Een nieuwe wereld: De Morgenster!

Kerstavond rijden wij met voorgerecht naar zoonlief in Wageningen.

We pikken Majlis op, Pontus moet tot laat werken en kan er niet bij zijn..

Nee, Majlis zal die avond nog doorrijden naar Driebergen om met vriend op pad te gaan.

Op Kerstavond......

Ja, je denkt aan Nachtmis, samenzang en meer van dat soort dingen. Wat mooi dat ze zo op Kerstavond dingen ondernemen.

We eten heerlijk, het is knus en gezellig in dat maffe anti-kraak-pand waar Olle woont.

Wat een verschil met weken geleden. Nu woont er een vrouw bij hem. Hij had het al leuk, maar met bloemen, kaarsjes, tekeningen, spinnewiel en breiwerk ziet het er gewoon anders uit.

Wij rijden terug naar Oosterbeek, slapen daar en vertrekken al vroeg naar Rolde om daar alle kinderen, aanhang en mijn Vadertje te ontvangen.

Net op tijd zijn we, om de appeltaart op temperatuur te laten komen.

Mijn vadertje komt toch maar mooi weer gereden van Twente naar hier.

De kinderen komen of worden van het station gehaald, Plezier is er. Wat heerlijk dat zij er bij is. Nooit kende ik iemand met een passender naam dan zij.

En dan komen de tassen en de bloemen......de slaapzakken en de matjes, het eten en de Champagne.

En nu kom ik terug op de titel.....Een Nieuwe Wereld.

Majlis en haar lief waren dus op pad geweest op Kerstavond. Nee, geen Nachtmis.......zij waren de supermarkten rondom Driebergen afgeweest.

Vuilnisbakken nalopen........Kerstavond is een goede avond om dat te doen weet Majlis'Lief.

En dus heb ik een vaas vol bloemen, eten we een heerlijk soepje met bouillon getrokken van biefstuk uit een container, aangevuld met louter biologische producten (;-)) en horen we verhalen over sapjes, blikken soep en de wereld aan eten.

Zoon Olle doet ook een duit in het zakje. Vertelt hoe ook zij dat doen en ineens komen er ook pakjes sap op tafel. Vertelt hij hoe een vriend shampoo nodig had en zooooooo hoopte dat dat in een afvalcontainer zou zitten. En ja hoor, bij hun skip-tocht, drie flessen......Die vriend leeft al een jaar uit afvalcontainers. Koopt af en toe wat groente bij, maar dat is het dan ook.

Ik hoor het aan, verbaas me en moet er ook om lachen. In vuilnisbakken bij supermarkten kijken om daar spullen uit te vissen die op de datum zijn of bijna over de datum. 

Niet omdat je anders niet zou kunnen leven, maar als sport en omdat je het niet eens bent met de verspilling.

Ik kijk naar mijn rozen en geniet er dubbel van. Bijna had nooit iemand van deze rozen genoten.

Dumpster diving heet het.......of skippen.

Het heeft een naam en het is te lezen op Wikipedia.

Mijn kinderen doen dat dus, ik had geen idee.

Is vuilnis nog van iemand, of heeft iemand er al afstand van gedaan?

Met andere woorden: is het diefstal of niet?

In een aantal gemeenten is het verboden, maar het is een schimmig gebied. 

Iemand die aan skipping doet heet een 'Morgenster'. 

Dat vind ik dan meteen een antroposofisch verantwoorde naam. Het zou de naam van een kinderopvang kunnen zijn, of van een natuurvoedingswinkel.

Het schijnt dat je in sommige gemeenten een vergunning kunt aanvragen om legaal vuilnisbakken af te struinen, de Morgenster-vergunning. Majlis'Lief  wist dat niet, maar gaat er werk van maken.

Het lijkt hem geweldig om zo'n vergunning te hebben.

En verder? De meiden hebben lichtjes gemaakt, Majlis was ziek en lag veel op de bank (dat was misschien het enige minpunt. Tijdens het dumpster diven voelde ze het al aankomen).

