Posts tonen met het label gezondheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gezondheid. Alle posts tonen

zaterdag 13 februari 2016

OP FIETSE.


winter 2016

Drie keer per week fiets ik.
Een half uur.
Nee, ik fiets niet alleen en nee, ik ga nergens naar toe.
Op commando trap ik zwaarder en zwaarder.....
net als Ellen.
Zij een nieuwe hartklep en ik een pacemaker.
Wij zijn de enige vrouwen in het groepje van zes.
Bert heeft een hartaanval gehad en heeft een stent.
Nee, niet erfelijk belast, geen overgewicht, geen verhoogd cholesterol.
Wel een dochter van anderhalf. Veertig is Bert.
Kees heeft een paar jaar geleden zijn bedrijf verkocht.
Hij deed alleen nog maar dingen die hij niet leuk vond.
Nu had ie tijd voor vakanties. Twee keer maakte hij een reis en toen
ging het licht uit. 
Hij heeft een aantal by-passes. Een litteken bij zijn pols
en een hele streep midden over zijn borst.

Dan is er ook Joop. Joop is 50.
Hij voelde zich misselijk en toen hij thuiskwam ging hij onderuit.
Zijn vrouw had net de dag ervoor een opfriscursus BHV gedaan.
Zij kon hem meteen re-animeren. Binnen anderhalf uur was hij gedotterd
en hij wil met liefde meer betalen voor zijn ziektekostenverzekering.
Als dat geld dan maar naar het ambulance-personeel gaat. Die mensen verdienen dat.
Vorige week kwam zijn dochter van 13 mee.
Zij had haar vader onderuit zien gaan en heeft er nog last van.
Zij keek toe hoe hij fietste en daarna deden ze samen iets met een bal.
Plezier hadden ze.

En dan nog Peter.
Hij is erfelijk belast (verhoogd cholesterol), maar deed veel aan sport.
En toch heeft ook hij een aantal by-passes. Hij had wat vage klachten maar ging gewoon door.
Tot een fietstest helemaal niet goed ging.
winter 2016

Wij fietsen met zijn zessen drie keer per week een half uur.
Onze bloeddruk wordt gemeten en we plakken zelf pleisters en koppelen daar een kastje aan om onze hartslag te controleren.
En weet je?
Ik heb een hekel aan fietsen,altijd gehad, maar dit is leuk.
Na het halve uur fietsen olv. twee fysio-therapeuten mogen we zelf kiezen wat we dan nog doen.
Ik wandel op de loopband, doe wat op de crosstrainer en soms doen we een potje
tafeltennis. De Harten-dames tegen de Bypasses.
Neu, we houden de score niet bij.
Dat we het nog doen met onze nieuwe bedrading,omleidingen en batterijen,
dat vinden we al mooi genoeg.



winter 2016



Het is goed om weer zo fysiek bezig te zijn. Na afloop drinken we een kop thee en bespreken we wat ons bezighoudt.
Als daar tranen bij komen, vindt iedereen dat de gewoonste zaak van de wereld.
Het is dat hart hè? Daar komt alles samen. Het fysieke en het mentale.
Concentratieverlies, vergeetachtigheid, tranen, onzekerheid.....we moeten meer terugvinden dan alleen een goed ritme.
Weet je wat het is? Wij willen allemaal hetzelfde.
LANG WILLEN WE LEVEN,
IN DE GLORIA!!!!!


En dan even voor de leut:


maandag 28 december 2015

Lieve allemaal!!







Ik voelde het.....ik weet het zeker.
Al jullie liefdevolle woorden.
En dat was fijn.


Het viel niet mee, maar het is gedaan.
Nadat alle metingen goed waren, mocht ik donderdagmiddag al naar huis.
Het herstel gaat vast sneller.
Ik weet immers al hoe dat moet?
En mijn lijf ook.....

Kerst is voorbij en de stilte was weldadig.
Geen tikjes, geen klopjes, geen vertraagde hartslag.
Ik ben benieuwd wanneer het moment komt dat ik me realiseer
dat ik toch minstens een half uur niet aan mijn hart dacht.

Nu is het maandag en ben ik blij dat ik de zon op zag gaan ( al is ie nu alweer aan het verdwijnen)
en het 'gewone' leven weer even verder gaat.
Ik heb zin om oliebollen te bakken.
Tsssss, dat heb ik nog nooit van mijn leven gehad.

Ik wil jullie zeggen dat ik weer opkrabbel en al jullie woorden
en daden me goed deden.
Heel goed.

