wij 'loomen' ons het jaar uit.

Het jaar zit er bijna op.

De kinderen hadden nog een Cito-toets te maken....

en ze maakten hun borduurwerken af.

Buiten alle dingen die er zoal moeten gebeuren aan het eind van het jaar

gaat het over loomen.

Het woord rage kwam voor in de Cito spelling en ze hadden geen idee wat dat betekende.

Tot ik het aan de hand van 'loomen' uitlegde.

Dat snappen ze.

En hoe!

De een gaat voor de kleur, de ander voor de hoeveelheid.

Er zijn ook kinderen die voor steeds moeilijker gaan.

Jongens en meisjes.......en ik vind het leuk.

Update borduren III, we're almost there.......

Met gepaste trots....nee, met barstensvol trots laat ik jullie de borduurwerken van de kinderen uit de vierde klas zien.

Het werk is bijna gedaan, het einde is in zicht.

Toegegeven, we hebben ons door een paar dode momenten moeten heen worstelen, maar ook dat hoort bij handwerken.

Ambachtelijk werk vraagt doorzettingsvermogen, niet kijken naar wat er nog moet, maar genieten van wat er al is.

We begonnen ooit, bijna 10 maanden geleden met het verven van een lapje Aïda en het ontwerpen van borduurranden.

We spraken over kleuren. Stel dat je een tas zou verven in allerlei kleuren. Waar zou je dan de donkere kleuren bedenken en waar de lichte?

Daar waren ze het snel over eens. Donkere kleuren aan de onderkant (dragend), lichte kleuren aan de bovenkant (openend). Kleur doet iets. Donker naast licht (dat is wel het thema in klas 4) geeft een ander effect dan donker of licht alleen.

Vol goede moed ging iedereen aan het werk.

Donker en licht, kijken naar de achtergrond, kiezen van de juiste kleuren.

Het moest een voorkant worden voor een hoes om de multomap. In de eerste kregen ze zo'n zelfgemaakte hoes met Sinterklaas, maar zo langzamerhand is de tijd rijp voor een nieuwe hoes.

Langzamerhand ontstonden de eerste randen.

Ze gingen bij elkaar kijken, ontwierpen vogeltjes of kaarsjes.

Dat mocht, als het maar randen zouden worden. 

De initialen van elk kind zouden een laatste rand vormen.

Soms was het doorzetten, soms liep het soepel.

Er waren periodes dat we 's morgens eerst gingen borduren en zo vlotte het geheel toch en kwam langzamerhand iedereen in een flow.

Vlak voor het eind leek het een beetje te stagneren.

Ik wilde de lappen op geverfde stof naaien, maar ik was niet tevreden over de kleuren.

Ineens wist ik het. 

Blauw, geel en rood moest het worden en wat heerlijk dat er dan een moeder in de klas is die dat regelt. Dat er moeders in de klas zijn die de hoezen voor de mappen knippen en onvermoeibaar met de kinderen samen kijken op welke kleur hun werk het meest tot hun recht komt.

En nu?

Alle kinderen hebben hun lapje om gespeld, geregen en nu is het een kwestie van kleine steekjes maken om de lap op de hoes te naaien.......

Tjonge. Wat een werk was het en wat is iedereen trots.

We barsten van trots. De kinderen om wat ze maakten, ik omdat het project tot een goed en mooi einde komt.

Handwerken op de vrije school. Het is meer dan bezig zijn alleen.

Enne.....daar  heb je ook betrokken ouders bij nodig, anders was het nooit gelukt.

Echt.

Getuigschriften II.

Behalve een spreuk en kunstzinnig iets voor de kinderen schrijven wij op school ook een ouderstuk.

   Dat is veel werk, maar ik kan de kinderen dan ook even heel nabij weten.

Wat deden we, hoe ontwikkelde het kind zich en wat is je wens voor de toekomst.

Het beeld wordt aangevuld met allerlei Cito-gegevens en dat is een kwestie van opzoeken en interpreteren. Maar dat beeld, hoe was het kind aanwezig in de klas.....dat doe ik het liefst in de vroege ochtend. 

Dat is het moment dat de dag nog schoon en nieuw voor me ligt en ik nog niet afgeleid ben door alle ruis die zich gedurende de dag op de lijn (mijn lijn) voordoet.

Voor de vierde keer doe ik dat voor deze klas en natuurlijk zijn er de afgelopen jaren al veel zaken aan de orde geweest. Hoe een kind de klas binnenkomt, hoe het op het plein speelt, eet, communiceert, hoe de leerstof binnenkomt......

Als schrijvende voel ik dat ik meer en meer naar de toekomst kijk.

Wat heeft het kind nodig om straks de school te verlaten en vol goede moed aan zijn of haar middelbare schooltijd te beginnen? Hoe helpen we het kind meer en meer stuurman te worden op het eigen schip?

