Wie zou hier wonen?

Wie zou hier wonen?

Gewoon zomaar in de voortuin?

Ja, hij is het.

En hij mag dat pijpje buiten roken.

Hier binnen......wordt nog immer niet gerookt!

Ossenhart en mayo.

Ik kocht zo'n prachtige tomaat 'Coeur de boeuf'. Je ziet ze nu overal en toen de natuurwinkel ze in de aanbieding had, wilde ik ze proberen.

Of ik ze nu zo lekker vind? Dat kan aan het moment en de tijd liggen. Ik zou ze vaker moeten eten om er echt een oordeel over te hebben. Prachtig vind ik ze wel.

Dit zijn bijzondere tomaten omdat ze anders rijpen dan andere tomaten. Ze rijpen namelijk van binnen naar buiten en dat maakt dat ze ook groenig (juist dan zegt men) lekker zijn.

Groenig zou je ze goed in koude gerechten kunnen gebruiken, rood juist in warme.

Ik heb ze maar als garnering op de vrij lompe pastasalade gelegd. Met zelfgemaakte mayo!! Nu ik van Hannah heb geleerd hoe simpel dat is, doe ik niet meer anders. Op zich niet goed.....echt niet goed.....maar wel bio. Dat dan weer wel!!

Recept mayo:

- twee eierdooiers

-250 ml zonnebloemolie

-twee theelepels mosterd

-zout en peper (niet te weinig)

-scheut azijn

-Griekse yoghurt

-eetlepel honing

-citroensap

Roer de eidooiers met de azijn, mosterd, zout en peper goed los met een vork en gebruik verder de mixer.

Ik zet de mengkom een beetje scheef, half op een theedoek anders is er weinig massa om te mixen.

Terwijl je mixt voeg je druppelsgewijs en later in een dun straaltje zonnebloemolie toe.

Als alle olie is opgenomen voeg ik (op aanraden van Hannah dus) yoghurt toe.

Ik gebruik romige Griekse yoghurt.Tot slot nog een lepel honing en naar smaak citroensap.

Vooral door de laatste ingrediënten bepaal je de smaak.

Favoriet bij de kinderen (die zijn 18+ hè) is de variatie met tomatenketchup, veel peper en een scheut whisky. Goed bij garnalen. (goed bij alles eigenlijk ;-))

Nu ik bovenstaande foto zie weet ik wat ik vergeten ben.

Moeskers moestuin (KLIK) vertelde ergens dat je ook 'lui' kunt zaaien. Gewoon een tomaatje uitdrukken boven de grond. Nu is mij dat niet gelukt, maar zaaiversie 2 is ook om te onthouden.

Zij smeert de zaadjes op een wc-papiertje en laat dat drogen. Eigenlijk heb je dan gewoon een zaaimatje. Nee, de link verwijst niet naar die handigheidjes. Die kon ik niet terugvinden en dit gaat ook over zaaien. Haar blog lees ik gewoon altijd met plezier en dat wilde ik even delen.

(mijn tomatenplantjes in de ochtendzon. Een stuk of 100, dus eh.....tomaten zat zou je denken)

Ik wens jullie een fijne dag. Het liefst met veel zonneschijn!

Het gras bij de buren......

Om 6 uur was ik aan het werk, want ik wilde op pad vandaag.

De ouderstukken zijn nog niet klaar en ik heb me een doel gesteld. Volgende week vrijdag wil ik alles klaar hebben. Geprint en wel. Dan hoef ik me daar de laatste week niet meer druk over te maken. 6 uur op en aan het werk dus.

Bij zoon Olle op de Zonnehorst was het Open Dag.

En ik wilde naar hem toe.

Even kijken......

Het was niet heel druk en dat was fijn.

Konden we even rondlopen....

praten.

'Mam, ik zou willen dat ik voor de klas stond.

Even niet buffelen. Beetje schilderen voor de getuigschriften.....

misschien een toetsje nakijken'.

Vanmorgen dacht ik iets soortgelijks.

Lekker naar de boerderij.

