Prachtig mooie dag!!!

Dit weekend (op moment van schrijven) deed ik een rondje, een rondje Nederland.
Omdat ik zou afreizen naar Den Haag, besloot ik een omweg via Twente te maken.
Kon ik even mijn vadertje zien.
Al twee jaar zit hij in een Verpleeghuis omdat hij meer en meer de weg kwijt raakt
als hij alleen is. Eind 2016 was dat een poosje een grote zorg, maar er wordt goed voor
hem gezorgd.

Mijn vadertje was ooit mijn vader maar de kwetsbaarheid maakt dat ik hem nu 'mijn vadertje' noem. Liefdevol. In het hele scala van dementerenden valt hij op. Sommige dingen vergeet hij, maar andere dingen heeft hij zo verschrikkelijk helder. Hij vindt zijn woorden moeilijk, maar als je tijd neemt en werkelijk luistert zegt hij vaak wijze dingen. Zijn wil om te weten is er niet kleiner op geworden en dus heeft hij nog altijd een abonnement op het Tubantia en krijgt hij elke zaterdag de Volkskrant.Gaan we samen graag naar Boekhandel Broekhuis en eten daarna een taartje bij maison Gustaf.
Zijn laatste aankoop? De biografie van Willem Wilmink. Hij heeft wel mijn ogen nodig om interessante boeken te ontdekken en wij vinden dat allebei een fijn uitje.

Afijn, ik kwam bij mijn vadertje en we bespraken de dagen. Wat ik had gedaan, wat ik ging doen.
Ik vertelde hem dat ik naar Pontus ging in Den Haag. 'Ach kind, dat is toch veel te ver' zei hij.
Toen ik vertelde wat ik er ging doen zei hij alleen maar dat hij geen idee had wie Daniël Lohues is.
Ook mijn zingen van 'Elk mens die hef zich een kruus te dragen' hielp niet en ik liet hem op mijn mobiel het een en ander horen. Ach, zijn gezicht klaarde ongelofelijk op. Het leek op Twents, hij verstond het en werd er vrolijk van. 'Een prachtig mooie dag' ontroerde hem en hij zat op zijn stoel mee te deinen. Ik vertelde er niet bij dat de setting anders zou zijn nu Daniël met zijn band zijn nieuwe plaat 'Elektrisch' ten gehore zou brengen. Ik beloofde hem wel een CD te sturen.


Met Pontus ging ik naar het Paard in Den Haag en wij genoten intens van de muziek, samen dansen en meebrullen op alles wat wij zoal kennen van Lohues. Mooie filosofie verpakt in een feestje.
Rockend, dansend, zingend en bier drinkend. Als je daar in Den Haag bij opkomst een flinke 'Moi' naar je hoofd krijgt, kun je niet anders dan 'MOI' terug roepen. Samen met Pontus was het tof en verschrikkelijk leuk. Terug via de A28 (A28, A28 ........klik hier ;-) ) en  na-genietend.

Eenmaal thuis kocht ik 'Hout moet' en stuurde die met een Drents kaartje naar Hengelo. Sinds hij daar woont maken 'de meiden' (en hij is dol op ze) ,hem dagelijks wakker met zijn favoriete muziek en ik ben benieuwd of dat binnenkort met een ' Prachtig mooie dag' zal zijn. klik hier ;-).

Heb je niets met Daniël Lohues? Hm, zou toch  gaan luisteren. Brutaalweg zou ik hem zo langzamerhand gaan vergelijken met Schmidt en Wilmink qua vertellen over van alles wat hij ziet en mijmert en bedenkt. Met mooie beelden, slimme woorden en vrije gedachten. Qua muziek vind ik hem vaak origineel en geniet ik van de grote variatie.  Is ook wat dat betreft mijn rondje Nederland weer rond en nam ik jullie even mee. ......

Een jaar overbruggen.

(Chartres 2015)

Een jaar te overbruggen….

Hoe doe ik dat?

Ga ik nu gewoon door?

Vertellen wat mij zoal bezighoudt?

Thuis en op school?

In mijn hart en op het land?

Het gaat niet zonder te vertellen wat was,

omdat het groot is voor mij. Heel groot.

Een jaar.

Het jaar dat ik besloot op avontuur te gaan.

