep die daar over kwam vertellen. Het was ook een filosofie-les...........

Toen tot slot een kind vroeg vroeg wat hij zo leuk vond aan zijn beroep zei hij niets over 'fijn om te tekenen of te ontwerpen'. 

'Een architect maakt een gebouw omdat iemand dat vraagt. Ik vind het fijn om samen met anderen plannen waar te maken'.

Wie wil dat nu niet?

Sfeerbeeld van een volle schooldag!

De dag begint met een spreuk......'Het liefdelicht der zon, verheldert ons de dag'.........
En nee lieve kinderen, al schijnt de zon in je gezicht, het gordijn blijft open. Wat zeggen we nou net?

Wat een heerlijke zonnige superdag....veel te lang buitenspelen, alle jassen op een berg op de pingpong-tafel (lang leve de luizen-mantels ;-)) veel spelen en weinig gedoe (hooguit: 'Nee joh, doe je schoenen maar gewoon aan op het plein!') en binnen aan het werk met het raam open, af en toe even stil zijn om de vogels te horen.

Tekenen met bordkrijt op zwart papier.

Als het bord langzaam vol-getekend wordt zie je de kinderen ook steeds gevulder tekenen.

Let op rechts-onder......een echte Drent. In de stad heb je heeeeeeel veeeeeel wolkenkrabbers. Ik heb hem minstens drie kwartier niet gehoord. 'Een stad tekenen is hard werken juf!'



Het was een feest vandaag. De laatste weken kon ik af en toe afgepeigerd thuiskomen, maar als binnen en buiten zo ongelofelijk energie-brengend is, kan mijn dag niet meer stuk. Wat een stralende dag al niet kan doen!
Tot volgend jaar Koning Winter, Moeder Aarde met haar wortelkinderen  mag alle plaats innemen die zij nodig heeft.
 

Leven in een Yurt, huizenbouw deel 5

Ik weet niet hoe het met jullie gesteld is, maar ik kan wegdromen bij het idee dat ik in een Yurt woon. Het is daar altijd behaaglijk warm, ik ben vrij van alles en het is er vooral gezellig, vol met kleur en natuurlijk 'zijn'. Geen overdosis bezittingen, maar alleen dat waar het om gaat in het leven, kortom VRIJ,BLIJ EN BACK TO NATURE.

De Yurt komt voornamelijk uit de de eindeloze droge grasstreken in Centraal Azië. Je moet dan denken aan landen als Oezbekistan, Turkmenistan, Kirgizië en Mongolië. In het ene land noemen ze een ronde tent van hout en dekens een Yurt in het andere land een Ger.



Vandaag heb ik de kinderen verteld over de Yurt. Ik begin dan met het schetsen van de omgeving. Eindeloze steppe, gras,  veel kou in de winter, hoogvlakte...... Daar leven nomaden die leven van schapen, geiten en paarden. Zij trekken rond om de dieren te voeden en leven in ronde tenten. We kijken op de globe en zoeken de streken op waar de Yurt vandaan komt. (na de Sami in Lapland wordt dit het tweede vlaggetje dat we op de globe kunnen prikken.....)

Die tenten zijn opgebouwd uit houten scharnierwanden, latten voor het dak en wollen dekens om tegen kou beschermd te worden. Voor kinderen is een Yurt en het vertellen erover heerlijk. Zij kunnen zich helemaal voorstellen dat je heerlijk kunt wonen in zo'n tent, al schets ik ook het zware leven. Het is knus en warm en veilig......voor kinderen.

Natuurlijk vertel ik ook de geschiedenis van het vilten. Hoe een ruiter een schapenvacht onder zijn zadel legde en na een dag rijden ontdekte dat die vacht vervilt was. Hoe ze dat expres gingen doen en vilten kleden oprolden en achter hun paard bonden en ermee over de steppen reden.....tot ze stevig en dicht waren en goed genoeg om voor hun Yurt te gebruiken.

Als ik me dan inlees, ga ik ook voor smakelijke details. Uiteindelijk is het niet van belang om kennis over te brengen, maar de kinderen mee te nemen in een sfeerbeeld.  Je wilt ze niet alleen aanspreken in hun hoofd, maar vooral ook in hun hart en ze vooral te stimuleren ook met hun handen aan de slag te gaan. Vreugde te voelen om te ontdekken dat mensen op de wereld allemaal anders leven. Dat het een niet beter is dan het andere, maar vooral leuk en spannend om te ontdekken.