DANK JULLIE HEEL ERG WEL!!!!!!







woensdag 23 december 2015

Och jee........K*T

Gisteren zou ik met een vriendin boodschappen gaan doen.
Mijn Lief is twee weken naar Thailand, dat is al lang geleden gepland en moest gewoon doorgaan.
Tegen de tijd dat hij terug zou komen, zeiden we, zou ik op Schiphol staan en hem in mijn armen sluiten. En dus ging hij....
Ik heb ongelofelijk veel hulp gehad van allerlei lieve mensen om mij heen en samen boodschappen doen was er daar één van. Gisteren.
We zouden naar de Appie, de Natuurwinkel en vast ergens koffie drinken.


Maar de laatste dagen voelde ik me niet zo lekker....
en om de ellende voor te zijn, maakte ik een afspraak met de Pacemaker-technicus.
Ik voelde tikjes...steeds weer en meer. En ik was moe. Ook dat.
Voor het boodschappen doen konden we even langskomen.
Enne......
in dat ziekenhuis ben ik nu nog.

Wat mijn grote angst was, is gebeurd.
Een van de draden van dat ding is los....en dus doet dat ding zijn werk niet goed.
Nee, wij moeten nog flink investeren in een vriendschap, Pacemaker en ik.
Het is nog geen  100% match zeg maar.
En dus loop ik hier sinds gisteren weer rond. Aangesloten en in de gaten gehouden door de hartbewaking.
En ze zoeken me hoor, als ik door de gang loop en er weer een draadje loslaat.


Gelukkig zijn al mijn spullen thuis verzameld en gebracht, halen de kinderen vandaag mijn Lief van Schiphol (jaha, hij is al geland) en moet ik morgen opnieuw onder het  mes.
En het was zo'n prachtig genezend litteken aan het worden. Pfffff....



Wanneer ik dan weer naar huis mag?
Dat zou maar zo de Eerste Kerstdag kunnen zijn.
Dat is dus K*T, met hoofdletters.
Maar weet je....het kan altijd erger. veel erger. 
Vannacht kreeg een kopje warme melk. Wie van jullie kreeg dat onlangs? Gewoon 's nachts?
Van een onbekende man?
Nou, ik dus.

Ik wil het niet zomaar vragen, maar als je nu morgen wakker wordt....denken jullie dan heel even aan mij? Ik weet zeker dat ik dat voel ;-)








zaterdag 5 december 2015

Dat hart....en haar slag.






Het is vrijdag-avond. 
De operatie is achter de rug.
Dinsdagmiddag gebeurde het.
Ik ben geen held en ik vond het niet meevallen.
Een operatie waar je 'bij' bent.
Met een verpleegkundige naast mijn hoofd die vragen stelt als: 'En waar staat die school dan?'
Pffff, ik wilde er niet over praten......
Ik heb anderhalf uur mijn best gedaan om het gewoon te ondergaan. 
Dat lukte, maar je voelt dingen in je lijf die ik nooit eerder voelde.
Het is vreemd om in je lijf gerommel rond die hartstreek te voelen en in je schouder.
Gepor, gesjor.....gepraat......technische termen.......grapjes.....
Af en toe ontglipte me een oprecht : K*T.


De nacht in het ziekenhuis was goed. Ik kon me afsluiten van het geklets om me heen, had genoeg aan mezelf. 
Wat zijn er veel hartkwalen. Ik was één van de weinigen die verder helemaal geen medicijnen slikte. Dat kwam niet veel voor, hoorde ik.
Och jee, het kan zoveel erger.
Na het maken van een foto om te zien of de draden goed liggen en er geen klaplong aan het ontstaan is, mag je naar huis. 
Ik moet wennen aan de bult onder mijn sleutelbeen, het trekt en is pijnlijk, maar het is achter de rug. Het is gebeurd. En dat is goed, want het duurde bijna te lang.




