Kleuterjuf.

Lang geleden is het dat ik hier iets schreef.

De afgelopen twee jaar stonden zo in het teken VAN......

Er gebeurde veel.

Ik was in Leidsche Rijn.....ik kwam weer terug naar Drenthe.

Het afgelopen jaar maakte ik een carrière-switch.

Ik werd kleuterjuf.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet weet wat ik straffeloos mag schrijven

over derden......zonder naam, gezicht en verdere info moet het toch nog steeds kunnen?

Kleuterjuf zijn is hard werken.

Maar zo verschrikkelijk leuk.

In het kader van ' een portie vrolijkheid'(een van mijn labels)

kan ik probleemloos bladzijdes vullen.

En dus: 

'EEN PORTIE VROLIJKHEID'.

(pinterest)

Eten in de kleuterklas doe je in stilte.

De kinderen kunnen even wegzinken in hun gedachtes terwijl ze hun boterhammetje eten.

Ik schenk thee, of sap, of water en mijmer ook even mijn eigen mijmeringen.

Omdat 'kunnen rijmen' een zwaarwegend criterium is om de overstap naar klas 1 te maken, oefenen we dat nu. Zo aan het eind van de maaltijd, als de stilte voorbij is.

Sommige vierjarigen rijmen moeiteloos, anderen kunnen nog oefening gebruiken.

Soms maken we een gedicht, soms zeg ik alleen een woord.

Afijn, die dag noem ik : WOLK (kolk, dolk), ZEE (mee, twee, ree, o jee) en GOED (zoet, moet, doet, bloed). Soms zeg je iets voordat je nagedacht heb en ik zeg: HUT........

Terwijl ik het zeg denk ik al: 'O jee'...... en verbeter het in SCHAAP.

Niemand reageert, maar ik zie twee paar twinkelende ogen. Broer en zus ook nog.

Broer, vier jaar, zegt: 'Ik weet al waarom je een ander woord zei juf. Anders zou ik een verboden woord moeten zeggen'. 

Dragen.

Toen Olle en zijn hoogzwangere Marije naar een babybeurs gingen,

wilden ze eigenlijk een draagdoek kopen.

Maar door de overdosis ouders met baby's in doeken wilden ze ineens niet meer.

En dus kochten ze een draagzak. Zo eentje die op je buik kan.

En ook op je rug.

Papa Olle draagt Floor soms nog op zijn buik.

Marije vindt het wat zwaar en draagt die Floortje op haar rug.

Och.....en dat geeft heel mooie plaatjes.

Eenmaal op rug of buik geeft Floortje zich over aan de gang van degene die haar draagt. Ze lijkt te mijmeren......één te zijn met dat wat is.

Leven op en met het land doet iets met de mens. 

De aarde draagt in wezen ook.

En je kunt niet anders dan je overgeven aan degene die je draagt.

Een te worden met dat wat is.

Dat zie je en dat voel je, daar tussen de olijfbomen, op het Portugese land.

Waar wij waren.

Afgelopen zaterdag werd Olle 28 jaar.

Da's een beste leeftijd.

Bijna 30.

Maar ja, dat kind woont niet meer om de hoek hè?

En dus reisden we af. 

2,5 uur treinen, 2,5 uur vliegen en 2 uur rijden.

En vooral dat laatste ging niet helemaal vanzelf.

Keurig een routekaartje gehaald bij de ANWB, de Tomtom mee.....

maar de info over Portugal lezen? Op dat gratis routekaartje?

Pfff, dan hadden we tenminste begrepen wat het autoverhuurbedrijf bedoelde met 'Tolwegen'.

Tjongejonge....Jut en Jul op reis. 

Het was donker, het regende.......en het adres in Faia werd maar slecht opgepikt door de Tom Tom.

En dus stonden we om 10 uur ergens op een rotonde, belden Olle en hoorden na een aantal minuten vanuit het dal een autootje aankomen. Olle!! Wat was dat een fijn weerzien.

En toen waren we er. In Faia. 

En was het behoorlijk koud, zomaar ineens.

Aan de overkant lag de sneeuw op de heuvels.