Beetje wieden, beetje oogsten.......

geen zorgen over getuigschriften.

Ach, dat gras bij de buren ook......

We namen paarse basilicum mee en maakten pesto.

Met rucola en knoflook uit mijn eigen tuin.

En het is beslist geen straf om te wieden tussen de basilicum. Wat een heerlijke geur!

We aten jonge komkommers, met bloem en al (en dat is lekker!!).....

......en snoepten van de  aardbeien.

We genoten van de dubbel-doel kippen en die twee verwende varkens die daar rondlopen.

En we spraken Olles vader, die was er ook. En zijn broer en schoonzus, die jarenlang ook mijn zwager en schoonzus waren. Ik had ze 13 jaar niet gezien. Bijzonder was het. Blij werd ik er van.

Opgeladen en met een tas vol groente gingen we weer naar huis.

Het is toch anders bietjes eten als je weet dat je kind die geplant en geoogst heeft.

Met een wijntje, een ei van eigen kippen en een beetje pesto schrijf ik dit bericht.

Ik ben ineens niet moe meer.

Zandzakken voor de deur!

Eigenlijk voel ik me al dagen niet zo lekker. Ik denk dat ik het griepje met hoofd- en keelpijn overnam van een kind in de klas. Hij was vrijdag op school, maar lag de halve dag op een matrasje omdat hij zich beroerd voelde. Maar ja.....markt.....hij wilde perse niet thuisblijven.
En dus heb ik het nu.......maar ik moest er even uit.

Eitjes halen, plantjes brengen, koffie drinken bij Hannah......

en ik zag het donker worden.

Dus ik moest naar huis.

Ik heb eigenlijk niet echt een tuin.....

Mijn huis ligt lager dan het plaatsje en geitenweitje achter, maar midden op het achterplaatsje zit een put.

Zo een van de gemeente......

Maar als de hel losbarst en er in één keer heel erg veel water valt, kan het riool hier in Rolde het niet aan.

En ik voelde het.

Nu heb ik een nieuwe achterdeur met een dorpel van een centimeter of 4.....maar oooooooooooooooooo!

En terwijl ik dacht te gaan koken (en dat vond ik al een dappere gedachte), brak de hel dus los....

En ja hoor, alle putten verstopten. Ik zag het voor op straat en durfde bijna niet achter te kijken.

Het water steeg.....steeg.......en dan komt dat moment.

Dat je weet dat je moet kijken.

Door het raam naar buiten klimt.....

En buiten ziet dat het water nog een paar millimeter kan stijgen......
voordat het binnenkomt.

En dus.......de bijkeuken leeg maken, handdoeken voor de deur en de deur op slot.
Deurklemmen erop.......

Niet meer bewegen, niets meer aan doen.

En ja hoor, natuurlijk.....het platte dak stond ook blank.
Het was dat ik de buurvrouw op haar dak zag. Zij had lekkage.
En dus bedacht ik me ook maar te kijken.
Er lag weinig blad op het dak, maar dat kleine beetje was gaan drijven, en had de regenpijp verstopt
en dus klom ik weer uit een raam, op het dak.....om de regenpijp vrij te maken van blad.

Buurvrouw en ik, allebei op ons dak....doorweekt.

Het klinkt gek, maar ik ben op mijn best op dat soort momenten.
Vergeet dan totaal keel- en hoofdpijn.
Ergens geniet ik ook van de sensatie, ik zeg het maar eerlijk...
Geen tijd voor foto's, dat kwam pas toen het water zakte.
Maar ik heb het gered.
Alleen wat natte doeken.
En een nat pak...en koude voeten.......en dus, BANK!

In het land van......

Waar wij wonen?

Nou eh..........

In het land van Bartje hè?
Het plaatje was te mooi om het niet te maken. 

Soms.......

eh.....een regenplas. Dus......(www)

Soms gaan gesprekken in de klas een kant op die je van te voren niet bedenkt.

Spelling.......

Nieuwe categorie.......

bureau, cadeau, plumeau, niveau......