Nu zijn we drie dagen verder en ik bracht alweer een tweede bezoek aan de Pacemaker-technicus.
Omdat ik gek werd van geklop van mijn hart in een tempo dat mij dus al tijden onbekend was.
Zodra ik begon te bewegen voelde ik een tikje, een ellendig tikje.
En ik bedacht me dat het ook een pacemakerdraad zou kunnen zijn, die los geraakt was (want dat is het risico die eerste zes weken) 
Dat was niet zo en het klopje is verholpen. Alweer pffff.....dat dat kan.
Langzamerhand wen ik er vast aan dat ik met draden en computers in de gaten kan worden gehouden.
Dat er in amplitudes wordt gesproken, in cijfers en waardes als het over mijn hart gaat.
Dat ik gevoelig ben voor alles wat er gezegd wordt. Dat ik het nodig heb om te horen dat het goed gaat,  dat het mooie waardes zijn, heldere uitleg te krijgen en nog eens en nog eens......
En terwijl ik me tracht over te geven aan de wetenschap, want wat is het knap dat ze het zo kunnen,
ontglipt mij soms een oprechte snik. Gewoon, omdat dat hart het niet meer vanzelf doet en omdat ik dat verdrietig vind. En ik moet altijd veel huilen als ik verdrietig ben. En in films ziet dat er vaak erg charmant uit, maar bij mij.....Pffffffffff......


Vanmiddag lag ik in de kussens op de bank en voelde ik me voor het eerst prettig. Mijn schouder rustte precies goed op het kussen, mijn hoofd lag heerlijk zacht. Ik kon al bijna weer een beetje op mijn zij liggen en het was behaaglijk warm onder mijn wollen dekentje. Het woord 'chillen', veelvuldig gebruikt door mijn kinderen welde in me op.






woensdag 18 november 2015

En nu?

Dank aan jullie.
Dank voor alle lieve woorden die zomaar tot mij kwamen.
Via hier, via mijn echte brievenbus.
Via de mensen om mij heen.
Kleine cadeautjes, lieve bloemen .
Het steunt.
Ik voel me niet alleen maar slecht hoor, maar wel ongelofelijk moe.
Mijn hoofd zit vol ideeën en ik doe van alles, maar mijn tempo is volkomen zoek.

En nu?
Nee, de pacemaker is er nog niet.
Er schijnt nog ergens 'iets ontstekerigs' te zitten.
Dat zien ze in je bloed.
Dat kan een verkoudheid zijn, maar de waardes daalden niet snel genoeg.
En dus werd die kies getrokken.........
waarvoor ik al een tijd een verwijsbrief had voor de kaakchirurg.
Nou ja.....en het wachten is op het genezen daarvan.
Zou dat de bron van de verhoogde waardes zijn geweest?
We moeten de uitslag van het bloed afwachten.

En dan, dan zal het wel snel gebeuren en in zekere zin zie ik er ook naar uit.



Zo.
Zo staat het er dus voor.
En die tandarts?
Neu.....daar ben ik ook bepaald geen fan van.
Maar goed, 
stapje....
voor stapje.....
voor stapje.....
zal het goed komen.

Ik houd jullie op de hoogte.


Deze bladeren lagen mooi te wezen in de vaart bij museum Belvedère.
Daar wil ik zeker over schrijven, want een bezoek is zeker de moeite waard.



zaterdag 7 november 2015

Het hart.



Vanaf maandag loop ik hier al tegenaan te hikken.
Vandaag vertel ik jullie wat er aan mijn hart mankeert.
Ik vertelde het al aan een aantal mensen, maar als je het opschrijft is het toch anders.

Tot gisteren leefde ik nog een beetje met het idee dat, 
als ik eens even goed zou lezen hoe het zat,
 ik artsen op een heel goed idee zou kunnen brengen.
Zo'n idee dat nog niemand had bedacht.
 Iets waarvoor een pilletje zou bestaan,
of wat met het verstrijken van de tijd wel over zou gaan.
Wel vaker in mijn leven werd ik geconfronteerd met zaken waar ik niets vanaf wist.
 Dat roept bij mij altijd enorme weerstand op en de drang om me in te lezen.
 Een gevoel van: 'Ze kunnen me van alles wijsmaken, ik weet er ook niets van af....maar wacht maar'.
Want een pacemaker als je 53 bent, klinkt voor mij als 'echt wel een ding'.

Er worden onderzoeken gedaan,
 je voelt je niet goed en dat voelt na een aantal weken ook niet beter.
 Op de dag van de uitslag hoor je dat je hartritme te traag is,
 er sprake is van geleidingsstoornis,
 er een pacemaker geplaatst moet worden en er geen andere keus is.
 Dat dat nu nog even niet kan ivm. bloedwaardes, 
maar dan toch wel over een dikke week.....
Boek erbij, met pen wordt alles logisch aangegeven.
La open, pacemakers op tafel.
Ik pak er een op, voel het gewicht......
En of ik nog vragen heb.
WOW.......