Ik kijk ook naar de klas als geheel. Hoe is deze klas? Wat zijn de sterke punten en wat de minder sterke punten?

Afgelopen vrijdag vierden we het Pinksterfeest. Mijn klas had een prachtige dans, ze deden het voortreffelijk en de hele week wilden ze dagelijks oefenen. Het liefst wilden ze de paal he-le-maal invlechten. 'Verder juf, verder!'

Na hun aandeel zaten ze op een muurtje te kijken naar de andere klassen en ik bespeurde onrust.

Van oeverloos kletsen, tot luid meezingen met de andere klassen. En met luid bedoel ik LUID!

Toen het feest was afgelopen en we terug moesten naar de klas stonden ze allemaal op het muurtje en daar begon het...........het Wilhelmus werd ingezet. Waarom?

Ik heb wer-ke-lijk geen idee.......

Ik weet wel dat ze dit in de eerste klas ook deden. Gaf ik iemand een compliment, dan klonk er massaal 'We are the champions' of 'Olé, olé, olé, olé'......
Elke klas heeft een ziel, een klassenziel. Leeftijd doet dingen opvlammen, of minder aanwezig zijn, maar elke klas heeft een klassenziel.
Je schaaft en schuurt daaraan en tracht er een mooi geheel van te maken.
Dat is het....dat durf ik gerust te zeggen. Ze luisteren, delen en voelen zich veilig zo met elkaar.
En soms is het 'Olé-gehalte' van deze klas enorm.
Ojojoj.....ik kan daar nog altijd van schrikken.

Het Wilhelmus op het Pinksterfeest.......

Ik schrijf verder, loop rond, spin wat en doe wat in de tuin. Maar ik mijmer en bedenk de hele dag en de klas is heel dichtbij.

Getuigschriften.

Het lijkt hier stil, maar dat is slechts schijn.

Wekenlang speelde het zich af in mijn hoofd.

Getuigschriftentijd.

Vorig jaar blogde ik er ook over.

Over de druk die groot moet zijn voordat ik begin.

Nou.......de druk ìs groot nu.

Dagenlang hikte ik er tegenaan.

Ik ben geen kunstenaar zeg ik zelf altijd.

Ik ben meer ambachtelijk ;-)

Dus ik teken niet met één lijn een woedende Thor.

Ik doe niet hup en hup en daar heb je dan de Yggdrasil.

En dus moet ik het anders doen.

Het wordt een linosnede.....

Op gekleurd papier.

Hoe je dat nou doet?

Nou zo:

Neem soft-pastels en maak een papier vol kleur.

Neem wc-papier en veeg de kleuren uit.

Pas wel op dat je steeds een nieuwe prop pakt.

Dus niet met het blauwe propje over het lichtgroen gaan.

Zo ontstaat langzaam maar zeker een achtergrond in pasteltinten.

Wanneer je nog niet helemaal tevreden bent, gewoon over de basis heen kleuren.

Je zou er in kunnen gaan tekenen, schilderen.....

Dit zelfde kun je ook doen met vet oliekrijt.

Dan doop je de prop in een schaaltje terpentine en veegt dan over het krijt.

Dat wilde ik eigenlijk, de kleuren worden dan intenser

(en ik krijg er niet zulke hoestbuien van) , maar het moet wel buiten......

en ja, dat weer hè? Dat zat nou niet bepaald mee gisteren.

Vervolgens is de tafel bezaaid met van alles.....

De blokprint en roller.......

Detail........

Alvast geslepen.......

Het werkblad.......ook mooi.

Een tipje van de sluier.

Ik realiseer me dat ik niet alles moet prijsgeven. Dat is altijd de sjeu van de laatste dag.
Daar ligt dan al je werk....met spreuk.......voor de kinderen van de klas.

Ik ben er nog niet hoor.....maar het begin is er.
De spreuken liggen klaar, het inschrijven kan beginnen.
Morgenavond moet alles ingeplakt en ingeschreven zijn.

Dan heb ik nog een maand voor 20 ouderstukken.
Dan zijn we klaar om te verhuizen naar klas 5, groep 7.
Het einde komt in zicht.
Als je, zoals ik, graag hele rondjes meegaat met je groep, ga je volgens mij veel eerder met pensioen.
Het lijkt nog maar even geleden dat deze kinderen met een zonnebloem en gouden kroontje de trap opkwamen om naar klas 1, groep 3 te gaan.
En nu .........nog twee jaar en dan gaan ze.


Weten jullie nog dat ik blogde over KOOS ?
Hij belde gisteravond. Hij had zijn toets gehaald en een goed gesprek gevoerd.
Het zit er dik in dat hij in september aan zijn HBO-opleiding kan beginnen.