We sjoelden onze jaarlijkse sjoelcompetitie en dronken op het leven, op dat wat we hebben, missen en wensen.

Vannacht hebben ze hutje mutje in de voorkamer geslapen. Het was een feestje om zo met elkaar te zijn. Met opgroeiende kinderen wil de samenstelling van de 'familie' nog wel eens veranderen, als je begrijpt wat ik bedoel, maar deze samenstelling was harmonieus, gezellig, sfeervol en mag zo wel blijven. Wat een leuk stel zo met elkaar.

En het feestje gaat  morgen voor hen gewoon verder. Dan trekt het hele groepje weer naar Wageningen voor een spelletjes-avond. Met Oud en Nieuw zullen ze elkaar ook weer opzoeken. En ja....Plezier gaat overal mee naar toe. Het is mooi om te zien hoe ze dat doen, samen feesten en delen en het allemaal zorg draagt  voor elkaar.

 En hoewel Majlis dus met en zonder dekentje op de bank lag en er rondom haar bloemenlichtjes groeiden, werden er ook spelletjes gedaan, veel spelletjes. 

Vanmorgen werd alles weer ingepakt om huis- of anderwaarts te keren......

Nee, geen schema of eindtijd.......en dus maar weer soep en brood en koffie en chocola.

Nu is alles weer uitgevlogen, elders afgeleverd en zijn we met zijn tweeën.

Stiekem rijden we even langs de supermarkt in ons dorp.........We zoeken de containers....zullen we?

Het huis is stil, de bank is weer van ons en we genieten samen na.

We zijn een goed team samen, concluderen we.

En Morgen???

Dagje sauna...

Wat een drukte!

Ik dacht.........

Ik dacht zo aan het eind van het jaar dat het wellicht leuk zou zijn om een inspiratie-blog te maken.
Niet met mijn eigen ideeën maar met allerlei inspirerende plaatjes van Pinterest......en ik hoop dat er voor iedereen iets bij zit waarvan'ie denkt: 'Ja, dàt is leuk....of lekker.....of grappig.....of mooi........Je kunt bij veel items doorklikken om te zien hoe ze precies gemaakt zijn.


Allereerst wil ik jullie wijzen op het Oberufer Kerstspel op de Warmonderhof in Dronten. Dat is de enige Landbouw-opleiding die mensen opleidt voor het Bio- en BD-landbouwvak. De leerlingen spelen daar jaarlijks het Kerstspel maar, hoe zeg ik dat, op jeugdige wijze. Voorafgaand aan het spel kun je in de kas boerenkool eten. Mocht je na jaren het Kerstspel wel zo'n beetje gezien hebben.....dan is dit een heerlijke opfrisser.

Dit is natuurlijk geen tip voor dit jaar, maar voor 2014. Zie je ook de kerstboom? Na mijn blog over gekleurde rozen in de boom vind ik dit (30 witte en 3 rode roosjes) ook wel weer heel leuk.

Die prachtige gouden sterren-hemel vind ik ook de moeite van het onthouden waard.

Misschien knutsel je nog een lichtje en deze is toch vrij eenvoudig lijkt me. Een mooie basis om op door te fantaseren.........

Ach en deze lijkt me ook zo leuk om met kinderen te maken. Goedkope pasta kopen en een fles goudverf. Rood of gouden draad........ en de slinger kan zo in de kerstboom. Wit en zilver kan ook en is mooi op de wintertafel.

En dan DEZE. Die is toch ook mooi? Misschien kan er ook nog wel een klein kristalletje in het midden hangen.

OUD EN NIEUW is het eerstvolgende feestelijke moment. Eten maken voor veel mensen, voor elk moment van de dag. Dit vind ik een prachtig brood. Ik heb het niet gemaakt, maar als ik het zo zie lijkt het me te doen.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    Heb je jonge kinderen en wil je terugkijken op het jaar? Ik maakte vroeger lange stroken en deelde die in twaalven. Op elk deel kwam de maand van het jaar te staan. Samen met de kinderen blikte ik dan terug. Wat gebeurde er allemaal? Sommige maanden zijn makkelijk om een mooie tekening bij te maken (vakantie, verjaardagen bv.) Anderen zijn moeilijker en vragen wel wat voorbereiding. Zo heb ik van een aantal jaren een jaaroverzicht vol tekeningen van de kinderen. Het kan natuurlijk ook gewoon op verschillende papieren, maar een lange strook symboliseert het jaar mooier.....(vind ik dan ;-))

Zou het gaan sneeuwen en vriezen dit winter? Dan moet je dit zeker gaan proberen.

