De Draadjes-deken.

In juli, vlak voor ik op vakantie ging blogde DRAADJES over haar huis.
Mijn oog viel meteen op de roze/rode deken die over haar bankje lag (en daarna over het slapende hondenbeest ervoor ;-))
Wat een oplossing voor al die net te dikke wol, zelf gesponnen en zelf geverfd met cochenille en meekrap.
En dus verzamelde ik alles wat ik aan roden, rozen  en aardetinten had en nam die mand mee naar Frankrijk. Daar ben ik ermee begonnen.

'De Draadjes-deken'.

En nu is'ie af.
En Hannah zeurt steeds dat ze 'm wil zien ;-).
Wanneer ik er over blog en dat ik 'm anders mee naar school moet nemen.
Maar dat bloggen.......ach ik weet niet......het lukt me momenteel niet zo goed.
Ik ben niet zo tevreden over foto's die ik maak.
Ben te druk op school, in mijn hoofd of met niks.
O ja en met handwerken natuurlijk.
En trouwens ook met niet-roken. Daar ben ik ook vrij druk mee.
Ik moet verschrikkelijk veel bedenken op het moment vind ik.


Dat eindeloze simpele breien of haken brengt mijn hoofd wat tot rust en dus maak ik kilometers.

Afijn.....om een lang verhaal kort te maken.....
Een roze-rode maandag:

Ik heb lange stroken gebreid, vier in totaal. Daarbij ben ik steeds begonnen met vijf recht en geëindigd met vijf recht....Dat zag ik bij Draadjes en het leek me makkelijk bij het aan elkaar zetten.

Het gehaakte randje tot slot. Daarvoor kocht ik wol bij Knitted Knots......dat kun je daar per gram doen en zelf op bolletjes wikkelen.

Strepen....veel eigen gesponnen wol, maar ook bolletjes van ooit eens gingen erin.

Hier is 'ie dan.....Ik ben er blij mee, maar moet nog een avondje draadjes wegwerken. Draadjes met een kleine ' d ' hè? Dank je wel Anja, voor je inspiratie.

De restanten gaan nu definitief op de post. Want Draadjes moet je weten, breit zich ook een slag in de rondte....en ook weer rood/roze.

Kijk maar HIER.

Heb jij nog rode of roze wol? Neem maar contact met haar op. Misschien kan ze nog wol  gebruiken.

En verder?

Ach, mist kan ook betoverend zijn. In je hoofd niet zo, maar op het land? Tjonge!!

De laatste cosmea pluk ik nu. Het staat niet lang meer, maar dahlia, zinnia's en afrikaantjes maken veel goed. Elke dag zijn er nog bloemen te plukken. 

Dat is fijn.

Update borduren III, we're almost there.......

Met gepaste trots....nee, met barstensvol trots laat ik jullie de borduurwerken van de kinderen uit de vierde klas zien.

Het werk is bijna gedaan, het einde is in zicht.

Toegegeven, we hebben ons door een paar dode momenten moeten heen worstelen, maar ook dat hoort bij handwerken.

Ambachtelijk werk vraagt doorzettingsvermogen, niet kijken naar wat er nog moet, maar genieten van wat er al is.

We begonnen ooit, bijna 10 maanden geleden met het verven van een lapje Aïda en het ontwerpen van borduurranden.

We spraken over kleuren. Stel dat je een tas zou verven in allerlei kleuren. Waar zou je dan de donkere kleuren bedenken en waar de lichte?

Daar waren ze het snel over eens. Donkere kleuren aan de onderkant (dragend), lichte kleuren aan de bovenkant (openend). Kleur doet iets. Donker naast licht (dat is wel het thema in klas 4) geeft een ander effect dan donker of licht alleen.

Vol goede moed ging iedereen aan het werk.

Donker en licht, kijken naar de achtergrond, kiezen van de juiste kleuren.

Het moest een voorkant worden voor een hoes om de multomap. In de eerste kregen ze zo'n zelfgemaakte hoes met Sinterklaas, maar zo langzamerhand is de tijd rijp voor een nieuwe hoes.

Langzamerhand ontstonden de eerste randen.

Ze gingen bij elkaar kijken, ontwierpen vogeltjes of kaarsjes.

Dat mocht, als het maar randen zouden worden. 