'Juf, ik weet er nog één. Mijn broer heet Beau!' (Die had ik in mijn vorige rondje in de klas)

'Wijn heet soms Bordeaux juf '.(dat is hetzelfde kind dat in de eerste met het woord port kwam ;-))

Voor de grap schrijf ik op het bord: Zie zeau!

Alom gelach. Het staat wel chique eigenlijk.

Er is een kind met nog een woord.

'Po'...........

Hm, nee dat schrijf je dan weer niet zo.......

'Juf, wat is een po?

Er zijn kinderen die dat kunnen uitleggen.

Als je klein bent en nog niet naar de wc kunt, dan ga je op de po.

Ik opper dat ziekenhuizen ook een po hebben.

Dat, als je niet naar de wc kunt omdat je in bed ligt, ook op een po gaat.

De kinderen kijken me vragend aan.

Ik beschrijf de po, brede rand etc. maar meld ook dat dat voor meisjes geldt.

'Hoe doen jongens dat dan?'

Hmpf....tja.....ik blijf  nuchter en feitelijk.

'Jongens plassen in een fles...eh, heeft één van jullie al eens in het ziekenhuis gelegen?'
Nou ja, sommigen....een dagje.

De vragen zijn niet van de lucht. 'Een soort cola-fles?'

Voor ik het weet heb ik een plasfles op het bord getekend.

Vooral de jongens moeten er erg om lachen.

'Hoe komen we hier in vredesnaam op?' vraag ik nog.

Een kind steekt haar vinger op.

'Als wij 's avonds aan tafel zitten vraagt mijn vader altijd wat ik vandaag geleerd heb op school' zegt ze.

'Nou, dan weet ik vanavond al wat ik ga zeggen'.

Nieuwe spellingscategorie........'Je hoort een O, je schrijft EAU.........

Een heel gewone spellingsles. 

Hoe projecten veranderen.

Afgelopen zomer was ik in Normandië en had ik al mijn witte gesponnen wol meegenomen.

Ik wilde een omslagdoek maken.

Twee lange lappen die ik aan de achterzijde aan elkaar zou naaien en die je dan links en rechts over je schouders kon slaan. Een soort omslag-poncho.....voor frisse najaarsdagen.

De ene lap was snel af, maar toen ik met de andere halverwege was ontdekte ik dat ik te weinig wol had.

En dan is zelf-gesponnen wol ineens onhandig.

Moet je bij-spinnen....pfff.....

Dat kan ik dan niet als ik in de haak- en brei-flow zit hè?

En dus werd de ene lap uitgehaald, werd die wol gebruikt voor Olles kussen en het restje 

gebruikte ik om een randje vasten om die overgebleven lap te haken.

Rondom breiwerk haak ik altijd een keer een randje in dezelfde kleur.

Dat is handig als basis voor de rest van de rand. Het was nèt genoeg!

Afijn.....

Mijn zelfgesponnen wol moet op. In die modus sta ik nu.

Het lichte blauw, dat op een streng wellicht een beetje mislukt kan overkomen omdat het wat gevlekt is, doet het ineens leuk om zo'n maagdelijk witte omslagdoek.

En een randje ander wit combineert dan ook wel aardig.

Om er tot slot een soort uitgerekt picootje van blauw geverfde bourette-zijde langs te haken.

Een uitgerekt picootje? Jawel, dat maak ik zo:

vier lossen ,een vaste in de tweede losse (dat wordt dan het picootje) en dan nog een losse.

Het geheel is nu zo'n  70x200 cm. geworden en slaat heerlijk om.

Dat moet ook bij een omslagdoek, toch?

Het is gebreid in een fors pannenlap-motief van 10x10, begonnen in Normandië en afgemaakt in Rolde.

Het volgende project? Het volgende project is het omspitten van de moestuin. En dat moet werkelijk echt vandaag gebeuren. Niet omdat mijn tuin-agenda dat zegt, maar omdat Lief er is.

