Wie zou hier wonen?

Wie zou hier wonen?

Gewoon zomaar in de voortuin?

Ja, hij is het.

En hij mag dat pijpje buiten roken.

Hier binnen......wordt nog immer niet gerookt!

De reden om naar Barcelona te gaan.

Vrijdag 10 oktober togen wij na schooltijd naar de trein om naar Schiphol te vertrekken.

Nou ja, via Schiphol naar Barcelona.

Niet zomaar.

Een collega had samen met haar man gespaard om 3 maanden onbetaald verlof op te nemen.

Tot 1 december.

Zij hadden eerst door Frankrijk getrokken met hun caravan en het tweede deel van de vakantie 

zouden ze vanuit Barcelona  vliegen naar Cuba.

En wij zouden hun auto en caravan ophalen.

Omdat bleek dat mijn herfstvakantie gelijk viel met hun vertrek naar Cuba was één en één vrij snel twee....

Natuurlijk was ik moe, zo aan het begin van de herfstvakantie, maar het vliegen is voor mij al niet alledaags (en ook weten dat Roel van Velzen in de stoel achter mij zat was dat niet  ;-))

Och, hoe mooi lag Rotterdam te blinken in het avondzonnetje en hoe mooi kon je heel Zeeland bekijken. Ik voelde hoe ik daar met rode wangen bij het raampje zat.

We landden 's avonds rond half 10 in Barcelona en werden opgewacht door collega en man. Bruin verbrand en zwaaiend met grote kartonnen borden met onze naam erop.

Maf hoor om 's avonds een wijntje op het strand te drinken en te slapen in een idyllisch huisje, terwijl je 's morgens nog gewoon opgestaan bent  in je eigen huis......

Het was werkelijk prachtig weer en we zwommen gewoon in zee.....

Dat is ook echt   heel gewoon hoor, je trekt zo de zomerkleren weer aan.

Maar als je dan bedenkt dat het 12 oktober is....dan wordt het ineens een beetje vreemd.

Wij genoten intens van de goede zorgen, van Barcelona, van de tapa's, van eten in de stad en van het stralende weer.

Maandagmorgen vertrokken collega en manlief richting vliegveld.

Vol vuur hebben we met handdoeken op het strand staan zwaaien want daar vlogen ze vlak over (oké, een klein minpuntje aan de camping ;-)) maar ze zagen ons niet omdat ze aan de verkeerde kant in het vliegtuig zaten.

O ja, als ik nu een baby'tje had, zou ik zo'n cocoon-schommel kopen.

Ook kleuters kunnen erin zitten.....leek mij een superding.

En toen? Toen gingen we naar de Sagrada Familia. Pffffff, Grrrrrr, Hmppf......wat een circus en wat een toestand. In de rij moesten we, op maandagmorgen....honderden en honderden mensen.

Ik heb het niet gedaan......we hebben rondgelopen, ons verbaasd en verwonderd....en toen vonden we het tijd om de grote stad te verlaten.

Te beginnen aan de terugreis naar Drenthe......in een vreemde auto en met een vreemde caravan.

En al hadden we de risico's goed doorgesproken, het voelde toch als een opdracht.

Hoezo geopend?

Vanuit de Pyreneeën besloten we dwars door Frankrijk te trekken.

Waarom?

Dat hadden we nog nooit gedaan en dat is een goede reden.

De Dalai Lama zegt zowiezo dat je jaarlijks ergens naar toe moet gaan waar je nooit eerder was.

De brug bij  Millau.....

en doorrijden tot de Auvergne.

Om Cantal  te eten. Ik ben dol op ALLE Franse kaas die er bestaat moet je weten.

Enne....volgens het boekje van de bieb was er in Faverolles een  Nederlands gezin dat 6 campingplaatsen had.

Tot 1 november..........

Ze boden ook plaats aan jongeren die even een time-out nodig hadden.

Dat vond ik een mooie gedachte.

Maar de luiken waren dicht en de buurman wist me te vertellen dat de familie eind augustus al naar Nederland was vertrokken.....

Tja, het campingboekje was al 5 jaar oud. (Mijn vader waarschuwde daar altijd al voor.Hij keurde campings voor de ANWB en vond dat ik altijd met een actueel boekje op pad moest.....)

Of er dan nog een camping in de buurt was.

Ja, in het dorp wist hij er één.

Wij hobbelden over D-weggetjes (en die zijn slecht), maar in het dorp van 20 huizen, een kerk, bakker, kroeg en gemeentehuis was de camping dicht.