Grappig om de volgende morgen pas te zien waar we beland waren.

Binnen hingen de slingers en was het goed toeven.

Vers brood op de plank (met heerlijke olijfolie uit eigen gaard).....

en een knappend houtvuur in de haard. (en vloerverwarming......)

Het kind tussen de olijfbomen.

En het Floortje, samen met haar pap en mam  op haar best.

Het was fijn er te zijn. Heerlijk om samen te praten en te eten, te spelen en in het zonnetje te zitten.

Want het zonnetje ging schijnen hoor!!

Morgen meer. 

Over fikkie stoken, stront verspreiden en amandelbomen.

Over het beginnen van een groentetuin en wandelen met mama.....

En o ja...over schapen en honden.

Ook.

Ontmoeting en afscheid.

Twee kleinkinderen zijn er nu in huize Fruttelvreugd.

Eerst kwam daar die Floortje op een zomers hete dag ter wereld en toen kwam daar die Simeon,

zo midden in de Winter als maar mogelijk.

Neef en nicht ontmoetten elkaar de afgelopen week.

Neef, nog geheel en al in de zwaarte, liggend op zijn kussen.
Nicht, al wakker en klaar om met grijpgrage handjes haar neefje te verkennen..

Ach en ik ontmoet dat kleine mensenkind ook keer op keer en dat zijn bijzondere momenten.

Floor vierde feest in het bedje dat ik kocht voor  kleine logé's....

...en ze maakte dikke pret met haar papa.

En nu?

Nu is het Floortje met haar pap en mam verhuisd naar Portugal. 

Het was dus een welkom en een afscheidsweekend.

Da's niet erg, maar ook niet mis.

Gisteravond belde Olle.

Na een goede reis zijn ze aangekomen in Faia.

 Ik hoorde aan zijn stem de nieuwsgierigheid, de opwinding en de blijdschap. 

Hij stond in het donker tussen de olijfbomen.

 Het was een mooie avond vertelde hij en hij had zin om te beginnen met het grote werk daar op het Portugese land,

Dat van die nieuwsgierigheid, die opwinding en die blijdschap zei hij niet hoor.

Ik weet dat, ik hoorde het en zag hem voor me. 

De familie sliep al, maar hij kon de slaap niet vatten.

Het lijkt me heerlijk om zo jong te zijn en je hart te volgen.

Daar leer ik van.

Vroeger was er alleen maar telefoon.

Ik ben zo verschrikkelijk blij met alle media die er nu zijn.

Zo kan ik  de reis naar Portugal een beetje volgen. 

Zo zie ik ineens een foto van een afgeladen bus, met een blij kind tussen alle spullen.

 Dat is toch leuk.

Mijn conditie komt langzaam terug en ik denk al aan het boeken van een reisje.

Dit is een winter die me naar zonneschijn doet verlangen.

Warme zonnestralen op mijn huid......mmmmmmmm.

Op slag!

Geboren is hij. Bij Dochterlief en Vriend:

SIMEON THORE.

God, wat is hij prachtig. Bijna 9 pond en 57 cm. 

En ik?

Ik ben zijn Grootmoeder.

Hij liet op zich wachten, maar nu is hij werkelijk op aarde gekomen.

En hoe.

Ik ben verliefd.

Op slag!!

Over kleine kinderen en naar de aarde enzo.....

Toen ik hoogzwanger was van Pontus dacht Majlis op zijn minst dat zij recht had op een zusje.

Olle maakte allerlei Lego-auto's zodat het kindje niet meer zou kunnen wachten om te komen.

Mijn vader verbaasde zich.

Hoe kon ik zeggen dat kinderen van de engelen kwamen.......

We lazen er een prentenboek  over en de kinderen tekenden veelvuldig 

baby's in de lucht in de armen van dikke en dunne, grote en kleine engelen.

(Pinterest)

Ik vertelde er geen leugens bij.

Ik geloof dat.

Een kind komt van de engelen of , als je dat wilt,

uit de geestelijke wereld.

Voor kinderen is dat logisch.

Die komen daar nog maar net vandaan.