Gedetacheerd werd in het Midden van het Land.

Het jaar ook dat mijn Lief besloot een andere weg

te gaan.Een onomkeerbare weg.
Hij verkoos het Hemelse boven het Aardse........

De dag,dat Het gebeurde en voor altijd Alles Anders werd.

Waarin wij elkaar nog spraken, 2 keer……en ik voelde dat het niet goed ging.
Ik was er bijna bij. Hoorde het, wist het…….

Ruw, opengereten, pijnlijk en verdrietig.

Die dag.

Er was geen reden meer om te zien of ik daar in het

Midden van Land een plek kon vinden…….

En dus ben ik terug. Hier op het Drentse Land.

(tuin)

Ik val en sta op. Val en sta op. Wat een proces en wat

een energie kost rouwen, verwerken.

Na acht maand besloot ik daar toch hulp bij te vragen.

Niet omdat ik niet rouwen kan, dat kan ik.

Maar hulp om Die Dag minder groot te laten worden.

Die dag, die dag…..7 oktober 2016.

En ik zie lichtpuntjes. Ik zie ze echt.

Daar wil ik over vertellen. Dat wil ik delen.

Omdat ik, teruglezend in mijn eigen blog zie hoe woorden

kunnen doen lachen en huilen, zalven en inpeperen.

Hoe ik vanaf 2013 toch verhaal schreef. Over het leven.

Het Leven.

Omdat verhalen mensen kunnen raken en overeenkomsten

soms nieuwe waardevolle inzichten met zich meebrengen.

Door woorden die wij delen…..richten. Tot elkaar, met elkaar.

Hoe verder?

Niet bang zijn, elke reis begint immers met een eerste stap.

En in die eerste stap ligt het vervolg besloten.

(zou bijna AMEN zeggen ;-))

(Werken in de tuin, dat deed hij op Geheel Eigen Wijze ;-))

Waar wij waren.

Afgelopen zaterdag werd Olle 28 jaar.

Da's een beste leeftijd.

Bijna 30.

Maar ja, dat kind woont niet meer om de hoek hè?

En dus reisden we af. 

2,5 uur treinen, 2,5 uur vliegen en 2 uur rijden.

En vooral dat laatste ging niet helemaal vanzelf.

Keurig een routekaartje gehaald bij de ANWB, de Tomtom mee.....

maar de info over Portugal lezen? Op dat gratis routekaartje?

Pfff, dan hadden we tenminste begrepen wat het autoverhuurbedrijf bedoelde met 'Tolwegen'.

Tjongejonge....Jut en Jul op reis. 

Het was donker, het regende.......en het adres in Faia werd maar slecht opgepikt door de Tom Tom.

En dus stonden we om 10 uur ergens op een rotonde, belden Olle en hoorden na een aantal minuten vanuit het dal een autootje aankomen. Olle!! Wat was dat een fijn weerzien.

En toen waren we er. In Faia. 

En was het behoorlijk koud, zomaar ineens.

Aan de overkant lag de sneeuw op de heuvels.

Grappig om de volgende morgen pas te zien waar we beland waren.

Binnen hingen de slingers en was het goed toeven.

Vers brood op de plank (met heerlijke olijfolie uit eigen gaard).....

en een knappend houtvuur in de haard. (en vloerverwarming......)

Het kind tussen de olijfbomen.

En het Floortje, samen met haar pap en mam  op haar best.

Het was fijn er te zijn. Heerlijk om samen te praten en te eten, te spelen en in het zonnetje te zitten.

Want het zonnetje ging schijnen hoor!!

Morgen meer. 

Over fikkie stoken, stront verspreiden en amandelbomen.

Over het beginnen van een groentetuin en wandelen met mama.....

En o ja...over schapen en honden.

Ook.

OP FIETSE.

winter 2016

Drie keer per week fiets ik.

Een half uur.

Nee, ik fiets niet alleen en nee, ik ga nergens naar toe.

Op commando trap ik zwaarder en zwaarder.....

net als Ellen.

Zij een nieuwe hartklep en ik een pacemaker.

Wij zijn de enige vrouwen in het groepje van zes.

Bert heeft een hartaanval gehad en heeft een stent.

Nee, niet erfelijk belast, geen overgewicht, geen verhoogd cholesterol.