En dus hebben wij de pootjes voor het gemeentehuis uitgedraaid. Er stonden twee campers met Fransen die zeiden dat het heus kon. Dat het veilig was.

Ik stond te koken en ineens realiseerde ik me met schrik dat ik 'gelukkig' een heel gewoon blank mens ben. Dat best een beetje Frans spreekt en vriendelijk en voorkomend is. Was ik ook zo zomaar welkom geweest als ik tot een ander volk had behoord?

Ik was er van slag van.

Van die gedachte......

De Roma's hebben het heel wat zwaarder als ze zomaar ergens een nachtje hun pootjes willen uitdraaien.

Of ik goed sliep? Mwah......maar we hadden wederom een prachtig uitzicht en het kostte natuurlijk helemaal niks. 

O ja, in dat dorp hadden ze ook een openbaar toilet, en zo schoon....dat was werkelijk geweldig.

De volgende dag vers brood en vroeg weer op pad. 

Ineens is het herfst geworden.

Zomaar.....

Ja, ook in de Vogezen ;-).

Ruzie op de berg.

In de Pyreneeën is een camping op een flinke heuvel.

De campig ligt net in Frankrijk nabij Cerèt.

Open tot 1 november. Ook niet onbelangrijk.

Redelijk goed bezet met Nederlanders en ik kan jullie verzekeren: Wij waren veruit het jongst.

Tijdens de rondleiding kon ik niet anders dan ooo en aaa zeggen.

Het was heerlijk weer, de plekken prachtig en we kozen er één met een behoorlijk uitzicht over het dal.

Een auto reed een lager gelegen weggetje in en de mevrouw van de camping ontstak in een 'Kssssj, weg wezen'. 

Op mijn vraag waarom ze dat deed meldde ze dat er tegenwoordig veel mensen ongevraagd op en langs het terrein liepen. Ze zochten paddenstoelen en zij wilde niet dat er iemand ongevraagd op 'haar' terrein kwam.

Paddenstoelen....en ik dacht meteen aan Hannah.

Stel je nou toch voor dat er zomaar in de Pyreneeën de paars-vervende paddenstoel te vinden zou zijn.

En dus trok ik mijn gympen aan en liet me van de heuvel zakken. Een stukje naar beneden ontdekte ik van alles.... en nam het allemaal mee.

Ik ben er van overtuigd dat het merendeel te eten is....maar ja.......ik weet dat niet zeker. En dan ben ik echt een schijterd hoor. 

De zonsondergang was mooi.....

....het piepkleine caravannetje stond prachtig...en de volgende morgen vroeg hoorde ik geritsel.

Twee dames met stokken en manden liepen langs de heuvel. Ze liepen naar de plek waar ik mij de dag ervoor naar beneden had laten zakken.

Ik versta genoeg Frans om te weten dat zij iets zochten dat er een paar dagen eerder nog had gestaan.

De camping-mevrouw had ze ook in het vizier....het was een heel circus. Er werd gepatrouilleerd en verteld dat ze moesten vertrekken. En bepaald niet vriendelijk. Dat leken ze te doen, maar een uurtje later kwamen ze toch echt met een mand vol paddenstoelen terug.

Die paddenstoelen van mij had ik al keurig in een zakje gestopt.

Zouden ze het nog redden tot het begin van mijn plantkunde-periode??

Daarna mogen ze echt bij Hannah in de verfpan.

Wat wij daar nu deden? In de loop van de week zal het duidelijk worden.

Ik heb gekozen voor het niet-chronologische verhaal. Als juf heb ik de neiging het keurig in overzichtelijke brokjes te verdelen. Goed uit te leggen.....en vooral helder te zijn.

Nu dus niet. Ik heb vakantie ;-).

Hoor je de ganzen?

Ik was minstens twee weken niet in mijn moestuin geweest en er was heel wat veranderd. De zinnia's lagen plat en de kervelzaden waren overal ontkiemd. Dat wordt dus gewoon weer kervelsoep de komende week ;-)

De snijbiet, die het hele zomer een ondergeschikte rol speelde in de tuin, stond er stralend en fris bij. Het leek zelfs alsof de stengels licht gaven.

Prachtig rood en geel en zelfs in de pan bleef het een kleurenfeest.

Snijbiet heeft een speciale smaak vind ik. Ik houd ervan om het klein te snijden en te  roerbakken met knoflook, champignons, knolselderij. De smaak is licht bitter. Kan met spekjes, beetje bouillon om in te stoven en eventueel wat crème fraîche. Met rijst of aardappelen of met brood.