Ik ga zorgen voor iets lekkers bij de koffie (glutenvrij, want ik wil wel mee-eten), het klaar zetten van de schaft-tas en vooral  zorgen dat het Lief aan niets ontbreekt daar in die tuin. Zijn werktempo ligt namelijk een stuk hoger dan het mijne ;-). 

Het wordt hoog tijd!

Kijk, dit is het laatste restje.

Ik heb ze vandaag uit de schuur gehaald.

Zij hebben deze kwakkel-winter glansrijk doorstaan.

En dit zijn de laatste sjalotten.

 Eigenlijk heb ik er net te weinig, want met dit voorraadje red ik het niet tot de nieuwe oogst.

Ik ben moed aan het verzamelen. 

Moed verzamelen om werkelijk in de tuin te gaan werken.

Niet gewoon maar een beetje compost verplaatsen of vuur maken, maar werkelijk stevig aan de slag.

Dit jaar weet ik wat ik wel en niet wil.

Ik wil geen bonen meer, geen peulvruchten.......de duiven waren er gek op en overal moesten netten overheen.

En daarnaast werd ik vooral blij van het plukken van bloemen.

Dus bloemen komen er, veel bloemen.
Duifkruid en goudsbloemen, papavers en zonnebloemen, zinnia's en grote afrikanen, siergras en cosmea.

Veel sjalotten ook en uien, aardappelen en rucola. Beetje sla  en voor de lol gele bieten.
De meeste zaden zijn binnen, het wachten is nu op de sjalotten en uien.
Ik deed maar eens even een mailtje naar Ton Vreeken, waar ik het meeste bestelde.
Ja, het was nu nèt allemaal binnen en zou in hoog tempo verstuurd worden.

Ik kijk naar buiten en zie hoe druilerig het is. En ik bedenk me dat ik vandaag geen tijd heb.

De kinderen komen en ik kook.

De afgelopen dagen stonden in het teken van afmaken van begonnen zaken.
Het gele kussentje is klaar....op moment van schrijven zit ik er zelfs op.

De stoel stond jarenlang achter het bureau van mijn vader in zijn klas. Hij was 'hoofd ener school' moet je weten. Ik kreeg hem toen zij in de jaren 80 nieuw meubilair kregen.

Afijn, dat was project 1.

Wat begon als een lappendeken is nu een kussen voor Olle geworden en ik ben blij met het resultaat.
De achterkant werd op wilskracht gemaakt en ze vonden het een geweldig kussen. Allemaal. Het zou dus zomaar kunnen dat ik er nog één of twee ga maken.

En je kunt je zomaar voorstellen dat over een jaar of 10 er weer een totaal andere mode heerst en niemand snapt waarom je dit ooit geweldig hebt gevonden.

Dan is eigen gesponnen, plantaardig geverfd en ook nog eens gehaakt misschien wel weer verschrikkelijk uit de mode. 

Maar voor nu.......is dit het helemaal!

Om het eenvoudige, beetje zachte kussen body te geven heb ik er eerst een hoes om gemaakt van   velours. Daardoor werd het geheel toch behoorlijk stevig en dat hoort ook wel bij zulke dikke wol.

Het is wel de oplossing voor al mijn gekleurde wol. Eigenlijk vind ik hem te dik voor het maken van kledingstukken.

Ik haakte op naald 5 en eindigde steeds  met een rondje vasten in wit. De lapjes zette ik met overhandse steken   en wit draad aan elkaar. 

De zijkant.........

De achterkant ;-), ineens was mijn witte wol op.....

En de kwastjes.....voor het leuk.

Project 'lappendeken-wat kussen werd' is klaar.

Nu is het zondag en behalve de tuin focus ik op de nieuwe week. Het wordt een drukke week met ouderavond en groepsplannen......Met de klas gaan we de geschiedenis van Drenthe onder de loep nemen.

Ook leuk! Hunebedden, volkslied en turf......heide, armoede en toerisme. 

Daar moet ik nog wel even op studeren.

Hoog tijd!

En o ja, mijn badkamer is klaar en volkomen wit en grijs en fris en strak....