Die weten nog hoe het daar was en hoe het daar rook.
Als je in een wiegje kijkt met zo'n klein mensenkind dan is het voelbaar.
Die engelenwereld.

En ja, natuurlijk moeten wij ,vrouwen, die kinderen baren.

Maar als je een barende vrouw ziet

 dan is zij toch in een andere werkelijkheid dan de aardse waarin wij leven? 

Zij is daar dan even vlakbij......

Zonder de hemelse nabijheid valt er geen kind te baren.
Tsss.

Afijn, op de nacht dat Pontus geboren werd en het een broertje bleek

vertelde ik Majlis dat dit kleine baby-jongetje vast naar beneden had gekeken en 

daar zo'n grote zus zag. Majlis straalde: 'Echt waar?'

En Olle was verguld, maar had een zusje ook wel goed gevonden.

Als ze maar van Lego hield.

Inmiddels zijn we jaren verder.

Olle heeft een dochter en dat kleine mensenkind is al helemaal aanwezig in het aardse.

Ze lacht, ze pruttelt en ze drinkt en slaapt.

Majlis moet nog even wachten.

In januari zal zij ook moeder worden.
En ja, zij weet al wat het worden zal. En wij dus ook.
Dat hebben de engelen ons niet verteld hoor, dat hoorden wij op aardse wijze.

(Pinterest)

Maar die engelen....die zijn er nog steeds.
Dat weet ik heel zeker.

Binnenkort gaan we het schattige wiegje bekleden dat Majlis en haar Lief op de kop tikten en
als zij en ik samen op de bank zitten en ik mijn handen op haar buik leg
voel ik zomaar dat kleine wezentje schoppen.
We praten over bevallen, zij wil weten hoe het was bij mij.
En in januari zal zij moeder worden  en haar Lief vader.


En ik?
Ik realiseer me hoe je het leven moet be-leven.
Niet be-grijpen, maar be-leven.
 Lang zullen we be- leven!!
Daar wilde ik het maar bij laten voor vandaag.

Floortje.

Mensen vroegen me al tijden hoe het voelde om oma te worden
en ik kon er niets zinnigs op zeggen.
Je weet het, er kriebelt iets, maar wat het is om het te worden?
Ik kon er nog geen woorden aan geven.

Afgelopen week  voelde ik ineens een soort  van paniek.
Als ik oma word, ben ik dat voor de rest van mijn leven.
Het is een titel die je niet meer weg kunt laten, af kunt staan.
Eenmaal geworden blijf je het tot aan je dood.
Dat voelde ineens zo groot en heftig.

Een paar dagen geleden was ik aan het koken en  ineens stond mijn moeder achter me.

Ik had haar tijden niet gezien en ineens was ze er weer.
Ze zag er ontspannen en gezond uit.

Dat is bijzonder omdat mijn moeder al bijna vier jaar dood is.

'Kind' zei ze, 'je wordt oma en dat duurt niet lang meer.

Och en dat is toch zo verschrikkelijk leuk. Ik was het altijd, maar nu word jij het.

Het duurt echt niet lang meer hoor. Het is een schatje, ze heeft bruine ogen'.

 Eergisteren kreeg ik een sms. 

Mijn zoon vertelde dat hij met zijn Lief op weg was naar het ziekenhuis.

De geboorte was op handen.
De geboorte.....

(Het ziekenhuis in deze, is het Isala-ziekenhuis in Zwolle.
Tjonge, wat is het daar prachtig en wat is de zorg daar geweldig).

van het www.

Ik leef niet zo met mijn telefoon dus het werd een toer om die overal mee naar toe te nemen.
Van de kamer naar de keuken, naar buiten, boodschappen doen, onder de douche, naar het toilet.
De uren verstreken.....vergleden........verkropen......ook de nacht ging uur na uur voorbij.
Om half 7 ben ik opgestaan  een uur daarna kwam er telefoon.

Ze is er.....een klein mensenkind heeft haar reis naar aarde afgelegd.
De tocht was zwaar, maar ze is er.

Ze heeft zich prachtige ouders uitgekozen.

Een behoorlijk arsenaal aan oma's en opa's ook, al dan niet aangetrouwd.