Wisten jullie bijvoorbeeld dat in die streken de vrouwen het voor het zeggen hebben? Als hun man ze niet goed behandelt staan op een dag zijn laarzen en bijl buiten de deur........(Wikipedia hoor!)

En dat er een afspraak is dat je tegen de klok in loopt in een Yurt, zodat je elkaar niet voor de voeten loopt?

En dat er mensen zijn die in de zomer in de stad wonen, maar in de winter in hun Yurt omdat het daar warmer is?

Kinderen willen er alles over weten.....en tekenen met mij mee (nee, wij hebben geen digi-bord). Ik houd ervan om zo wat Yurd-termen te gebruiken. De wanden heten 'hanni', het dak 'unni' en het ronde houten gat 'tono' . Dat maakt dat ze het gevoel hebben dat ze echt leren over landen in Centraal Azië.

We tekenen het houten latwerk en een Yurt met alles erop en eraan en ik schrijf iets korts op het bord. Het is muisstil, iedereen werkt terwijl ik op het bord bezig ben. Ik loop eens rond, laat werk zien en prijs de kinderen dat ze zo mooi werken, want dat doen ze. Ze worden groot merk ik......

Morgen gaan we de Steppe tekenen op zwart papier met bordkrijt. Dan kan een witte Yurt tenminste echt WIT worden, in het schrift lukt dat niet. En...............we gaan ook wol vilten. Gewoon een grote lap, waar we bij toerbeurt aan werken. Om te voelen hoe zwaar werk het is om wol tot vilt te maken.
Ik ben een bewaarjuf en heb heel wat noppenplastic bewaard.....olijfzeep en lontwol.....

Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat we er daarna  een steppenlandschap op prikken met vooral heuvels, gras en een prachtige Yurt.
Eenmaal begonnen is er zoveel te vertellen en ik ben nooit volledig, van geen kant. Maar de kinderen tekenen vol vuur, kijken bij elkaar, maken  de prachtigste deuren en randen op hun Yurt en wanen zich een beetje op de steppe.

En stiekem maak ik me los van het zware leven op de steppe.....het harde werken en het weer.....en waan ik me met mooi weer in een Yurd met open dak, zodat ik van uit mijn bed de sterren kan zien!

Met dank aan Pinterest.....Madelief Weideveld spaart daar van alles ;-)

HUIZENBOUW, DEEL 4

De huisjes zijn vandaag afgemaakt en dat heeft een hele tijd geduurd. Want met het sluiten van de daken, moest de ruimte rondom de huizen nog mooigemaakt.

Gelukkig had ik nog graan bewaard uit de granen-periode van vorig najaar.

Gelukkig had ik nog gekleurd schelpenzand bewaard van een ouderavond nog niet zo lang geleden.

En gelukkig zijn de kinderen van de klas uitgerust met een enorme dosis fantasie en werden de tuintjes tot in de kleinste details afgewerkt.

Alles werd steeds kleiner,een poes op de bank, een konijn in de tuin en zelfs visjes in een vijver van nog geen cm. doorsnee.

gewoon schelpenzand is gezeefd en voorzien van geraspt
bordkrijt. Fijn om in voorraad te hebben. Je krijgt er wel
vieze handen van.........

 
Het enthousiasme was groot en toen ze daarna mochten tekenen, zag ik enkel huizen met veel verdiepingen.......

Dat is wat je wenst en wat er dan gebeurt: doordat je je helemaal begraaft in een onderwerp gaat het stromen in de klas, gaat het stromen in de kinderen. Hoe ga ik dat nu in Meetbare Doelen vatten?

Naast het afmaken van dit klei-project heb ik verteld over een volk dat in het Noorden van Zweden, Finland en Noorwegen leeft. De Lappen....of Sami. We leggen steeds de link tussen heden en verleden, tussen oorsprong en verandering..... Het boek: 'Leven in Lapland' is een heerlijk prentenboek voor kinderen van een jaar of 9. Er zijn zoveel kleine details te zien. Misschien is het verhaal minder belangrijk, maar het is een inspiratiebron omdat kinderen steeds meer details gaan zien en tekenen.
Morgen gaan we erover tekenen en schrijven. Gaan we ook tekenen over het verschil tussen een dorp en een stad.......gewoon aan onze tafels, heerlijk in het schrift.