Wij deden er gehaktballetjes bij. Een berg groente met balletjes dus eigenlijk.

Ik hoef het niet dagelijks op het menu, maar zo nu en dan vind ik het goed te doen.

De tuin wordt steeds meer opgeruimd, het was er een mooie dag voor. We vonden nog twee pompoenen en de winterwortels die te laat gezaaid werden zijn nu toch echt eetbaar.

En steeds hoorden we ze. En zagen we ze. De wilde ganzen.........kleine groepjes, of een grote vlucht. Op weg naar het Zuiden. Wat vind ik dat toch altijd een bijzonder gebeuren.

'Dat is een teken' denk ik dan altijd. Van wat? Ja, dat weet ik ook niet. Een teken dat je goed moet opletten omdat wonderen nu eenmaal in kleine dingen zitten. Ik houd erg van 'tekens'. Alsof het een groetje van de engelen is.....

Eenmaal thuis bij de kachel kwam er een eind aan de bol van 1000 meter Unicat. Het regenboogkleed is af. Ik ben er blij mee.

Maar ja, wat nu? Er moet natuurlijk wel gewoon gehaakt worden, daar op die bank bij de kachel.

Ik denk dat het bijna tijd is om mijn spinnewiel voor de dag te halen.

Bijna........

Gehaakte sjaal (twee-draads).

Project S.
Ik had nog een prachtige streng witte schapenwol liggen, 100 gram. De wol komt HIER vandaan en is gekocht bij Knitted Knots. Het was een overblijfsel van een eerder project-idee.
Ik wilde een wintersjaal haken, maar vond het te dun en kocht er een bol gemêleerd garen (Lang, Jawoll Magic) bij.
Met deze twee draden haakte ik een sjaal. Hoe lang? Tot het garen op was had ik bedacht. En dat is nu het geval......

Het patroon is eenvoudig en ik heb me gewaagd aan een uitleg.......

Geen idee of het zo duidelijk is.

Wat de steek leuk maakt is dat het eigenlijk een scheve filet-haaksteek is. Je wisselt stokjes af met vasten. Daardoor ontstaan schuine lijnen.....

Natuurlijk moet er nog een randje langs, maar dat vergt bij mij altijd veel denkwerk.......

De walnoten kreeg ik van HAAR. Zelf geoogst in de Droomgaard.

Ze gaat er vast over schrijven, vandaag is ze weer aan het zoeken....

Snoepige kleine en mooie ovale noten zijn het. Nog niet helemaal droog en niet gewassen. Zo heb ik ze het liefst.

En nu maar broeden op dat randje.......

Vergetelheid......

Kijk, daar verlang ik naar.
Vergetelheid.....gewoon zijn, geleid worden.
Niet bedenken waarheen.
Gewoon, in de stroom der dingen.

Herfst is in de lucht.
Ik voel het en ruik het, ik proef het en zie het.

van het WWW.

Mijn ramen zijn gelapt, de kaarsen gaan weer aan.
En ik zit op de bank (te haken) en laat het gewoon gebeuren. Lange tijd dacht ik geen afscheid van de zomer te kunnen nemen. Stopte ik het idee dat de kachel weer aan moest en mijn elektrische dekentje in bed weer weg. Maar nu....laat maar komen. Ik doe mee. Ik heb een nieuw vest, mijn omslagdoek ligt klaar.....














Oblivion.......the act of forgetting, vergetelheid.
Niet voor niets past daar de tango bij.
Volledig verbonden, in stilte volgen.......Leiden en Volgen in volkomen harmonie.


Voor mij is dit muziek met een grote betekenis. (kies er alleen de mooie plaatjes uit....het is wel erg veel tango ;-))

http://www.youtube.com/watch?v=ls-sHmm39gI

Gidon Kremer, Oblivion van Astor Piazolla.

van het WWW. Als je het dan over tango hebt......
Dit is tango voor mij.

Ik zie en voel er van alles bij....ook een verstilde herfst.
De bladeren die dwarrelend van de bomen vallen.
Het mos dat vochtig en rijk de aarde bedekt.
De dingen komen en gaan zoals ze komen en ik volg, houd niet tegen.
En ondertussen blijf ik stevig staan.....of bewegen.....zelf. IK.

van het WWW

Over balanceren, balans vinden en in balans blijven.

van het WWW.