Wel een dochter van anderhalf. Veertig is Bert.

Kees heeft een paar jaar geleden zijn bedrijf verkocht.

Hij deed alleen nog maar dingen die hij niet leuk vond.

Nu had ie tijd voor vakanties. Twee keer maakte hij een reis en toen

ging het licht uit. 

Hij heeft een aantal by-passes. Een litteken bij zijn pols

en een hele streep midden over zijn borst.

Dan is er ook Joop. Joop is 50.

Hij voelde zich misselijk en toen hij thuiskwam ging hij onderuit.

Zijn vrouw had net de dag ervoor een opfriscursus BHV gedaan.

Zij kon hem meteen re-animeren. Binnen anderhalf uur was hij gedotterd

en hij wil met liefde meer betalen voor zijn ziektekostenverzekering.

Als dat geld dan maar naar het ambulance-personeel gaat. Die mensen verdienen dat.
Vorige week kwam zijn dochter van 13 mee.
Zij had haar vader onderuit zien gaan en heeft er nog last van.
Zij keek toe hoe hij fietste en daarna deden ze samen iets met een bal.
Plezier hadden ze.

En dan nog Peter.

Hij is erfelijk belast (verhoogd cholesterol), maar deed veel aan sport.

En toch heeft ook hij een aantal by-passes. Hij had wat vage klachten maar ging gewoon door.
Tot een fietstest helemaal niet goed ging.

winter 2016

Wij fietsen met zijn zessen drie keer per week een half uur.
Onze bloeddruk wordt gemeten en we plakken zelf pleisters en koppelen daar een kastje aan om onze hartslag te controleren.
En weet je?
Ik heb een hekel aan fietsen,altijd gehad, maar dit is leuk.
Na het halve uur fietsen olv. twee fysio-therapeuten mogen we zelf kiezen wat we dan nog doen.
Ik wandel op de loopband, doe wat op de crosstrainer en soms doen we een potje
tafeltennis. De Harten-dames tegen de Bypasses.
Neu, we houden de score niet bij.
Dat we het nog doen met onze nieuwe bedrading,omleidingen en batterijen,
dat vinden we al mooi genoeg.

winter 2016

Het is goed om weer zo fysiek bezig te zijn. Na afloop drinken we een kop thee en bespreken we wat ons bezighoudt.

Als daar tranen bij komen, vindt iedereen dat de gewoonste zaak van de wereld.

Het is dat hart hè? Daar komt alles samen. Het fysieke en het mentale.

Concentratieverlies, vergeetachtigheid, tranen, onzekerheid.....we moeten meer terugvinden dan alleen een goed ritme.

Weet je wat het is? Wij willen allemaal hetzelfde.

LANG WILLEN WE LEVEN,

IN DE GLORIA!!!!!

En dan even voor de leut:

Op slag!

Geboren is hij. Bij Dochterlief en Vriend:

SIMEON THORE.

God, wat is hij prachtig. Bijna 9 pond en 57 cm. 

En ik?

Ik ben zijn Grootmoeder.

Hij liet op zich wachten, maar nu is hij werkelijk op aarde gekomen.

En hoe.

Ik ben verliefd.

Op slag!!

Lieve allemaal!!

Ik voelde het.....ik weet het zeker.

Al jullie liefdevolle woorden.

En dat was fijn.

Het viel niet mee, maar het is gedaan.
Nadat alle metingen goed waren, mocht ik donderdagmiddag al naar huis.
Het herstel gaat vast sneller.

Ik weet immers al hoe dat moet?

En mijn lijf ook.....

Kerst is voorbij en de stilte was weldadig.
Geen tikjes, geen klopjes, geen vertraagde hartslag.
Ik ben benieuwd wanneer het moment komt dat ik me realiseer
dat ik toch minstens een half uur niet aan mijn hart dacht.

Nu is het maandag en ben ik blij dat ik de zon op zag gaan ( al is ie nu alweer aan het verdwijnen)
en het 'gewone' leven weer even verder gaat.
Ik heb zin om oliebollen te bakken.
Tsssss, dat heb ik nog nooit van mijn leven gehad.

Ik wil jullie zeggen dat ik weer opkrabbel en al jullie woorden
en daden me goed deden.
Heel goed.