'Dit past zo NIET bij de rest van je huis mam!' was de conclusie van de een.

'What the f*ck, weet je hoe chill dit is. Nooit meer onder stroom staan als je de kraan opendraait', zei de ander. En zo is het.

Samen sleepten ze de wasmachine weer op hun plek. Ik kan weer wassen. Hoog tijd! 

Zinloos is bij mij nooit zonder zin.

Weet je waar ik een hekel aan heb? Aan  dit soort bolletjes.

Of je nu aan de buitenkant begint of de draad vanuit het midden trekt.....ergens komt er een heleboel tegelijk en voor je het weet trek je er een knoop in. Of ben ik nou de enige die dat vindt?

En dat is vast de reden dat ik, verliefd op de kleuren, ooit drie bolletjes kocht en ze vervolgens in een tasje stopte..... en dat tasje stopte ik gisteren in mijn tas voordat ik naar Oosterbeek vertrok.

De wereld aan bolletjes heb ik bij me, want ik weet nooit van te voren waar ik zin in heb.

Lief weet niet beter en laadt braaf mijn auto uit. Drie tassen en twee bakken vol wol.

Deze kleuren?

Lentekleuren vind ik het.

En ik heb zin in LENTE!

Dat is vast de reden dat vanmorgen mijn oog daarop viel.

Dus....eerst maar bolletjes maken......

.......om vervolgens te gaan haken.

Hannah mailde dat ze heerlijk werk had verricht. Werk waarbij ze niet hoefde na te denken.......

blad harken.......

Ik deed dat ook, werk waarbij ik niet hoef na te denken en genoot er ook van.

Bolletjes wikkelen.....en er foto's van maken......

.......en haken.....

Nee, zeg maar niets.......de zoveelste Noordzee-sjaal/

En ondertussen keek ik....met veel plezier.....jullie ook?

Dit was een heerlijke eerste vakantie-dag.

Janny....ik hoop dat je hier mee uit de voeten kunt ;-)

Officieel heet dit de South-bay stitch. Daar blogde ik HIER ook over.

ÉÉN JAAR!

15 februari 2013 was de dag dat ik mijn eerste blog plaatste.

Daar was ik uitermate onzeker over, maar Arnika wist me over te halen.

Hannah  blogde ook al en deelde mee dat als zij het kon, ik het ook zeker zou kunnen.

En dus begon ik.

Ik weet nog dat het bijna voorjaarsvakantie was en ik schapenvachten ging kopen.

Met een geleend toestel van Arnika vroeg ik dan een beetje verlegen of ik foto's mocht maken......

voor mijn blog......

Nu zijn we een jaar verder en is het bijna weer voorjaarsvakantie.

222 berichten en ongeveer 44.000 keer werd mijn blog bezocht.

Met veel plezier heb ik geschreven en gelezen....véél gelezen.

Bijna dagelijks lees ik bij en ik vind het fijn om het leven van anderen te lezen.

Soms hartverscheurend, soms om te lachen, soms vol  goede ideeën en soms kneuterige niemendalletjes. Ook leuk.

De laatste weken kreeg ik ook cadeautjes. Recepten werden me toe gestuurd, toe gestopt op school en ik kreeg goede tips voor sites waarop ik ideeën kan opdoen voor glutenvrije recepten. Dank jullie voor alle tips en aandacht. Wat laten we eerlijk zijn, van aandacht groeit ieder mens. 

Een nieuw blogjaar ligt voor de boeg en er is niets in mij dat na een kleine evaluatie bedenkt dat ik moet stoppen met bloggen. 

Ik vind het niet altijd makkelijk. Ouders van school lezen mijn blog en oude vriendinnen van mijn moeder.

Sommige collega's en mijn kinderen........

Hoewel er dus zaken zijn die ik onbespreekbaar laat, voel ik me redelijk vrij om te bloggen over de dingen die op mijn pad komen. Zou ik die vrijheid niet meer kunnen voelen, dan moet ik stoppen. 