En met haar geboorte kan ik nu werkelijk vertellen dat ik oma ben.
De grootmoeder van Floortje Johanna.
Grootmoeder van het mooiste mensenkind dat de laatste jaren op aarde is gekomen.
Stil lag ze in mijn armen en kon ik snuffelen en voelen en kijken en weten.
Weten dat het goed is zo.
Geen paniek meer.
Welkom Floortje.

Grootmoeder.

Grootmoeder.

Grootmoeder.

Grootmoeder........dat klinkt als een wijze vrouw.

'Ik ben jouw grootmoeder, kind' .

Zo nu en dan spreek ik het zachtjes uit.

Om er aan te wennen.

Want als iets er nog niet is, dan weet je nog niet hoe het voelt.

Met de kinderen had ik dat ook.

Natuurlijk voelde ik leven in mijn buik, was ik opgetogen en blij ( en op het laatst helemaal niet meer ;-)), maar  bij het zien en voelen en ruiken van mijn kind, was het er pas echt helemaal echt.

En dan kon ik me ineens ook niet meer voorstellen dat het ooit anders was geweest.

Zou dat nu ook zo zijn?

Want grootmoeder.....ik weet het nog niet.

Als ik Grootmoeder Draadjes lees, is het één groot feest om grootmoeder te zijn.

En ook Marthy schrijft regelmatig over haar prachtige kleinkinderen.

O, en laten we Bertie niet vergeten. Zij en haar Anna......

Ik kan me er nog niets bij voorstellen. En toch is het 'op handen'. Ik voel dat.

En zomaar ineens heb ik de rol die mijn moeder altijd had.

Naai ik een gordijn voor een nieuwe slaapkamer. Pffff, mijn moeder naaide vroeger al mijn gordijnen. Ik moest er niet aan denken, gordijnen naaien.Nu doe ik dat met liefde en ik kan het nog ook ;-))

Kijk ik naar kinderspeelgoed en prentenboeken waar ik al in geen 15 jaar meer naar keek en ontdek ik zelfs kleurige rompertjes van Bio-katoen bij...ja echt...Z eeman. (is dat een tip? Jonge moeders weten dat vast...maar paarse rompertjes...ik vind ze leuk.)

Nog een week of vier en dan begint de grote vakantie.

Sluiten we het oude jaar af. 

Na de vakantie kom ik dan waarschijnlijk als grootmoeder weer op school. In het nieuwe jaar.

En ik kan je verzekeren, dat is een heel erg raar gevoel.

Want grootmoeder....ik ben het nog  niet, maar ook al een heel klein vreemd beetje wel.

Grootmoeder.

Het is inmiddels alweer een jaar of 15 geleden dat deze foto gemaakt werd.

Op het moment van maken wist ik niet dat het de laatste foto zou zijn die er van mij en de kinderen gemaakt werd terwijl wij nog een gezin waren met een vader, moeder en drie kinderen.

We waren in Frankrijk en zwommen eindeloos in de Brette.

Het jaar erna was ik een alleenstaande moeder met een volle baan en nog altijd die drie kinderen.

Het was hard werken en zeker in het begin niet altijd leuk.

Soms dacht ik dat ik het niet zou redden, maar door het bijspringen van opa en oma lukte het toch altijd maar weer.

Terugkijkend kan ik me niet voorstellen dat het anders gegaan zou zijn. Het is goed zoals het is en ik had toen niet gedacht dat ik dat ooit zou zeggen.

Nu zijn ze groot. 

De middelste moet nu werkelijk gaan afstuderen, de jongste zit   nog middenin zijn studie.

De oudste.....ach die oudste, je ziet hem hierboven, hij was toen drie.

Hij is bijna 27 en wordt in augustus Vader. Samen met zijn Lief...........

Wat vliegt de tijd, de Kringloop van het Leven.

Zoon wordt Vader, Moeder wordt Oma.
Tot drie jaar geleden zag ik bij het woord Oma vooral mijn moeder voor me.
Nog een poosje.......en dan ben ik het.