DANK JULLIE HEEL ERG WEL!!!!!!

Het hart.

Vanaf maandag loop ik hier al tegenaan te hikken.

Vandaag vertel ik jullie wat er aan mijn hart mankeert.

Ik vertelde het al aan een aantal mensen, maar als je het opschrijft is het toch anders.

Tot gisteren leefde ik nog een beetje met het idee dat, 

als ik eens even goed zou lezen hoe het zat,

 ik artsen op een heel goed idee zou kunnen brengen.

Zo'n idee dat nog niemand had bedacht.

 Iets waarvoor een pilletje zou bestaan,

of wat met het verstrijken van de tijd wel over zou gaan.

Wel vaker in mijn leven werd ik geconfronteerd met zaken waar ik niets vanaf wist.

 Dat roept bij mij altijd enorme weerstand op en de drang om me in te lezen.

 Een gevoel van: 'Ze kunnen me van alles wijsmaken, ik weet er ook niets van af....maar wacht maar'.

Want een pacemaker als je 53 bent, klinkt voor mij als 'echt wel een ding'.

Er worden onderzoeken gedaan,

 je voelt je niet goed en dat voelt na een aantal weken ook niet beter.

 Op de dag van de uitslag hoor je dat je hartritme te traag is,

 er sprake is van geleidingsstoornis,

 er een pacemaker geplaatst moet worden en er geen andere keus is.

 Dat dat nu nog even niet kan ivm. bloedwaardes, 

maar dan toch wel over een dikke week.....

Boek erbij, met pen wordt alles logisch aangegeven.

La open, pacemakers op tafel.

Ik pak er een op, voel het gewicht......

En of ik nog vragen heb.

WOW.......

Nu moet je weten dat ik een angsthaas ben, een stresskip of, beter nog, een schijtbak.......en  dat is met een hartslag van 40 ook al ingewikkeld.

Ik krijg een boekje mee, ik ga op veilige sites kijken op internet (hartstichting, krantenartikelen, GEEN forums)en maak een afspraak met de huisarts. 

Ik wil vragen kunnen stellen die ik in de loop van de week bedacht, maar als ik eerlijk ben ook om misschien met mijn slimme hoofd 'iets' te vinden dat de rest dus over het hoofd zag.

Maar nee, ik vind niets, want het is geen  Lyme, suikerziekte, schildklierafwijking. 

Het is een defect, het is pech.

Bij iedere gedachte waarbij ik omkijk naar het verleden,

 vind ik dat ik dit, na alles wat er al in mijn leven gebeurde, niet verdiend heb 

en vind ik mezelf verschrikkelijk zielig. 

Ja, ik zeg het maar gewoon, heel mooi vind ik die gedachte niet.

Bij iedere gedachte aan de toekomst

 word ik bang omdat ik een zelfstandige vrouw ben met fijn werk en een eigen inkomen.

 Kan ik wel net zo hard blijven werken als ik deed?

En dus is de kunst om NU zo verschrikkelijk in het NU te blijven......

Dat wil ik toch zo graag? Daar heb ik het toch altijd over?

Nou.....dus.....

Er zijn momenten dat me dat lukt. 

De zon helpt daarbij,

 mijn Lief die thuiskomt met sushi, 

kaartjes die dagelijks op de deurmat liggen, mail, gesprekjes.....

Maar o dat NU, om daar te blijven vind ik moeilijk.

Eckhart Tolle ligt op het tafeltje naast de bank, 

ik spin me een slag in de rondte en ik ben hele delen van de dag alleen. 

Stil......

NU is het zaterdagmorgen,

 alweer een week voorbij (verleden), 

komende week staat er wellicht iets te gebeuren (brrrr....

angst) 

Zojuist hoorde ik een vogels fluiten en vertel ik jullie dat ik een pacemaker krijg. 

We gaan zo naar de markt en ergens een kopje koffie drinken. (NU)

PS: Je snapt natuurlijk dat ik geïnteresseerd ben in mensen die op jonge (ja, 53 is jong.....) leeftijd een pacemaker kregen, zijn er veel juffen met een full-time baan en een pacemaker? Zijn er eigenlijk bekende mensen waarvan bekend is dat zij een pacemaker hebben? 