Vooralsnog word ik voornamelijk vrolijk van het maken van foto's, schrijven van verhaaltjes of spuien van ideeën.

De dag is begonnen. Ik heb mijn haar gewassen in de keuken, met een emmer warm water.....

De badkamer ligt er immers uit. Er wordt alweer gehakt en gesjouwd en mijn schooldag begint.

Lief vertrekt weer richting Oosterbeek, ik heb na mijn schooldag oudergesprekken en een eetafspraak.

Wat brengt het bloggen jullie? 

De drukte en meer.

Ik wist dat er groene vlekjes zaten op de klokjes van het sneeuwklokje, maar ik wist eigenlijk niet dat het hartjes waren.
Echt niet.

Och, ik kreeg cadeautjes de afgelopen week.

Een lieve mail van een ouder, een warme blik omdat een vader vindt dat ik het goed doe met zijn dochter...........bijna een meter sneeuwklokjes van een vader die vindt dat zijn nieuwe tuin te vol staat.......ik voelde me een blij mens.

Het gaat goed met me, echt goed.

Sinds ik gestopt ben met het eten van gluten, knap ik op.

Wat een verschil met 3 weken geleden.

Ik voel me krachtiger en rustiger maar bovenal voel ik

dat mijn darmen meer en meer op orde komen.

'Je bent wat je eet' heb ik jaren naast me neer gelegd, maar o wat is het waar.

Ik eet nog immer geen brood of iets wat daar op lijkt.

Doordat ik veel niet mag, ben ik een stuk kritischer op wat ik dan wel mag.

Nu heb ik makkelijk praten, want met een gezin met kinderen maakte ik vroeger 

altijd afwegingen. Veel dingen waren biologisch, maar niet alles.

Nu ik alleen voor mezelf te zorgen heb, koop ik de meeste producten bio.

Die luxe heb ik dan.

Dagelijks bak ik boekweitpannenkoeken die ik mee naar school neem.

Vaak aangevuld met een salade of met kwark met fruit.

Dat betekent dat mijn dag niet alleen meer begint met koffie (ja, en een sigaret, ik ben geen heilige ;-)), maar 

sta ik nu  pannenkoeken te bakken en mijn bakjes voor de dag te vullen.

Mijn keuken is nu glutenvrij en ik haal het niet in mijn hoofd om te smokkelen.

Ik heb me lange tijd niet gezond gevoeld en die 5 kilo minder doet me ook zeeeeeeeeeeeeeker goed.

Dus als je keuken op orde is, komt het huis vanzelf. (da's geen gezegde maar zo voelt het wel)

Voel ik weer energie om heerlijk te handwerken.

Daarnaast is de week gevuld met oudergesprekken. Dat is altijd pittig in twee weken een stuk of 18 oudergesprekken.

De klas, de individuele kinderen staan je in die weken zo levendig voor ogen, dat er weinig tijd is voor iets anders.

Dat is niet erg hoor, dat weet je. Maar dat neemt niet weg dat ik dan erg kan verlangen naar vakantie.

En verder?

Vanaf maandag zal ik geen warm water meer hebben omdat mijn badkamer en de bijkeuken opgeknapt gaan worden.

Dat is bepaald geen luxe, met een enkelsteens muur en geen verwarming, krijg je daar het vocht niet weg. Het ziet er niet uit. En ze gaan het opknappen.

En dat hoorde ik vrijdag.......

Dus ik schrob mezelf eens extra, zorg dat de was gedaan is, sleur ik de koelkast naar de woonkamer en haak me daarnaast een slag in de rondte.

Mijn schoondochter (ja, zo noem ik haar sinds mijn zoon samenwoont) vroeg eierwarmers.......

Voor Jut en Jul zijn ze. Voor hun gezellige huisje met lichtjes en foto's en hout en dingetjes. Ze hebben het goed die twee en zijn op weg naar een nieuwe baan van zoonlief. Vanaf begin maart zal hij boer zijn bij de Zonnehorst. Eerst genieten ze van een welverdiende vakantie op La Palma. 