In het bos in Appelscha, waar wij ooit woonden hadden wij soms meerdere sneeuwbal-lantarens......zo sprookjesachtig  mooi!

 Op de WINTER-TAFEL stel ik me het komende jaar deze lichtjes voor. Simpel en misschien zelfs wel met ecoline te kleuren........Het is zout en lijm...meerdere lagen over elkaar. Op Pinterest hebben ze het steeds over Mod-podge en onlangs zag ik dat ook hier in een knutselwinkel. Het is volgens mij lijm en vernis in één.

Afijn, opdat er voor iedereen iets bij zit.
Gewoon gedaan, omdat het kan.
Voor het plezier.
Omdat ik jullie fijne dagen wens.

Kerstgevoel II

De reis is begonnen.......

In Oosterbeek moet Lief nog aan het werk en Olle heeft ons Kerst-avond uitgenodigd om daar te eten (en dat is in Wageningen, hier vlak bij) dus we hebben de kerstboom alleen gelaten en zijn naar Oosterbeek vertrokken.
Wij zijn nogal van het 'gangen verdelen' tijdens de Kerstmaaltijd. Iedereen doet iets.
Bij Olle zorgen Lief en ik voor het voorgerecht en bij ons thuis doen wij de 'rondom-alles' gang. Dat betekent dat ik van alles meeneem van daar naar hier en van hier naar daar. Eerste Kerstdag rijden wij dan in alle vroegte naar Rolde.

Nu is mijn huis in Rolde echt niet groot en iedereen blijft slapen.
Vanavond ging de telefoon. 'Mam, kan Plezier ook mee komen? Dat moet gewoon. Ik leg je nog wel uit waarom'. Vanzelfsprekend kan Plezier meekomen.
Ik dank Plezier nu al. Want ineens is er het 'Kerstgevoel'. Natuurlijk kan er ook nog een 9e mee-eten en slapen. Opa moet gewoon zijn slaapkamer delen en er kunnen ook wel 4 personen in de voorkamer.
Plezier knutselt ook graag en ik heb lichtsnoeren genoeg.....Zij wil vast ook wel bloemenlichtjes maken.
Veel jeugd in huis, daar houdt mijn Vadertje ook van. Het zal een spannende sjoel-competitie worden.

Ik ben wel blij dat ik maar een heel klein kerstboompje heb gekocht. Dan hoeft er tenminste niemand bij de geit in de stal.
Ik hoop zo dat het windstil en droog is die eerste kerstdag 's avonds. Ik heb nog een heel stel geluksballonnen. En geluk? Dat kan iedereen goed gebruiken en een groetje aan de engelen kan nooit kwaad.

We zullen proosten op het Leven, mijn vader zorgt voor de champagne, misschien wordt er een traan gelaten, maar het zal goed zijn om daar met zijn allen samen te zijn.

Kerstgevoel.

Hoe gaat het met jullie? Is er al een sprankje kerstgevoel?

Bij mij is het eigenlijk elk jaar hetzelfde. Tegen de vakantie aan ben ik zo moe dat ik moet graven om iets kerst-achtigs te voelen. Of zou  juist dat vermoeide het kerstgevoel zijn? Ik weet niet beter.
De dagen rijgen zich aaneen en er 'moeten' allerlei dingen die je anders niet doet. We knutselen meer, we verzinnen hoe we die laatste dag vorm gaan geven, we zingen in de hal, we luisteren naar verhalen en knutselen 'klassendoorbrekend'. Ik kook voor de Companij van het Kerstspel, knutsel rozen en ga aan het eind van de dag vermoeid naar huis.