Dat je er heel oud mee kunt worden, dat weet ik al wel ;-).

 En dat je er enorm van kan opknappen ook ;-).

Een kink in mijn kabel.

Een kink in de kabel

Waar komt de zegswijze Er is een kink in de kabel vandaan?

Een kink in de kabel duidt op een hindernis, een tegenvaller die zich onverwacht aandient.

Kink betekent 'draai, kronkel'. Van Dale (2005) noemt het een scheepsterm in de betekenis "valse draai of slag in een kabel of touw". Als er zo'n valse draai in een kabel zat, kon de kabel niet gevierd worden; hij bleef steken. Het woord kink zit ook in kinkhoorn, een bepaald schelpdier, dat zo genoemd is vanwege de gedraaide hoorn van de schelp.

Kink is volgens het Etymologisch woordenboek van Van Dale (1997) verwant met konkel, dat ook 'draai, slag in een touw' kon betekenen, en dat de basis is geweest voor het werkwoordkonkelen ('oneerlijk zijn, kwaadspreken'). Het Woordenboek der Nederlandsche Taal geeft de zegswijze in de konkels zitten: 'in moeilijkheden verkeren'.

Tja en dat is wat er is.
Een kink in mijn kabel.
Natuurlijk zijn ze aan het onderzoeken hoe ze mijn hartslag weer 
omhoog krijgen, maar tot die tijd maak ik een pas op de plaats.
En dat is best gek.
Ik een pas op de plaats omdat ik een lage hartslag heb.
Tsssss......LAAG.....
Ik slaap en loop langzamer dan bij mij past, ik fiets langzaam en wil best een blij blogje schrijven, maar toen ik laatst hoorde dat hier alles altijd onder controle lijkt, als ze mijn blogpost leest......
vergeet het maar.
Ook hier kinken in kabels, maar meestal schrijf je daar niet over. Toch?
Nu wel.

Over kleine kinderen en naar de aarde enzo.....

Toen ik hoogzwanger was van Pontus dacht Majlis op zijn minst dat zij recht had op een zusje.

Olle maakte allerlei Lego-auto's zodat het kindje niet meer zou kunnen wachten om te komen.

Mijn vader verbaasde zich.

Hoe kon ik zeggen dat kinderen van de engelen kwamen.......

We lazen er een prentenboek  over en de kinderen tekenden veelvuldig 

baby's in de lucht in de armen van dikke en dunne, grote en kleine engelen.

(Pinterest)

Ik vertelde er geen leugens bij.

Ik geloof dat.

Een kind komt van de engelen of , als je dat wilt,

uit de geestelijke wereld.

Voor kinderen is dat logisch.

Die komen daar nog maar net vandaan.

Die weten nog hoe het daar was en hoe het daar rook.
Als je in een wiegje kijkt met zo'n klein mensenkind dan is het voelbaar.
Die engelenwereld.

En ja, natuurlijk moeten wij ,vrouwen, die kinderen baren.

Maar als je een barende vrouw ziet

 dan is zij toch in een andere werkelijkheid dan de aardse waarin wij leven? 

Zij is daar dan even vlakbij......

Zonder de hemelse nabijheid valt er geen kind te baren.
Tsss.

Afijn, op de nacht dat Pontus geboren werd en het een broertje bleek

vertelde ik Majlis dat dit kleine baby-jongetje vast naar beneden had gekeken en 

daar zo'n grote zus zag. Majlis straalde: 'Echt waar?'

En Olle was verguld, maar had een zusje ook wel goed gevonden.

Als ze maar van Lego hield.

Inmiddels zijn we jaren verder.

Olle heeft een dochter en dat kleine mensenkind is al helemaal aanwezig in het aardse.

Ze lacht, ze pruttelt en ze drinkt en slaapt.

Majlis moet nog even wachten.

In januari zal zij ook moeder worden.
En ja, zij weet al wat het worden zal. En wij dus ook.
Dat hebben de engelen ons niet verteld hoor, dat hoorden wij op aardse wijze.

(Pinterest)

Maar die engelen....die zijn er nog steeds.
Dat weet ik heel zeker.