De initialen van elk kind zouden een laatste rand vormen.

Soms was het doorzetten, soms liep het soepel.

Er waren periodes dat we 's morgens eerst gingen borduren en zo vlotte het geheel toch en kwam langzamerhand iedereen in een flow.

Vlak voor het eind leek het een beetje te stagneren.

Ik wilde de lappen op geverfde stof naaien, maar ik was niet tevreden over de kleuren.

Ineens wist ik het. 

Blauw, geel en rood moest het worden en wat heerlijk dat er dan een moeder in de klas is die dat regelt. Dat er moeders in de klas zijn die de hoezen voor de mappen knippen en onvermoeibaar met de kinderen samen kijken op welke kleur hun werk het meest tot hun recht komt.

En nu?

Alle kinderen hebben hun lapje om gespeld, geregen en nu is het een kwestie van kleine steekjes maken om de lap op de hoes te naaien.......

Tjonge. Wat een werk was het en wat is iedereen trots.

We barsten van trots. De kinderen om wat ze maakten, ik omdat het project tot een goed en mooi einde komt.

Handwerken op de vrije school. Het is meer dan bezig zijn alleen.

Enne.....daar  heb je ook betrokken ouders bij nodig, anders was het nooit gelukt.

Echt.

Steeds groter.....

Een paar weken geleden begon ik ermee.

Ik haak vierkantjes. Met de bedoeling er een overwegend witte deken met een beetje kleur van te maken.

Die zag ik regelmatig op internet voorbij komen en daar werd ik erg blij van.

En dus kocht ik kleurige wol en ook wit. 

Beetje dun, maar prachtig....en ik begon.

Het duurde werkelijk wel 20 vierkantjes voor ik er achter kwam dat er wel erg veel gehaakt zou moeten worden. 

Een vierkantje was namelijk maar 7,5x7,5 cm.

Reken maar uit.....10 bij 10 is dus maar 75 bij 75 cm. ALWEER een babydekentje.

En dat was helemaal niet de bedoeling.

En dus vergrootte ik ze tot 9x9 cm.

100 vierkantjes heb ik dus nodig om tot een maat van 90 bij 90 te komen.

Niet te geloven dat een juf die leeft met structuur en plannen, met tijd en de klok,  zo traag van begrip kan zijn. Maar tegelijkertijd heb ik A gezegd......en ja, B zal dan moeten volgen. Want zo ben ik dan ook wel weer ;-).

Haken is voor mij bijna mediteren. Daar kom ik meer en meer achter.

Het wordt dus feitelijk één grote mega-meditatie.

Hoe ver ik gevorderd ben? 70 vierkantjes zijn aan elkaar gehaakt.

Nog niet eens halfweg, want ik wil meer dan 90x90. Ik wil een één-persoons-sprei.

En dus ben ik een nieuwe voorraad vierkantjes aan het haken....en het plezier is er nog steeds.

Rond de 100 zit ik nu. Eerst moet ik alle variaties weer op voorraad hebben om er weer nieuwe regels aan te zetten. 

O ja, ik haak de boel aan de achterkant aan elkaar. Twee vasten op de hoeken en tussen de gaatjes steeds drie lossen, in de gaatjes op de rechte kanten haak ik dan een vaste.......ik houd niet zo van die rand aan de voorkant.

Ik houd jullie vast op de hoogte en zo niet? Dan heb ik de boel in een hoek gegooid om iets anders te gaan doen. Ben ik uit-gemediteerd of toe aan een nieuw inzicht. 

I

Over hunebedden en 50 tinten grijs.

Wil je hunebedden kunnen schilderen, dan zul je op zijn minst grijs moeten kunnen schilderen.

En dat is lastig wanneer je alleen twee kleuren geel, rood en blauw hebt.

En dus hebben we geoefend.

Hoe maak je nu grijs?

Eigenlijk is het een kwestie van alle kleuren gebruiken.

De kinderen gingen dapper aan het mengen.

En er ontstond geel-grijs, groen-grijs, blauw-grijs......wat een ontdekking!

'Juf, hoeveel tinten grijs zijn er eigenlijk?'

'Welnu, zei ik.....ik denk wel 50 tinten ;-)'. Tja, dat floepte er zomaar uit.