Vandaag is het zaterdag. Ik heb boodschappen gedaan omdat het moest. Helemaal onderuit kan onmogelijk omdat we heen en weer moeten reizen tussen Oosterbeek en Rolde de komende dagen. 1e Kerstdag komen we dan thuis vlak voordat de kinderen, aanhang en mijn Vadertje komen. Dat vraagt dus heel wat organisatie, maar eh........ineens voelt dat heel erg lastig. Geen kerstgevoel dus, meer een 'ik wil niet meer ik wil niet meer, ik wil geen handjes geven'-gevoel.

Kerstgevoel was er even.....afgelopen week...........ja. JA! Ineens stond er een doos bij mijn achterdeur.
Ik had er al een brief over gehad. Over het 'helpjufcarindewinterdoor-pakket' (HJCDWD) Inmiddels was een een MadeliefWeideveld BV opgericht......maar die is failliet gegaan. Er is een doorstart gemaakt......JA (juf aid). En ze waren blij mij een alternatief pakket te kunnen aanbieden. Iets nieuws.

Ik stel me de gulle gevers voor. Thuis bedenkend wat ze dit jaar weer zullen bedenken. En ik geniet er zo verschrikkelijk van. Dat ze het verzinnen......al jaren lang.
Ik schreef er HIER al eerder over. Gut, dat is alweer een half jaar geleden.......

Ben ik eigenlijk altijd in de weer om het de ander naar de zin te maken (nou ja, dat is mijn werk ook als juf en ik geniet daar ook van. 't Is een mooi vak hoor), er zijn dus mensen die het MIJ naar de zin willen maken (en ik zie aan het pakket dat zij daar ook van genoten hebben).
En ze willen me laten weten dat ze in Genève zitten....en dat ik contact mag opnemen (?) en dat ze hopen dat het naar mijn zin is.
Ik schreef al eens dat ik zou kunnen uitzoeken van wie het pakket afkomstig is, maar dat dit 'Niet Weten' is precies zoals het zijn moet.

Een film die in de doos zit en die ik zeker wil bekijken, samen met mijn Vadertje: 'Paul dans sa vie'.
Heerlijke wijn, olijfolie en andere zaken. Heel blij was ik met de balsamico, met afstand de lekkerste die ik ken.

Het bedrijf waar veel van hun producten vandaan komen is een prachtig bedrijf. Ik maak er hier dus met liefde reclame voor: Fattiora la Vialla, ook dat deed ik al eerder.
Jullie zouden allemaal een info-pakket moeten aanvragen. Daar word je zo blij van. Wat een familie, wat een bedrijf. Wat is alles tot in de puntjes verzorgd, helemaal biologisch.
Ik stond al een aantal keren op het punt er te bestellen, maar in je eentje is dat een beetje ingewikkeld. Je zou een groep moeten hebben van mensen die daar ook bestellen want dat is de enige mogelijkheid om hun producten te kopen. In doosjes van 4 of 6 potten, zakken of flessen. Het wordt thuis gebracht.........
Hun nieuwsbrief heb ik wel.Winnen ze weer een prijs voor hun wijnen, staan ze weer in een tijdschrift of vieren ze een feestje met al hun werknemers......Je bedenkt je wat voor feest het moet zijn om daar te werken. De zon lijkt er altijd te schijnen en iedereen doet fluitend en met liefde zijn of haar werk.

O ja, terug naar het 'bedrijf' : Juf Aid.......ze hadden een enquête bijgevoegd. Ik heb zomaar het gevoel dat ze mijn blog lezen.......

Al schrijvend komt het Kerst-gevoel weer boven. Het is tijd om de boom te versieren........

De boodschappen zijn opgeruimd, de ramen gelapt.........er is ergens vandaag een 'dutje' gedaan en het is nog maar zaterdag. Nog twee weken vakantie. Mmmmmmm.

Soms is één knutselwerkje genoeg voor dagen plezier.

Vorige week vouwde ik kerstboompjes met de kinderen.

