Aan de Rijn.

Voor iemand die in Drenthe woont is het misschien gek om te zeggen,

maar eigenlijk wil ik in de buurt van water wonen.

De zee staat met stip op 1, maar als dat dan niet kan dan voel ik me ook op mijn plek in de buurt van een rivier.

Jaren woonde ik in Brummen, nabij Zutphen en genoot van de IJssel.

Het moment dat de rivier buiten zijn oevers trad in het voorjaar, ijsjes eten en spelen bij de Waterwerken in de zomer.....stromend water.

Een rivier geeft leven en beweeglijkheid aan een landschap. Een rivier dwingt respect af. Al dat water, ergens uit de bergen gekomen stromend naar de eindeloze zee.....

Gisteren was ik bij de Rijn. Het was fris en een beetje somber, maar de zon trachtte toch door de wolken te breken.

De Rijn, leerstof in de vijfde klas, inspireerde me al meerdere keren tot spreuken voor de getuigschriften van de kinderen.

Beginnend als klein beekje, ergens in Zwitserland, wordend tot een woeste stroom,  via Bodensee en het Zwarte Woud, via het Ruhrbegied bij Lobith ons land binnenkomend. Meanderend door het vlakke land, om  via Lek en Nieuwe Waterweg uiteindelijk in de Noordzee terecht te komen. Verhalen erbij over de watervallen van Schaffhausen, Willem Tell en  de sirene van de Lorelei.

In de vijfde klas kun je het stromengebied van de Rijn behandelen. Ik koos er nu al twee keer voor om wel inleidende lessen te geven, maar de kinderen maakten zelf een reisgids. Een reisgids waarin ze mensen uitnodigen om deel te nemen aan hun reis. Reisgidsen op tafel, kaarten erbij en verzinnen.

Ik herinner me nog hoe één kind een dag ging kanovaren over de Rijn om in het Zwarte Woud te gaan kamperen. Bij een vuurtje kon je dan Marshmallows roosteren.

Een ander kind had bij haar zoektocht gevonden dat je ergens in een stad een zilvermuseum kon bezoeken.

Op die manier schrijft ieder vanuit eigen beleving zijn of haar reis. Mooi vind ik dat!

Volgend jaar dus. Het stromengebied van de Rijn.

En na een frisse wandeling is het goed rusten:

Op de Markt in Wageningen, bij de kerk. Je kreeg er zo'n heerlijk glaasje bij.

En dat op zondagmorgen!

We zaten zelfs buiten, bij een kacheltje en onder een afdak........heerlijk.

Ik kon me op dat moment niet voorstellen dat het thuis, in het Drentse gesneeuwd had.

Maar dat was wel zo.

Minstens 7 graden kouder en glibberend door de sneeuw kwam ik thuis.

Inmiddels is de nieuwe week begonnen. Met veel sneeuwballen gooien, een lekker zonnetje tussen de middag en  natuurlijk veel natte broeken en wanten. Hier in Drenthe is het voor even winter.

De sokken!

Het is alweer even geleden dat Hannah me aanbood sokken voor me te breien.

Ik kocht de wol, zij zou ze breien.

Wie de blogs van Hannah regelmatig leest weet ook dat zij de laatste

maanden wel andere dingen aan haar hoofd had.

En dus hadden we het er niet over.

Nou ja, ik niet.......zij wel af en toe.

Ze zijn af, mijn prachtige, kleurige nieuwe sokken  en ik wil ze jullie laten zien.

Het staat nog steeds op mijn verlanglijstje om ze zelf te leren breien.

Maar ja....als er iemand is die ze voor je wil breien......

'JE RIS DE HITTEN IN M'N SOKKEN'

(Lupineke? Ze zeggen dat dit Zeeuws is)

'EEN HELD OP SOKKEN'.

Ze zijn prachtig hè?

'IEMAND VAN DE SOKKEN RIJDEN'.

Let op de hiel en de teen....een subtiel ander kleurtje!

'DE SOKKEN ERIN HEBBEN'.

'JE KUNT NIET MET TWEE VOETEN IN ÉÉN SOK'.

'EE EF DE KOUSEN OP SOK' (Staphorst ;-))

(afgezakte kousen hebben)

En tot slot hoop ik dat dit nog heel lang duurt:

'ÈÈREPEL IN OEW SÒKKE'.