Het laatste onderdeel had hij wel een beetje verprutst zei hij. 

'Was je het zat en had je moeite met je focus?'

'O, wat ken je me goed juf.....ja, ik zag het niet meer zitten'.

22 is hij........
Ik bedoel maar.....voor ik het weet ben ik met pensioen.
Pfffff.......

Hoe moet ik dat vertellen?

Hoe moet ik jullie vertellen hoe de afgelopen dagen waren?
Ik weet niet of ik de goede woorden vind, maar ga het proberen.

Mijn huis is een puinhoop, want de dagen waren vol.

Vol van alles.

Eigenlijk begon het dinsdag al.

Ik vertelde over van Gogh, we schilderden en plakten.....

We beschilderden ook stenen.

Voor Hannah's Lief.

Gisteren liepen we naar Balloo.

Ik besloot om geen foto's te maken.

Ik kan geen foto's maken en tegelijkertijd het juiste met de kinderen doen.

De woorden vinden, de aandacht geven, de kudde leiden, en vrij laten........

En ZIJ schreef er prachtig over. Dat had ik niet mooier kunnen doen.

Het was een bijzondere dag gisteren, maar met een flinke vergadering als toetje was ik mijn energie gisteren wel verschrikkelijk kwijt.

En dan ben ik ook maar een mens.......en zwoegde me de avond door.

Vannacht sliep ik heerlijk.

En vandaag togen we naar het bos.

Het bos van Hannah.........

Zomaar twee dagen buiten.

Twee dagen vrij en twee dagen samen.

Want zo voelde dat.

Het was een dag met een gouden randje.

Wat zeg ik: Het was een dag met een verschrikkelijke vette gouden lijst.

Witte donderdag en ik ben er nog stil van.

Het begon al met een prachtig verhaal van mijn collega en ik leidde het muzikale gedeelte.

Na afloop van het verhaal gingen alle kinderen staan en zongen we.....

'O lovely spring'.

Ik weet niet hoe ouders dat voelen (die zaten beneden te luisteren), maar als ik daar de maat sta te zwaaien en de kinderen om mij heen hoor zingen voel ik een enorme rijkdom.

Je voelt als het ware hoe 'de landing' in kinderzielen is. Zo zuiver en zo puur.

 Mijn ultieme 'juffen'- maar ook mensengevoel kwam volledig aan haar trekken.

Juf als ik ben volg ik het schema in mijn hoofd.

Snel weg (nog even een preek over het vervoer per auto;-)) om er als eerste te zijn.

Mijn stagiaire ging ook mee. Fijn was dat.

In het bos was het vuur al ontstoken. Heerlijk dat Hannah's Lief daar zo rondliep.......

En vanaf het moment dat de kinderen aankwamen was het feest.

Feest voor de kinderen, feest voor het bos, feest voor de moeders die mee waren en feest voor mij.

We zongen, speelden, kookten, bakten, verzamelden, maakten mooi, voelden de natuur, voelden rijkdom, voelden kracht, voelden elkaar en vierden het Leven. Samen.

 ZIJ blogde er al over en deelde deze foto's met mij (Dank je wel Arnika!).

Want ik maakte ze niet.

Ik was er deel van.

Van deze prachtige dag!!!!

Nu, een dag later blogde ook Hannah er over. Het is nu al met al een heel overzicht geworden.
Mooi.

Weet je, ik ben helemaal geen gelovig opgevoed mens.

Ik leerde gaandeweg, ik zocht mijn eigen weg.......

Maar ik geloof en dat geloof ik heilig, dat wij vandaag geleid werden.

Door een goed gesternte, dat sterrenstof op ons deed neerdalen.
Zomaar, op deze Witte donderdag.

Licht en donker. Over Zonnebloemen en Aardappeleters.

Het is Stille Week.

De week voor Pasen.

Vorig jaar liep ik met de kinderen naar de schaapskooi van Balloo.

Een stevige wandeling van een kilometer of 7.

Dat gaan we morgen weer doen.

Het thema voor de Stille Week is dit jaar: 'Licht en Donker'.

Aan ons allen om dat invulling te geven in je klas.

Ik koos de biografie van Vincent van Gogh.

10 jaar zijn de kinderen nu.

En het is ongelofelijk hoe precies ze luisteren.

Aan mij om dat goed vorm te geven voor een 10-jarige.

Zijn leven is immers niet alleen maar rozengeur en manenschijn geweest.

Licht en donker.

Zonnebloemen en de Aardappel-eters.

'Ik zou benieuwd zijn hoe ik zou kijken met het zicht van Vincent van Gogh' zei een kind.

Nieuwsgierig hoe een ander de dingen zou kunnen zien.

En dat is nu precies wat ik wil bereiken in een klas.