Tijdens een vergadering kwam Monique met het idee en de afgelopen dagen zag ik het al eerder op een blog langskomen. Dit eenvoudige kerstboompje levert dan een boel knutselplezier op. Ik vind het fijn om daar de ruimte voor te geven omdat je dan ineens nieuwe groepjes ziet, actieve knutselkinderen en veel overleg. En daar houd ik van, van veel overleg.

DIT is 'm zo ongeveer. Wij hebben de lijnen recht geknipt, vaker ingeknipt, geen stam geknipt ook en alle hoekjes dezelfde kant opgevouwen........
Behalve een groepje dat een prachtig bos maakte, waren er ook twee kinderen die zich helemaal toelegden op het maken van kerstballen (lees: los gingen met de perforator. We hebben voor een hele school genoeg kerstballen ;-))

Heerlijke werkjes tussendoor: bijenwas hulstblaadjes.

Werken met bijenwas is verwarmend en stimuleert de motoriek. Je werkt veel met je vingertoppen. Balletjes draaien op tafel heeft geen zin. De bijenwas koelt af en is niet meer te bewerken.
Heb je koude handen? Stop ze een poosje onder je oksels. Blaas nooit op bijenwas die je in je handen bewaart (veel kinderen doen dat) Dan komt er vocht bij en willen delen niet meer aan elkaar plakken..

Wannneer je na een pauze met bijenwas gaat werken en veel kinderen met koude handen binnenkomen moet je eerst een paar klapspelletjes doen. Worden al die handjes warm. (In noodgevallen (bij echte vorst ofzo ;-)) doe je de plakjes bijenwas  in een zakje en stop je die tijdens de pauze  even achter je bh op een warm plekje...

Er zijn meerdere soorten kneedwas. Het is fijn als er wel  echt bijenwas in zit. Vooral voor de geur. Mmmmmm.

Rode rozen. Over Kerst.

Eigenlijk vertoef ik al vanaf mijn 21e 'in antroposofische kringen'.
Eerst op de Vrije Pedagogische Academie en de Vrijeschool in Almelo. Daarna volgen er een jaar of 10 dat ik woonde in een instituut. Eerst op de Michalëlshoeve in Brummen, later op OlmenEs in Appelscha. Nog steeds ben ik werkzaam in het Vrijeschoolonderwijs, de laatste 16 jaar in Assen.

Dat betekent dat ik een soort 'opvoeding' heb genoten. Hoorde ik op de PA dat je niet alles hoefde te snappen (stop het maar in je rugzak, op een dag begrijp je het...en dat vond ik didactisch een bezopen opmerking. 'Leg het me uit en als ik het niet snap, leg het me dan anders uit', riep ik dan)
Was de ene school uiterst principieel, terwijl de ander het gesprek aanging en altijd op zoek was naar nieuwe wegen. Het ene instituut was voor kinderen en het andere voor volwassenen, een groot verschil.
Ik liep mee, begreep, schopte zo hier en daar of wandelde dwars de andere kant uit.

Door de jaren heen heb ik wel ontdekt dat ik een doener ben. 'Die zijn belangrijk, die zijn de basis', zeiden ze binnen de Antroposofische Vereniging.En dus bleef ik jarenlang 'gewoon' lid. Geen klassenlid.  Een 'Jan Gatje', noemde ik mezelf. Een Geuzennaam. Ik doe, ervaar, stel bij, begrijp en ga verder. Ik had een hekel aan lezingen behalve als er een charismatische spreker sprak. Zo een die begon, me meenam en aan het eind weer losliet.Ik vond het lastig om lang stil te zitten of ingewikkelde voordrachten te lezen. Vond zelfs dat sommige mensen die alles wat Steiner schreef uitgebreid konden uitleggen ergerlijk.....omdat ik ergens dan toch weer een nieuwe vraag voelde opkomen en niet snapte dat die ander dat niet had. Een vraag die logisch leek in mijn hoofd, maar die ik niet onder woorden kon brengen.Altijd, maar dan ook altijd voelde ik nieuwe vragen opkomen.