Nu moet je weten dat ik een angsthaas ben, een stresskip of, beter nog, een schijtbak.......en  dat is met een hartslag van 40 ook al ingewikkeld.
Ik krijg een boekje mee, ik ga op veilige sites kijken op internet (hartstichting, krantenartikelen, GEEN forums)en maak een afspraak met de huisarts. 
Ik wil vragen kunnen stellen die ik in de loop van de week bedacht, maar als ik eerlijk ben ook om misschien met mijn slimme hoofd 'iets' te vinden dat de rest dus over het hoofd zag.
Maar nee, ik vind niets, want het is geen  Lyme, suikerziekte, schildklierafwijking. 
Het is een defect, het is pech.

Bij iedere gedachte waarbij ik omkijk naar het verleden,
 vind ik dat ik dit, na alles wat er al in mijn leven gebeurde, niet verdiend heb 
en vind ik mezelf verschrikkelijk zielig. 
Ja, ik zeg het maar gewoon, heel mooi vind ik die gedachte niet.
Bij iedere gedachte aan de toekomst
 word ik bang omdat ik een zelfstandige vrouw ben met fijn werk en een eigen inkomen.
 Kan ik wel net zo hard blijven werken als ik deed?
En dus is de kunst om NU zo verschrikkelijk in het NU te blijven......
Dat wil ik toch zo graag? Daar heb ik het toch altijd over?
Nou.....dus.....

Er zijn momenten dat me dat lukt. 
De zon helpt daarbij,
 mijn Lief die thuiskomt met sushi, 
kaartjes die dagelijks op de deurmat liggen, mail, gesprekjes.....
Maar o dat NU, om daar te blijven vind ik moeilijk.
Eckhart Tolle ligt op het tafeltje naast de bank, 
ik spin me een slag in de rondte en ik ben hele delen van de dag alleen. 
Stil......

NU is het zaterdagmorgen,
 alweer een week voorbij (verleden), 
komende week staat er wellicht iets te gebeuren (brrrr....
angst) 
Zojuist hoorde ik een vogels fluiten en vertel ik jullie dat ik een pacemaker krijg. 
We gaan zo naar de markt en ergens een kopje koffie drinken. (NU)

PS: Je snapt natuurlijk dat ik geïnteresseerd ben in mensen die op jonge (ja, 53 is jong.....) leeftijd een pacemaker kregen, zijn er veel juffen met een full-time baan en een pacemaker? Zijn er eigenlijk bekende mensen waarvan bekend is dat zij een pacemaker hebben? 
Dat je er heel oud mee kunt worden, dat weet ik al wel ;-).
 En dat je er enorm van kan opknappen ook ;-).



woensdag 28 oktober 2015

Een kink in mijn kabel.

Een kink in de kabel

Waar komt de zegswijze Er is een kink in de kabel vandaan?
Een kink in de kabel duidt op een hindernis, een tegenvaller die zich onverwacht aandient.
Kink betekent 'draai, kronkel'. Van Dale (2005) noemt het een scheepsterm in de betekenis "valse draai of slag in een kabel of touw". Als er zo'n valse draai in een kabel zat, kon de kabel niet gevierd worden; hij bleef steken. Het woord kink zit ook in kinkhoorn, een bepaald schelpdier, dat zo genoemd is vanwege de gedraaide hoorn van de schelp.
Kink is volgens het Etymologisch woordenboek van Van Dale (1997) verwant met konkel, dat ook 'draai, slag in een touw' kon betekenen, en dat de basis is geweest voor het werkwoordkonkelen ('oneerlijk zijn, kwaadspreken'). Het Woordenboek der Nederlandsche Taal geeft de zegswijze in de konkels zitten: 'in moeilijkheden verkeren'.









Tja en dat is wat er is.
Een kink in mijn kabel.
Natuurlijk zijn ze aan het onderzoeken hoe ze mijn hartslag weer 
omhoog krijgen, maar tot die tijd maak ik een pas op de plaats.
En dat is best gek.
Ik een pas op de plaats omdat ik een lage hartslag heb.
Tsssss......LAAG.....
Ik slaap en loop langzamer dan bij mij past, ik fiets langzaam en wil best een blij blogje schrijven, maar toen ik laatst hoorde dat hier alles altijd onder controle lijkt, als ze mijn blogpost leest......
vergeet het maar.
Ook hier kinken in kabels, maar meestal schrijf je daar niet over. Toch?
Nu wel.