Ik wil blikken verruimen, ideeën uitwisselen, luisteren naar dat wat die ander zegt.

Oordeelsvrij, open.

En o, wat kunnen ze dat.

Ze kunnen genieten van de blauwen en gelen. Ze zien alle tinten bruin (vast ook minstens 50) van de Aardappeleters en ze zien dat een donker schilderij ook licht kan geven.

Ze voelen dat het licht en donker van zijn schilderijen ook in zijn leven aanwezig was.....

Ik heb nooit een grote voorliefde gevoeld voor Van Gogh, maar toch is er wel een lijntje.

Mijn overgrootmoeder kende van Gogh. Zij woonde in Nuenen toen hij daar ook woonde.

Al heel jong wist ik dat, omdat wij ooit verhuisden naar de Vincent van Goghstraat en ik nog weet dat onder het straatnaambordje geboorte- en sterfjaar stonden en ik uitrekende hoe oud hij dan geworden was. 37......en wij woonden op nummer 37. Ik zal een jaar of 8 zijn geweest toen.

Toen hoorde ik over dat oor, over zijn armoede omdat hij in zijn leven eigenlijk geen schilderij verkocht en dat fascineerde me wel. Ik vond zijn werk kleurrijk, maar het had nooit mijn grote interesse.

Gisteren schilderden we de luchten van van Gogh, vandaag plakten we er met vloeipapier slordige zonnebloemen op, die we later met plakkaatverf schilderden.

Het was een mooie dag.

Aan het eind van de dag ruimden we de klas op.

Door het gesprek met de kinderen kijk ik nu ook ineens anders naar zijn werk.

Een week lang zullen we niet in de klas zijn.

Morgen lopen we naar Balloo en donderdag gaan we een maaltijd bereiden bij Hannah in het bos.

Het worden volle, rijke dagen. Dat weet ik nu al.

Lege kruidenpotjes en een gebroken arm.

Nou ja, daar had dit berichtje over moeten gaan.

Over kruiden-potjes.

Maar het wordt ineens iets anders.

Dat van die kruiden-potjes kan ik ook wel in één regel af.

Ik spaar die lege ronde potjes van de A.H......omdat ze zo goed zijn voor één of twee bloemetjes.

Dat dus.

Maar daar gaat het niet over.

Aan het eind van de gymles struikelde een kind over de voeten van een ander kind.

Een onbenullig valletje..........

Maar aan de manier waarop hij zijn arm pakte zag ik dat het helemaal niet goed was.

In al die jaren voor de klas heb ik wel eens een gebroken sleutelbeen meegemaakt (een week of vier geleden, botsing op het plein) en een pols die dik werd, maar waar na een foto in het ziekenhuis gelukkig niets mee aan de hand was (eergisteren), maar nog nooit heb ik een arm gezien waaraan je gewoon kunt zien dat'ie gebroken is.........WOW.

Gelukkig was er een stagiaire die bij de klas bleef. Mijn sjaal diende als mitella (ja, er zaten er ook twee in de tas die we bij ons hadden) en ik belde school voor versterking.

Ondertussen liep ik met het kind naar school.

Twee collega's kwamen me tegemoet.

Oma zou hem halen en kwam net aanrijden. Wat fijn dat zijn moeder vlak naast school werkt.

'Juf, ik ben er een beetje bibberig van' zei hij tussen zijn tranen door.

'Ik ook hoor', antwoordde ik.

'Ja, dat voelde ik wel toen je me droeg'.......Mitella af, nee toch weer om, bezorgde moeder en oma in de auto.

Collega was in mijn  klas, ander broertje werd met spoed uit de klas gehaald. Eigenlijk zijn wij een geoliede machine zeg. 

'Zeg, dat abonnement op kneuzingen en breuken van armen en benen moeten jullie maar even opzeggen', hoorde ik mijn collega zeggen. Mee eens!

In al die jaren kun je dit niet oefenen. En ik geloof dat ik in een aantal dingen goed ben, maar dit vind ik nu niet meteen mijn sterkste punt. Die arm en dat kind, brrrrr...... en wat was hij stoer. 

Toen ik na schooltijd even zat, voelde ik me licht trillerig. En dat ben ik nog niet helemaal kwijt.

Ik heb gezegd dat ik vanavond bel en zal blij zijn als ik weet wat er nu precies aan de hand is.

Mijn eigen Pontus had ooit een gebroken vinger.....een scheurtje in zijn onderarm-bot.....maar daarvan was ik niet zo van de rel als nu. Bah!

Goede gedachten en bloemetjes stuur ik hem maar. Ik die k*t-kruidenpotjes van de A.H.

Update.......Zijn arm is onder narcose gezet. Er hoefde niet geopereerd.

Hè hè, juf kan slapen ;-).