Hoe dat voelt? Ik kan me er nog weinig bij voorstellen, behalve dat je ergens toch voelt dat er een nieuwe mensenkind op de wereld gaat komen, dat via mijn kind  met mij verbonden is.
Tegelijk zijn er mensen om dat kind heen die dezelfde titel zullen dragen, opa en oma......die in dezelfde lijn met dit kind verbonden zullen zijn als ik. Dat is toch een gekke gedachte, ook omdat wij  (nog) geen enkele band hebben.
Vanuit het diepst van mijn wezen voel ik dat er een kind geboren gaat worden dat me niet onberoerd zal laten, maar hoe het me zal beroeren......ik ben vol verwachting, laten we het zo maar zeggen.

Terug op honk: Kind II.

Het kind is terug. Samen met vriendin Plezier. Ze vlogen naar Portugal om daar een maand bij een stel met een logeer-kampeer-boerderij te werken. Dat leek ze wel wat. Naar het buitenland, werken en dan gratis kost en inwoning. Gistermiddag zijn ze weer geland op Schiphol. En dat vind ik  fijn.

Een dikke maand waren ze samen en ze hadden het goed, maar vonden het ook wel klaar nu.
Niet met elkaar geloof ik, maar wel met de 'vakantie'.

Ze hadden bomen gekapt, toiletten schoongemaakt, gekookt en afgewassen. 

Maar ook gezwommen en op pad geweest. Een dag per week waren ze vrij.

Wat ze ervan geleerd hebben? 

Heel veel denk ik, maar één ding was wel heel erg duidelijk toen ik haar een week of twee geleden sprak.

Ze was toen twee weken aan het werk en had nog twee weken te gaan. 

'Mam, een maand doen wat een ander zegt is eigenlijk wel heel lang'. 

Op de Facebook-pagina van haar werkadres vond ik deze foto.

Ik zat in Frankrijk, zij in Portugal......en dan deze foto......daar werd ik blij van.

Lang leve internet!

Kind I, II en III.......

Het is toch bijzonder om je opa te laten zien waar je werkt?

Ik vroeg Olle of hij kwam eten om de vakantie in te luiden.

Maar Olle moet twee weken full-time op de boerderij zijn omdat de boer en boerin op vakantie zijn.

Verantwoording voor winkel, land, kas, huis en hond en camping.

Mijn vadertje wilde graag zien waar zijn kleinzoon werkt en dus reden we naar Punthorst om daar te eten.

Wat een mooi gezicht, opa en kleinzoon scharrelend over het land.

En ik? Met een mandje vertrok ik naar de kas, als een kind zo blij.

Om tomaat en komkommer te halen, bieslook en basilicum, sla van het land.

Toen ik een bosje bloemen plukte dook er vlak voor mijn voeten ineens een haas op uit de struiken.

We aten, dronken en het was gezellig.

Kind nummer II is samen met vriendin Plezier vertrokken naar Portugal om daar een maand op een boerderij/camping te werken. Ik kreeg een sms dat ze, omdat ze er één nachtje moesten overnachten, erg leuk op stap waren geweest met  de 'locals' uit Porto. Alles liep super gesmeerd.

Waar ze sliep die nacht? Geen idee, dat zouden ze daar wel zien. Ojoj....inmiddels weet ik dat ze op plek van bestemming is. Ook fijn.

Quinta da Fonte, Portugal.

Maandag nog even naar kind nummer III en dan heb ik iedereen gesproken en kan ik op vakantie.

Ik zin nog op een vervelend cadeau voor kind III. Hij belde gisteren toen ik bij de Blokker stond.

Het ging niet zo goed.....hij had een tentamen niet gehaald.

'En nu?' vroeg ik.

'Ja, nou ja, ik moet van de opleiding af".

Dat klonk mij niet vreemd in de oren omdat dochter wel eens dezelfde mededeling deed.

En dan haalde ze het toch weer, met haar hakken over de sloot.

Bij de Blokker kun je nu eenmaal niet vloeken, maar wel zitten op de trap.

Na aandringen en uitleg viel hij stil.

'Nou eh....mam......eigenlijk bel ik je om te vertellen dat ik het wel haalde en mijn propedeuse heb gehaald.....'