Mocht iemand denken dat de hele dag in het teken heeft gestaan van creatief bezigzijn.....er is ook gelezen en er is ook een dagelijks dictee gemaakt. De woorden? Ehm.....timmerlieden, cement, dakpannen, fundering en nog zo wat.........

Bouwen is zwaar werk.....HUIZENBOUW DEEL 3

Vandaag stond alles in het teken van bouwen.

Groepen werden gemaakt, plaatsen verdeeld,meegebrachte doeken voor de dag gehaald......en het raam open gezet. Want als er gewerkt wordt, is het warm. Truien gingen uit, er werd overlegd en de klas groeide uit tot een enorme bouwplaats. Geen tafel stond meer op zijn plek, geen boek meer in de kast.

Bij de grote nabespreking kon iedereen iets zinvols zeggen. In de kleuterklassen hadden ze veel gebouwd en in de eerste klas ook.

'Vroeger maakten we gewoon een hut, nu maakten we een plan en overlegden we echt. Het ging goed en doen we dit morgen weer?'

'In de kleuterklas kon je hut soms instorten en vroeg je iemand om te helpen, maar dan kwam er nooit wat van. Nu snapten we elkaar meteen'.

Na de pauze hebben we weer opgeruimd en ook dat ging zeer voorspoedig. Morgen weer? Ik heb genoten, maar dat denk ik toch niet.

HUIZENBOUW DEEL 2.

School is weer begonnen.
In de vakantie is er zo het één en ander verbouwd en we beginnen de dag boven, zingend. We zingen een snel gemaakt lied voor T. onze congiërge. Hij heeft zich vorige week een slag in de rondte gewerkt om de werkmannen van koffie en soep te voorzien en eindeloos veel te stofzuigen....
In een lange slinger lopen we naar beneden, door de nieuwe ruimtes en dan weer omhoog om elkaar een 'fijne week' te wensen. (en ik heb al lang gezien dat wij die hele verbouwing ook maar eens precies gaan bekijken.......er zijn vast bouwtekeningen van en die kunnen we mooi bestuderen).

Voor de vakantie overwoog ik Koning Winter van de jaarfeesttafel te halen, maar ik ben blij dat ik het nog niet gedaan heb....het is echt nog winter. Ik hoop dan toch echt volgende week Moeder Aarde en haar wortelkinderen voor de dag te kunnen halen. We zijn er allemaal aan toe.





En zoals dat dan gaat, eenmaal begonnen ben je vergeten dat we elkaar een week niet gezien hebben.

'Wie kent er een spreekwoord dat over je huis gaat?'
 Na Oost, West thuis best en 'Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens' wordt het akelig stil. Dat is dus huiswerk voor morgen. Misschien kennen de ouders nog wel een mooi spreekwoord en je kunt altijd googelen...


'HOME IS WHERE THE HART IS'  schrijf ik op het bord.
We komen wel uit de betekenis en het wordt een mooi gesprek, want alle kinderen voelen wel dat je je in je eigen huis het fijnst voelt. Al speel je graag bij vriendjes, is het fijn om op vakantie te gaan, thuis voelt het anders.

We maken een mooie voorkant voor op ons schrift en we beginnen met het project van de dag.
We maken een fantasiehuis van klei......van rolletjes.....in tweetallen.
Dat zijn dus een heleboel leermomenten in één keer....... De techniek ligt vast, maar de vorm niet en samenwerken is soms niet eenvoudig.
Toch groeien de huisjes ( al zijn ze nog niet af )en de kinderen voelen gewoon hoe belangrijk het is om een stevige onderkant te maken. 'Anders valt het van boven in elkaar....dat gebeurt dus bij ons', zucht er één.....Maar ja, het zijn fantasie-huisjes en dus het komt niet zo nauw. Het heeft eigenlijk wel wat al die wonderbaarlijke ietwat scheefgezakte huisjes.