Een heerlijke steek, maar na een meter wel een beetje saai!

Mijn sjaal is bijna klaar, er moeten nog wat tierlantijnen aan en ik maakte twee 'billendoekjes'.

Billendoekjes? Ja, billendoekjes. Het zijn minirokjes die ik hier thuis over mijn broek aantrek. Omdat er in dit koude huis soms delen onderkoeld raken. Zuiver wol, voor de warmte.
Het is naar DIT patroon van Renée dat ik het rokje voor mezelf haakte.

Dochterlief is ook enthousiast en begon er ook één. Allemaal van die grijze prachtige  wol die over was nadat ik mijn omslagdoek had uitgehaald......

Nog vier dagen en dan is het vakantie. Er staat veel op het programma en wat heerlijk dat ik de energie kan voelen om dat allemaal te gaan doen.

Vogelvoer en meer.......

Als Lief er is hebben de vogeltjes het goed.

Persoonlijk vind ik dat behoorlijk overdreven, maar Vogelvriend als hij is geeft hij ze ruimschoots te eten.

Niet één vetbol, maar meteen 6.....

en nootjes.....

en brood......

Vorig jaar kocht hij een gezellige kokosnoot.
Zo één met 'raampjes'.

Die hangt er nog steeds en is nu de chill-plek van.....

PIEP....want zo heet hij dan ook meteen.

Piep zit hoog op de uitkijk met zijn voorpootjes op de rand.....

.....om bij 'sein veilig' het mezenvoer op te eten.

Tsssss.......

Door het raam fotograferen....ik ben er niet goed in (en dus heb ik ze maar een beetje opgeleukt).

Maar ja, als ik buiten sta heb ik weliswaar goed zicht......

.......maar is die k*t-muis gevlogen (da's dan wel weer grappig in dit verband).

Nu moeten we wel blijven voeren, want anders komt dat beest natuurlijk hier binnen scharrelen, want je kunt veel zeggen van mijn huisje, maar muis-ON-vriendelijk is het zeker niet ;-).

*******

De afgelopen weken maakte ik hoezen voor de I kea-krukjes. Ik heb er wel een stuk of 6 en ze worden overal voor gebruikt. Sommigen staan een tijdje buiten, anderen zijn gebruikt voor schilder-sessies.

Met een laagje schuim van een cm. en een gehaakt hoesje vind ik ze dan ineens weer leuk worden.

Persoonlijk zou ik dan de pootjes het liefst goud schilderen, maar dat vinden anderen dan weer te ver gaan.

Dochterlief heeft er inmiddels ook één met mijn zelfgesponnen grijze wol, en randjes wit. Eerlijk gezegd vind ik die nog leuker......

Hoe je het doet? Je koopt een stuk schuimplastic en knipt dat op de maat van de zitting. Gewoon een cirkel haken waarin je steeds zoveel meerdert dat het een platte cirkel wordt. Op het moment dat je aan de rand komt niet meer meerderen. Nog een aantal toeren haken en in de laatste toer elastiek rijgen. 

De pootjes los draaien en het elastiek aantrekken, zodat de hoes eronder floept. Dan de schroeven weer vastdraaien.

********

Over een dikke maand blog ik een jaar. Toen ik daarmee begon kon ik niet bedenken hoe leuk ik dat zou vinden.

Iedereen die volgt, leest en reageert wil ik bedanken voor het vergroten van dat plezier.

Het is zo leuk om reacties te krijgen.

Welkom ook aan nieuwe volgers. De afgelopen maand kwamen er toch een stel bij.

En als dan de postbode ook nog een nieuwjaarswens van HAAR brengt.....(ja, je was ziek hè voor de vakantie??)

......is de kop er maar mooi weer af!

De laatste vakantiedag. Dat betekent opruimen en zo zoetjesaan weer aan school gaan denken.

Dat vind ik altijd een lastig gebeuren. Ik weet dat het goed is als ik eenmaal weer op school ben, maar ik zou het ook zomaar nog een weekje willen uitstellen.