Er ontschoot mij werkelijk één bescheiden vloekje, ééntje maar. Rotkind......

Maar goed, hij heeft het  binnen een jaar gehaald. En dat is fijn.

Kortom.....de boel is onder de pannen en moeders kan op vakantie.

Gewoon, zitten op een stoeltje met een tafeltje...zonnetje....graag een wijntje op dat tafeltje, stukkie kaas of worst, breiwerkje....en dan hóór je me niet meer.

Het gras bij de buren......

Om 6 uur was ik aan het werk, want ik wilde op pad vandaag.

De ouderstukken zijn nog niet klaar en ik heb me een doel gesteld. Volgende week vrijdag wil ik alles klaar hebben. Geprint en wel. Dan hoef ik me daar de laatste week niet meer druk over te maken. 6 uur op en aan het werk dus.

Bij zoon Olle op de Zonnehorst was het Open Dag.

En ik wilde naar hem toe.

Even kijken......

Het was niet heel druk en dat was fijn.

Konden we even rondlopen....

praten.

'Mam, ik zou willen dat ik voor de klas stond.

Even niet buffelen. Beetje schilderen voor de getuigschriften.....

misschien een toetsje nakijken'.

Vanmorgen dacht ik iets soortgelijks.

Lekker naar de boerderij.

Beetje wieden, beetje oogsten.......

geen zorgen over getuigschriften.

Ach, dat gras bij de buren ook......

We namen paarse basilicum mee en maakten pesto.

Met rucola en knoflook uit mijn eigen tuin.

En het is beslist geen straf om te wieden tussen de basilicum. Wat een heerlijke geur!

We aten jonge komkommers, met bloem en al (en dat is lekker!!).....

......en snoepten van de  aardbeien.

We genoten van de dubbel-doel kippen en die twee verwende varkens die daar rondlopen.

En we spraken Olles vader, die was er ook. En zijn broer en schoonzus, die jarenlang ook mijn zwager en schoonzus waren. Ik had ze 13 jaar niet gezien. Bijzonder was het. Blij werd ik er van.

Opgeladen en met een tas vol groente gingen we weer naar huis.

Het is toch anders bietjes eten als je weet dat je kind die geplant en geoogst heeft.

Met een wijntje, een ei van eigen kippen en een beetje pesto schrijf ik dit bericht.

Ik ben ineens niet moe meer.

Ridders.

Een kind uit mijn klas (ja, een jongen) droomt er van een ridder te zijn.

Het is zo'n blozend en gezond mensenkind dat het beste groeit door de wind.

En door de regen.

En de zon op zijn wangen.

Rennend door een weiland vol bloemen.

Maar ja, hij moet  dagelijks naar school.

Er zijn van die momenten dat ik hem vast wil plakken op een stoel.

Met zijn ogen op het bord gericht.

Of op zijn schrift.......

of op mij.

Maar ja, hij is nogal snel afgeleid.

Maar sinds kort heeft hij een plan.

En dat moet er uit. 

Hij wil een spreekbeurt houden over ridders.

En dus zit hij te schrijven, te tekenen en te lezen.

Want die spreekbeurt, die moet er komen.

En hey.....dat mag. Op gezette tijden dan hè?

Ik was in Doorwerth. Bij het kasteel.

En het was alsof ik hem zag.

In een notendop.

Wuivend fluitekruid.

Frisse wind aan de Rijn.

Dikke muren,

kleine kijkgaten.

Een ophaalbrug.

Maar met toegang tot een levendige binnenplaats.

Ruisende oude bomen.

Prachtig geschilderde deuren.

Torens, een klok, een restaurant.

En....een tuin met mogelijkheden.

Ik moest aan hem denken daar in Doorwerth.

Zomaar midden in mijn vakantie.

Ik zal doorgaan met ploegen, met bouwrijp maken en zo hier en daar een zaadje laten vallen.

Tot wat het moet groeien?

Zit er niet schoonheid in alles dat/wat (mag allebei, ik zocht het op ;-)) groeit?

Slaapmuts.

Engelwortel.

Salomons-zegel.

Artisjok.

Zeekool.