Het woord fundering valt, en al doende hebben ze geleerd dat je niet zomaar iets kunt doen........zonder dat je het met zoveel woorden benoemt voelen alle kinderen dat het belangrijk is om een stevig fundament te hebben. Ze hebben het dus al gevoeld voordat het verteld is.
O ja......en je lijf is ook je huis, dat is zo duidelijk als wat voor ze. En dus kan ik daar in knutseluren weer op inhaken. We gaan het over wol en katoen hebben, zijde en linnen. Over bescherming tegen weer en wind.
Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik me dat ik ze een denkbeeldige  rugzak laat inpakken tijdens een vrij-schrijven taalles. Wat moet daar inzitten als je een weekend over de hei gaat wandelen en niet weet wat voor weer het wordt?......Hm, dat moeten we dan ook maar echt doen, het is immers vlakbij....want er zijn al heel veel lammetjes geboren weten sommigen te vertellen. Ik ga maar ouders regelen, dat zal wel geen probleem zijn. Over een week of twee zal de vorst toch wel uit de grond zijn?
En met de gedachte aan schapen en wol ben ik ineens weer thuis.

De voorbereiding voor morgen is eenvoudig. We gaan hutten bouwen in de leegstaande derde kleuterklas. Dat is lang geleden. 'Juf, zullen we een hut bouwen waar we allemaal inpassen?'
Wat een geweldig idee. 'Zullen we er dan onze boterhammen in opeten?' stel ik voor.........Het voorstel wordt met gejuich ontvangen. Iedereen heeft er nu al zin in, ik ook.....maar eerst spinnen.

Home is where the heart is!

Bouw jezelf een huis!

Voor alle hippen onder ons: opnieuw uit
gegeven bij bol.com. Een werkelijk prach-
tig boek over bouwen in de hele wereld.



Een 'woning'voor ginds........

Besteld en op mijn deurmat gevallen....

welk verband is dit ook weer?

Ooit cadeau gedaan aan zoon-
lief. Bellen om te lenen!

Allerlei plaatjes....boeken verzamelen.....mijn gedachte gaat al naar volgende week. Het is nog wel vakantie, maar toch.

PERIODE HUIZENBOUW, in de breedste zin van het woord.
Mensen denken vaak dat het VRIJE van de Vrijeschool betekent dat alles mag en dat is helemaal niet zo.
Er is een leerplan op de Vrijeschool en daarin staat keurig beschreven welke periodes (of thema's....of projecten) er in welk leerjaar gegeven dienen te worden. Omdat ik klas 3, groep 5 heb weet ik dat ik (buiten taal en rekenen om) een periode geef over granen en de boerderij, over ambachten (en welke, dat mag ik zelf weten) en huizenbouw. Huizenbouw, in de breedste zin van het woord.
Wat is een huis? Waarom is je eigen huis zo belangrijk (en kleding is natuurlijk ook een huis......) en waarom wonen mensen op de wereld zo verschillend?
Het gaat over aardrijkskunde, geschiedenis en biologie. Maar het gaat ook over het sociale aspect.
Dus in mijn les......gaat het ook over de voorwaarde om je veilig te voelen, het zonder oordeel kunnen kijken naar de mensen die in deze wereld leven. Ja, en daarnaast gaat het over technische zaken: Hoe wordt een huis gebouwd?

Ik heb de zoon van een architect in de klas. Het zit er dus dik in dat hij komt vertellen over zijn werk.
Natuurlijk hebben we het over verbanden.....hoe worden stenen gemetseld? Hoe wordt een dak geplaatst? Wat is 'pannenbier?' Waarom is een fundament belangrijk?

Het Vrije op de Vrijeschool zit hem misschien wel in de manier waarop ik het ga doen. Er zijn voorbeelden genoeg, maar samen met de klas vinden we onze eigen weg.

Ik doe dus inspiratie op en loop al met een andere blik op straat. Heerlijk vind ik dat. Mijmerend en bedenkend wat en hoe ik zal beginnen. Wat we gaan maken, ervaren en leren. De doelstellingen daarbij....ja, dat vind ik dan weer een ding voor volgende week. Althans, de Meetbare doelstellingen.

Over doelstellingen....daar ga ik vast nog over schrijven. Maar niet vandaag, want het is nog vakantie!

Deze vis ik nog uit de kast. Een erg leuk 'doe-boek'.



En waar een huis aan moet voldoen volgens een kind uit de klas?
Het lijkt me geweldig zo, beetje veel herrie op zolder maar verder?