Binnenkort gaan we het schattige wiegje bekleden dat Majlis en haar Lief op de kop tikten en
als zij en ik samen op de bank zitten en ik mijn handen op haar buik leg
voel ik zomaar dat kleine wezentje schoppen.
We praten over bevallen, zij wil weten hoe het was bij mij.
En in januari zal zij moeder worden  en haar Lief vader.


En ik?
Ik realiseer me hoe je het leven moet be-leven.
Niet be-grijpen, maar be-leven.
 Lang zullen we be- leven!!
Daar wilde ik het maar bij laten voor vandaag.

Floortje.

Mensen vroegen me al tijden hoe het voelde om oma te worden
en ik kon er niets zinnigs op zeggen.
Je weet het, er kriebelt iets, maar wat het is om het te worden?
Ik kon er nog geen woorden aan geven.

Afgelopen week  voelde ik ineens een soort  van paniek.
Als ik oma word, ben ik dat voor de rest van mijn leven.
Het is een titel die je niet meer weg kunt laten, af kunt staan.
Eenmaal geworden blijf je het tot aan je dood.
Dat voelde ineens zo groot en heftig.

Een paar dagen geleden was ik aan het koken en  ineens stond mijn moeder achter me.

Ik had haar tijden niet gezien en ineens was ze er weer.
Ze zag er ontspannen en gezond uit.

Dat is bijzonder omdat mijn moeder al bijna vier jaar dood is.

'Kind' zei ze, 'je wordt oma en dat duurt niet lang meer.

Och en dat is toch zo verschrikkelijk leuk. Ik was het altijd, maar nu word jij het.

Het duurt echt niet lang meer hoor. Het is een schatje, ze heeft bruine ogen'.

 Eergisteren kreeg ik een sms. 

Mijn zoon vertelde dat hij met zijn Lief op weg was naar het ziekenhuis.

De geboorte was op handen.
De geboorte.....

(Het ziekenhuis in deze, is het Isala-ziekenhuis in Zwolle.
Tjonge, wat is het daar prachtig en wat is de zorg daar geweldig).

van het www.

Ik leef niet zo met mijn telefoon dus het werd een toer om die overal mee naar toe te nemen.
Van de kamer naar de keuken, naar buiten, boodschappen doen, onder de douche, naar het toilet.
De uren verstreken.....vergleden........verkropen......ook de nacht ging uur na uur voorbij.
Om half 7 ben ik opgestaan  een uur daarna kwam er telefoon.

Ze is er.....een klein mensenkind heeft haar reis naar aarde afgelegd.
De tocht was zwaar, maar ze is er.

Ze heeft zich prachtige ouders uitgekozen.

Een behoorlijk arsenaal aan oma's en opa's ook, al dan niet aangetrouwd.

En met haar geboorte kan ik nu werkelijk vertellen dat ik oma ben.
De grootmoeder van Floortje Johanna.
Grootmoeder van het mooiste mensenkind dat de laatste jaren op aarde is gekomen.
Stil lag ze in mijn armen en kon ik snuffelen en voelen en kijken en weten.
Weten dat het goed is zo.
Geen paniek meer.
Welkom Floortje.

Grootmoeder.

Grootmoeder.

Grootmoeder.

Grootmoeder........dat klinkt als een wijze vrouw.

'Ik ben jouw grootmoeder, kind' .

Zo nu en dan spreek ik het zachtjes uit.

Om er aan te wennen.

Want als iets er nog niet is, dan weet je nog niet hoe het voelt.

Met de kinderen had ik dat ook.

Natuurlijk voelde ik leven in mijn buik, was ik opgetogen en blij ( en op het laatst helemaal niet meer ;-)), maar  bij het zien en voelen en ruiken van mijn kind, was het er pas echt helemaal echt.

En dan kon ik me ineens ook niet meer voorstellen dat het ooit anders was geweest.

Zou dat nu ook zo zijn?

Want grootmoeder.....ik weet het nog niet.

Als ik Grootmoeder Draadjes lees, is het één groot feest om grootmoeder te zijn.

En ook Marthy schrijft regelmatig over haar prachtige kleinkinderen.

O, en laten we Bertie niet vergeten. Zij en haar Anna......

Ik kan me er nog niets bij voorstellen. En toch is het 'op handen'. Ik voel dat.

En zomaar ineens heb ik de rol die mijn moeder altijd had.