(Dat schijnen ze dan weer in Tilburg te zeggen.......)

Dank je wel Hannah!

Het sneeuwklokje.

Jaha, dit is geen  foto van vorig jaar ofzo.......

Wij deden onze boodschappen lopend en ineens zag ik ze.

Lief liep kwasi mopperend achter me aan......met de boodschappen.

Ik had mijn camera niet bij me, maar hij wel zijn AAI-phone.

18 januari, en ik zag ze!

 Ze stonden weliswaar in de luwte, de andere klokjes kwamen nog slechts als

puntjes uit de grond, maar toch.

Toen God-vader alle kleuren op aarde verdeelde, stond de sneeuw achteraan.

Toen die aan de beurt was, waren alle kleuren al vergeven.

'Je moet maar een ander vragen om een beetje kleur', zei God-vader. 'Mijn kleuren zijn op'.

De sneeuw ging naar het gras, maar het gras zei al zijn groen zelf nodig te hebben.

De narcis, de lucht, de papaver.....niemand was bereid wat kleur te delen.

Toen kwam de sneeuw aan bij het Lente-klokje.

'Heb jij misschien een beetje kleur voor mij?' vroeg de sneeuw.

Het klokje keek en zei:

' Ik kan wel een beetje wit van mijn kelkjes schrapen, heb je daar genoeg aan?'

De sneeuw was blij met het wit van het Lenteklokje.

'Als dank mag jij dwars door mijn sneeuwkleed heen groeien, en zal ik je ook niet schaden als ik val en jij je bloempjes al tentoonspreidt'.

Sindsdien noemen wij het Lenteklokje ook wel:

SNEEUWKLOKJE.

Kijk maar eens goed naar het binnenste kelkje van het Sneeuwklokje.

Zie je de groene vlekjes? 

(vrij...uit mijn hoofd naar een verhaal uit één of ander fabel- en sagenboekje)

Het kan verkeren. Over uithalen en wandelweer.

HERINNERT U ZICH DEZE NOG?

Gisteren nog werd mijn BLOG over mijn prachtige omslagdoek 5 keer bekeken.

Hoe ik vertelde hoe leuk het was om er aan te werken.

Hoe ik uit mijn comfort-zone trad en aan kleurige randjes werkte......

Hoe blij ik er mee was..........

De doek lag te pronken op een stoel, maar dragen deed ik 'm niet.

Niet handig in mijn huishouden. 

Te dik, te stug.......net niet lang genoeg......ik weet het niet.

Na rijp beraad (nou eh.....impuls, een rijpe impuls)

knipte ik de gekleurde randen eraf en haalde ik de hele boel uit.

Tegelijkertijd ging mijn tweede pand voor mijn poncho mee, ik was toch al bezig.

Die poncho kon ik niet afmaken omdat ik eerst wol moest bijspinnen.......en daar had ik geen zin in.

In één keer uitgehaald en nu heb ik dit:

O ja.....en breide ik dit er van.

En daar ben ik dan wel blij mee......maar ja, dan had ik aan één streng ook wel genoeg gehad.

Met die blije beenwarmers wandelden we in het zonnetje naar 'de Aanleg'.

Langs de kippen die zich koesterden in het zonnetje......

Stroomgebied van het Deurzerdiep.

Grafheuvels.......

De laatste maanden is daar langs het Deurzerdiepje een vlonderpad aangelegd. Heel Europa heeft daar volgens mij aan meebetaald.

Nou ja, dat klinkt mooi, maar het is maar een paar honderd meter  vlonder hoor.

Veel modderige paden waren er. Maar het zonnetje scheen en mijn beenwarmers deden het goed.

We hadden bedacht dat we daar, bij 'de Aanleg' koffie zouden drinken.

Al jaren rijd ik daar langs, maar er binnen was ik nooit.

Ze waren 'open' op zondagmorgen.....en de koffie was heerlijk.

Wij gingen er zitten met krantjes en tijdschriften, klaar om elkaar van het laatste nieuws op de hoogte te brengen, maar de kastelein had anders bedacht.