Afijn, waar wil ik naar toe? Naar de kerstboom. Jaha, naar de kerstboom en hoe die versierd dient te worden. En als je daar een toontje in hoort, in die zin, dan klopt dat.

Tijdens het Kerstspel staat er een kerstboom op het podium. Deze is versierd met 30 rode en 3 witte rozen. De witte sieren de top, de rest is mooi verdeeld over de boom. Behalve die rozen zijn er ook 12 kaarsen. Die worden in het begin van het spel aangestoken door de engel van het spel en aan het eind ook weer gedoofd.
Nee? Niet? Dat klopt, want dat mag niet meer. Van de brandweer. Dus de meeste scholen zijn overgestapt op elektrische lichtjes. Nee, niet 12......er bestaan geen snoeren met 12 lichtjes.

Die 33 rozen, ik weet niet beter. Ze staan voor het leven van Jezus. De laatste drie jaren, na de doop in de Jordaan krijgt zijn leven een andere wending. Daar staan de witte rozen voor. Jezus is 33 geworden....vandaar.

Maar ineens lees ik dat Rudolf Steiner daar niets over geschreven heeft. Misschien gezegd, maar niet geschreven. In een noot staat dat dit ontstaan en verder ontwikkeld  is in huiselijke kring. Die twaalf kaarsen waren er eigenlijk 33....... maar dat was vaak te veel. Dat zou een reden kunnen zijn om over te stappen op minder kaarsen en 33 rozen. Logisch. In het begin gebruikte men echte rozen, later werden ze van stof, papier en bijenwas. Over de hoeveelheid is nooit geschreven. De roos die symbolisch is voor het taaie hout, waar nieuw leven uit ontspruit.

Soms is het vanuit praktisch oogpunt dat dingen veranderen en na een paar jaar is het dan ineens ook waarheid geworden. De grootte van de boom, de voorschriften van de brandweer, de plek van de boom.........

En dus zei ik dit jaar: 'Als de boom nu eens 30 gekleurde rozen heeft en drie witte....wat vinden jullie daarvan? Dit gaat niet over de boom van het Kerstspel (die blijft gewoon getooid met rode en witte rozen), maar over de grote boom die de gang siert........
'Doe dan 3 gouden rozen in de top' zei een collega.....en toevallig vond ik dat ook nog, goud-crêpepapier.
Het slot van het boekje 'Tekens en symbolen van het kerstfeest' van Steiner stelde me gerust. Dingen veranderen, het is niet het uiterlijk, het is de intentie waarmee je het doet......In onze donkere hal zien gekleurde roosjes er veel mooier uit. Ze hangen nu al. Met Kerst zijn wij immers helemaal niet op school.
30 Gekleurde roosjes, 3 gouden in de top........en nee, geen kaarsjes. Wel lichtjes.

Ik kijk terug naar al die jaren op verschillende scholen en instituten. Altijd hoorde ik 'hoe het moest', 'hoe het hoorde'. Ik deed het, maar voelde altijd nieuwe vragen opkomen. Ik vind het fijn op een school te werken waar je het daarover kunt hebben. Fijn dat er mensen zijn die vragen: 'Maar waarom is dat eigenlijk?'
Dan ineens wil ik erover lezen, weten.....vanuit het doen.

'Stilstand is achteruitgang'..........
'Wanneer iets wordt vastgelegd, bestaat de kans dat het tot dogma wordt'...........
Uitspraken van mensen die ik door de jaren heen ontmoette.
En wanneer er in nawoorden staat dat Steiner er wellicht dingen over gezegd, maar nooit geschreven heeft dan prikkelt me dat.

Rudolf Steiner gaf lezingen in Berlijn in 1904,1905 en 1906. Dat was 13 jaar voordat de eerste Vrijeschool werd opgericht. Hij gebruikte graag woorden van Goethe, met wie hij een grote verbondenheid voelde. Ik kan die verbondenheid ook voelen. In zijn lezing van 1906 gebruikt hij deze woorden:

Und so lange du das nicht hat

Dieses: Stirb und werde!

Bist du nur ein trüber Gast

Auf der dunklen Erde.