Naai ik een gordijn voor een nieuwe slaapkamer. Pffff, mijn moeder naaide vroeger al mijn gordijnen. Ik moest er niet aan denken, gordijnen naaien.Nu doe ik dat met liefde en ik kan het nog ook ;-))

Kijk ik naar kinderspeelgoed en prentenboeken waar ik al in geen 15 jaar meer naar keek en ontdek ik zelfs kleurige rompertjes van Bio-katoen bij...ja echt...Z eeman. (is dat een tip? Jonge moeders weten dat vast...maar paarse rompertjes...ik vind ze leuk.)

Nog een week of vier en dan begint de grote vakantie.

Sluiten we het oude jaar af. 

Na de vakantie kom ik dan waarschijnlijk als grootmoeder weer op school. In het nieuwe jaar.

En ik kan je verzekeren, dat is een heel erg raar gevoel.

Want grootmoeder....ik ben het nog  niet, maar ook al een heel klein vreemd beetje wel.

Een mooi bericht.....

Drie jaar geleden, toen mijn moeder in het hospice lag 

was ik veel in het Twentse. Mijn ouders waren net weer verhuisd naar daar. Hun huis was nog niet eens echt ingericht.

Een van die avonden, toen mijn vader en ik naar zijn huis gingen (na een dag bij mijn moeder) kreeg ik een SMS.

Van mijn moeder, met een lief bericht en ik bewaarde dat zorgvuldig.

Een jaar geleden viel mijn mobiel op de grond.

Da's geen heftig bericht hoor, want ik heb nog steeds een oude Nokia.

Maar:

Alle Sms-jes waren verdwenen en dus ook die ene. Die ik zo zorgvuldig bewaard had.

Dat is  jammer, dan vloek ik flink (daar ben ik heel goed in), maar c'est la vie.

Afgelopen week ruimde ik een kast op en ik vond mijn oude foto-toestel.

Geen beweging in te krijgen, helemaal leeg.

Maar ik vond ook een snoertje en ja hoor, ik kon het toestel opladen aan mijn laptop.

En zowaar, er stonden nog een paar foto's op.

Er zijn van de periodes dat ik mijn moeder niet in mijn nabijheid voel, maar ineens was ze er.

Net nu ik me toch wel zorgen maak......om mijn Vadertje.

Ik heb ergens een voorzienige blik gehad.

Een foto van mijn mobiel gemaakt.

Van dat ene SMS-je.

Van drie jaar geleden.

Omdat ik het een prachtige vondst vond, deel ik die met jullie.  Ze schrijft: 'Komt goed' en dat kwam het helemaal niet. Het is een foto van niks, een uitgeblazen kaars naast mijn mobiel....pfff....maar ik was zo blij met het hervinden van dit bericht......

Met een andere bril.

Misschien is het jullie opgevallen dat ik een ietwat andere titeluitleg boven mijn blog heb.

Waarom?

Noem het ten onder gaan aan je eigen succes.

Noem het naïef,omdat ik sommige dingen niet voorzien had,maar na rijp beraad heb ik
de verwijzing naar mijn werken op de Vrijeschool  eruit gehaald.

Dat komt zo:

De kinderen in mijn klas worden groot.

Zij naderen de puberteit.

Dat is prachtig en spannend en ook het moment dat ik de bewuste keuze heb gemaakt niet meer over hen te schrijven. Ik ken ze en ik denk na bijna 5 jaar best goed, maar ze hoeven niet her-kend te worden. Wat moet een kind daarmee? 

Steeds vaker merk ik dat  sommige ouders mijn schrijfsels bespreken met hun kinderen, en was een naamsverandering in het begin nog heel voldoende, dat is al lang niet meer zo. Dat had ik niet bedacht maar het gebeurt.

Ik realiseer me heel goed dat een aantal van mijn verhalen grappig waren, hilarisch soms. Voor een deel kwam dat door het materiaal (de kinderen), voor een deel gewoon doordat ik het leuk kan opschrijven.

Maar als de dag is aangebroken dat kinderen weten over wie er geschreven wordt en  ook wat.....dan is dat niet oké. Want op het moment dat dàt zo is, is ook duidelijk over wie er niet geschreven is. 