Hij trok een stoel bij en vertelde ons wat hij al-le-maal had meegemaakt in de maanden dat de weg Rolde-Assen was afgesloten. En dat was niet misselijk. Het is maar goed dat hij als ware held het fort bewaakt had in die maanden. Anders was het werkelijk Wild-West geworden daar aan het Deurzerdiep.

Auto's in de modder, verkeer door de voortuin, inbrekers die ingerekend werden, ongure types die langs van de kant van de weg stonden.......het hield niet op. Terwijl wij er koffie dronken parkeerden er zelfs mensen verkeerd en daar wees hij ons fijntjes op. Ik probeerde hem nog op te monteren door te zeggen dat dit mooie pad en nieuwe verkeerssituatie vast positief was voor zijn toko. 

'Dat mag ik hopen, want de afgelopen maanden brachten weinig op', was zijn antwoord.

Ik wilde betalen. De zon, de bomen en de buitenlucht gaven meer energie.

 En toch bevelen wij deze uitspanning aan (de inrichting is uniek, dat het nog bestaat). De koffie is goed en het is er proper, ook de toiletten.

Kijk wel eerst of er meer gasten zijn en de kastelein druk is.........dat zit een stuk rustiger ;-).

Vogelvoer en meer.......

Als Lief er is hebben de vogeltjes het goed.

Persoonlijk vind ik dat behoorlijk overdreven, maar Vogelvriend als hij is geeft hij ze ruimschoots te eten.

Niet één vetbol, maar meteen 6.....

en nootjes.....

en brood......

Vorig jaar kocht hij een gezellige kokosnoot.
Zo één met 'raampjes'.

Die hangt er nog steeds en is nu de chill-plek van.....

PIEP....want zo heet hij dan ook meteen.

Piep zit hoog op de uitkijk met zijn voorpootjes op de rand.....

.....om bij 'sein veilig' het mezenvoer op te eten.

Tsssss.......

Door het raam fotograferen....ik ben er niet goed in (en dus heb ik ze maar een beetje opgeleukt).

Maar ja, als ik buiten sta heb ik weliswaar goed zicht......

.......maar is die k*t-muis gevlogen (da's dan wel weer grappig in dit verband).

Nu moeten we wel blijven voeren, want anders komt dat beest natuurlijk hier binnen scharrelen, want je kunt veel zeggen van mijn huisje, maar muis-ON-vriendelijk is het zeker niet ;-).

*******

De afgelopen weken maakte ik hoezen voor de I kea-krukjes. Ik heb er wel een stuk of 6 en ze worden overal voor gebruikt. Sommigen staan een tijdje buiten, anderen zijn gebruikt voor schilder-sessies.

Met een laagje schuim van een cm. en een gehaakt hoesje vind ik ze dan ineens weer leuk worden.

Persoonlijk zou ik dan de pootjes het liefst goud schilderen, maar dat vinden anderen dan weer te ver gaan.

Dochterlief heeft er inmiddels ook één met mijn zelfgesponnen grijze wol, en randjes wit. Eerlijk gezegd vind ik die nog leuker......

Hoe je het doet? Je koopt een stuk schuimplastic en knipt dat op de maat van de zitting. Gewoon een cirkel haken waarin je steeds zoveel meerdert dat het een platte cirkel wordt. Op het moment dat je aan de rand komt niet meer meerderen. Nog een aantal toeren haken en in de laatste toer elastiek rijgen. 

De pootjes los draaien en het elastiek aantrekken, zodat de hoes eronder floept. Dan de schroeven weer vastdraaien.

********

Over een dikke maand blog ik een jaar. Toen ik daarmee begon kon ik niet bedenken hoe leuk ik dat zou vinden.

Iedereen die volgt, leest en reageert wil ik bedanken voor het vergroten van dat plezier.

Het is zo leuk om reacties te krijgen.

Welkom ook aan nieuwe volgers. De afgelopen maand kwamen er toch een stel bij.

En als dan de postbode ook nog een nieuwjaarswens van HAAR brengt.....(ja, je was ziek hè voor de vakantie??)

......is de kop er maar mooi weer af!

De laatste vakantiedag. Dat betekent opruimen en zo zoetjesaan weer aan school gaan denken.

Dat vind ik altijd een lastig gebeuren. Ik weet dat het goed is als ik eenmaal weer op school ben, maar ik zou het ook zomaar nog een weekje willen uitstellen.