Het leven is balans vinden, balans behouden, balanceren.

Ik heb het naar mijn zin de in klas, al moet er veel besproken worden. Plagerijtjes.......over en weer.

Tranen om niks of een uitgelaten stemming. Vierde klas....

Ik weet het nog goed mijn vorige vierde klas, 6 jaar geleden.

Ik had een meisje in de klas met een uitgesproken billenpartij.

Zij was stevig, werkelijk stevig.

Op een dag kwamen de meiden me halen.

'Juf....... B. zegt dat ze een dik lijf heeft!'

Wat doe je dan als juf?

'Tja lieve schat, je bent niet echt een spijker ('nee, dat ben ik' riep een ander), maar wel waanzinnig prachtig..........'

'Als zijn woorden jou niet raken.....is het plagen snel voorbij. Moet ie weer wat nieuws verzinnen.'

Dus, draai je maar eens om......voorkant, achterkant, nog een keer je achterkant.........schud jij maar met je billen en zeg:

Jaha... heb je het goed gezien? En het is allemaal van MIJ!'

Dat hoort ook bij balans zoeken en vinden. Wat is van jou en wat van een ander? Waarmee laat jij je plagen en wat laat je langs je schouders afglijden? Wat wordt er gezegd en wat zou er eigenlijk bedoeld worden? Weerbaar worden, op tijd stop zeggen en soms niet zo heel zwaar tillen aan wat die ander zegt. 'Je kletst uit je nek.....' mogen ze bij mij in zo'n geval rustig zeggen.

Dagelijks check ik even hoe het er voor staat. Spreek ik uit dat ik het oprecht hoop te horen als er stille vervelende dingen gebeuren die verder gaan dan plagerijtjes.

En ondertussen blijven we gewoon ademhalen, pret maken, ruzie ook, goedmaken en lachen.

We lachen om elkaar (ja hoor, we lachen ook om mijn domme dingen en ik heb er veel) en delen ook complimenten uit. Eigenlijk lijken we even in een soort snelkookpan te zitten....in hoog tempo worden ze groot. O ja, en we werken ook nog. Hard hoor!

En ik? Pfff.....ik voel die herfst ook. Moet veel slapen en stevig staan. Balans vinden en balans behouden en dat is soms best even werken.

En over balans gesproken.....Deze heb ik al  lang in een mapje om ergens ooit bij een passend bericht te plaatsen......ik vind dat ik 'm nu wel kwijt kan. Of niet dan ;-)?

van het WWW.

Ik ben mijn roeping mis gelopen.

Morgen vieren wij het Michaëls-feest op school.
Dat doen we een beetje anders dan anders......

Dit jaar doen wij dat in het prachtige bos bij de Ieberenplas (boswachterij Grolloo).
Een feest voor kinderen en ouders, aan het eind van de dag.

Ons Sint-Jansfeest viel dit jaar in het water, we bestaan dit jaar 30 jaar en toen dachten we maar iets feestelijks  met kinderen èn ouders te gaan doen. En dus is er een poort, draken-snot-drank, veel djembé's, een vossenjacht en soep met een heel groot drakenbrood.

De draak moet ook verslagen (Een fantastische draak gemaakt door HEM. Hij sneed een matras open, plakte delen op elkaar en ging met een elektrisch broodmes aan het werk HA! ).
Wat zal het een ander feest zijn dan anders. Dan vieren we het in het bosje aan de overkant bij school. Nu zal iedereen naar een onbekende plek komen, niet wetend wat er gaat gebeuren.

O ja, en morgen moeten we voor 300 man soep maken ;-). Dat wordt nog een klusje. Ja hoor, ZIJ
komt ook helpen.


Maar dat feest aan het einde van de dag, ik kan er niet bij zijn.

Echt niet......

Dat heb ik de kinderen in de klas al verteld. Ik heb belangrijker zaken te doen.Ze vinden het jammer en ik ook.



Ik ben namelijk mijn roeping mis gelopen.....Morgen ben ik TAKKENWIJF!
Ik moet nog naar zolder voor mijn bruine jurk, maar mijn hoed en takkenstok zijn af....
Takkenwijf zijn, wie wil dat nou niet.

Die bellen, dat moet nog anders. Ik lijk wel een Zwitserse koe en je hoort me van ver aankomen.
En dat is niet de bedoeling.......

Wie de vossen zijn morgen?????

Geen idee, ik ben er niet ;-)

Oogsten en verwerken......nee, geen recept.