Ik hou ervan over mooie voorvallen te schrijven, nergens bedacht ik  een aantal kinderen boven andere kinderen uit te tillen. Maar dat lijkt wel zo als er zo algemeen duidelijk wordt herkend over wie een blog gaat.( Ik ben zelfs door een kind op school gefeliciteerd met het feit dat ik oma werd, omdat ze dat op mijn blog had gelezen.........)

Als schrijver denk je dat de lezer iets leest zoals jij dat bedoelt, maar dat is lang niet altijd zo.

En dus stop ik met het beschrijven van de schoolse perikelen waar het de kinderen aangaat.

En dus heb ik de verwijzing over de Vrijeschool uit mijn banner geschrapt.

Vind ik dat jammer?

Nou ja..........een beetje wel. Als ik uit mijn hart schrijf vind ik mezelf eigenlijk het best tot mijn recht komen. Maar nieuwe wegen bewandelen is nooit verkeerd. Ik kan ook met hart en ziel over worteltjes schrijven, of over vergezichten. Over een koolmees die uitvliegt of over helemaal niks.

Mijn andere blog wil ik gaan gebruiken voor steeds meer les-ideeën en voorbeelden. Het was van oorsprong een vormtekenblog, maar misschien komen er wel steeds meer andere zaken aan de orde. Het is bedoeld als inspiratie, als ideeën-blog. Voor volwassenen die met kinderen werken. 

Klinkt dit als een blog waarin ik mijn grenzen aangeef? 

Ik geloof dat dat zo is en ik hoop dat ik het op een goede manier doe.

Goed is dan, dat een ander mijn beweegreden snapt, niet dat we het erover gaan hebben.

Enne....wat ik vandaag deed?

Heel veel wol verven en spitten in mijn tuin.

We togen er naar toe vandaag met een nieuwe spa van Sneeboer en met mijn nieuwe koperen harkje ;-). Met de gerepareerde kruiwagen  en een pot koffie.

De wol hangt voor het venster te drogen. Eigenlijk is het de bedoeling om een dezer dagen een indigo-bad te maken, want ik verlang naar groene, blauwe en paarse wol......

Het is vakantie en ik geniet ervan.

Wat was het een prachtige dag.

Grootmoeder.

Het is inmiddels alweer een jaar of 15 geleden dat deze foto gemaakt werd.

Op het moment van maken wist ik niet dat het de laatste foto zou zijn die er van mij en de kinderen gemaakt werd terwijl wij nog een gezin waren met een vader, moeder en drie kinderen.

We waren in Frankrijk en zwommen eindeloos in de Brette.

Het jaar erna was ik een alleenstaande moeder met een volle baan en nog altijd die drie kinderen.

Het was hard werken en zeker in het begin niet altijd leuk.

Soms dacht ik dat ik het niet zou redden, maar door het bijspringen van opa en oma lukte het toch altijd maar weer.

Terugkijkend kan ik me niet voorstellen dat het anders gegaan zou zijn. Het is goed zoals het is en ik had toen niet gedacht dat ik dat ooit zou zeggen.

Nu zijn ze groot. 

De middelste moet nu werkelijk gaan afstuderen, de jongste zit   nog middenin zijn studie.

De oudste.....ach die oudste, je ziet hem hierboven, hij was toen drie.

Hij is bijna 27 en wordt in augustus Vader. Samen met zijn Lief...........

Wat vliegt de tijd, de Kringloop van het Leven.

Zoon wordt Vader, Moeder wordt Oma.
Tot drie jaar geleden zag ik bij het woord Oma vooral mijn moeder voor me.
Nog een poosje.......en dan ben ik het.

Hoe dat voelt? Ik kan me er nog weinig bij voorstellen, behalve dat je ergens toch voelt dat er een nieuwe mensenkind op de wereld gaat komen, dat via mijn kind  met mij verbonden is.
Tegelijk zijn er mensen om dat kind heen die dezelfde titel zullen dragen, opa en oma......die in dezelfde lijn met dit kind verbonden zullen zijn als ik. Dat is toch een gekke gedachte, ook omdat wij  (nog) geen enkele band hebben.
Vanuit het diepst van mijn wezen voel ik dat er een kind geboren gaat worden dat me niet onberoerd zal laten, maar hoe het me zal beroeren......ik ben vol verwachting, laten we het zo maar zeggen.