Het weekend zat er tussen en bij Kees thuis zijn ze aan het klussen.

En dan gaan ze met enige regelmaat naar een kluswinkel.

Maandag kwam Kees op school.

Uit zijn tas haalde hij verfstrips met kleurnuances grijs.

Hij was er duidelijk mee bezig geweest.

'Juf kijk, dit is voor jou.

Ik heb gezocht naar alle tinten grijs die er zijn.

Het zijn er geen 50 hoor!

Het zijn er maar 40!'

Ze hangen voor aan het bord, voor het geval we ze nodig hebben. Als je grijs schildert wil je wel weten of het 'vloedlijn'-grijs is of 'storm-grijs' toch?
Dus voor het geval je het nog niet wist.....niks 50 tinten grijs, het zijn er maar 40 volgens Kees!

(De dag na het schilderen hebben de kinderen met Filia-krijt nog even accenten aangebracht).

lappendeken.

Stel je het leven eens als een lappendeken voor.

Zo één gehaakt van eigen gesponnen en geverfde wol.

De draad een beetje te fors om er een echt charmant makkelijk plooibaar dekentje van te maken maar wel keurig tot bolletjes gewonden.

Een draad waar jij je hele ziel en zaligheid in hebt zitten.

Die wol waarmee gesponnen is, dat is een gegeven.

Die wol die kreeg je.....daar moet je het mee doen.

Gaandeweg het oefenen wordt die wol mooier en mooier gesponnen.

Dunner ook en gelijkmatiger.

Oefening baart kunst.

En je ontdekt dat die eerste wol zoveel verschilt van later werk dat die eerste wol nu werkelijk maar eens verwerkt moet worden.

Je  haakt er lapjes van. (ik houd niet zo van het woord Grannie)

Vierkantjes in allerlei kleuren.

Het ene lapje vind je aantrekkelijker dan het andere....het ene vlot ook wat sneller dan het andere.

Soms neem je even afstand en geniet van de kleuren terwijl je op het andere moment niet meer terug kan halen waarom je nu juist die kleuren bij elkaar hebt gekozen.

Ineens wordt het een dekentje........

Dan is het nog de kunst om al die lapjes een beetje leuk aan elkaar te haken.

De oude lapjes.....de nieuwe.......

Al hakend bedenk ik me de metafoor met het leven.

Ik had wel eerder wat fijner willen spinnen.

Ik vind de draad net iets te dik.

Had ik wel wat meer heldere kleuren willen hebben?

Ik ontdek dat alleen maar heldere kleuren ook moeizaam tot een harmonisch geheel worden.

Dat juist de wat meer fletse kleuren nodig zijn om er een evenwichtig geheel van te maken.

Dat rechte kanten makkelijk aan elkaar te knutselen zijn, maar dat ik met hoeken toch wat loop te klooien.

En dan de achterkant. Dat deel wat je niet ziet, maar er wel degelijk is.

Hoe doe ik dat?

Een beetje netjes? Of knip ik te fors en te snel losse draadjes af waardoor het risico bestaat

dat er gaten in mijn werk gaan vallen?

Zo overdenk ik al hakend mijn leven.

Op een stille zaterdag.

En dat is goed.

Heel goed.

Ik ga geen losse draadjes afknippen.

Ik ga ze netjes wegwerken.

Ik bezie niet elk lapje apart.

Ik wil het geheel overzien.

Als kleurrijk, beetje stug maar wel verwarmend en liefdevol tot geheel gemaakt.

Zo'n lappendeken die je iedereen zou gunnen.........

Vooral dat laatste, dat is van belang.

Update borduren II

Dinsdagmiddag wordt er geborduurd in de klas.
De ene week gaat dat in volslagen harmonie en grote stilte, de andere week moet ik er echt voor waken dat kinderen niet alleen maar klessebessen en echt doorwerken.
Borduren is alleen maar leuk als er ook schot in zit. Drie weken over een hartje doen maakt ook dat je de lol verliest.
Handwerken is ook een kwestie van wilskracht en doorzettingsvermogen. Het is niet vrijblijvend. We zetten het niet op het leerplan omdat het gewoon een uurtje vulling is. En dus moet ik echt wel eens zeggen: 'Als jij nu al pauze neemt, moet je in de pauze maar even doorwerken!'
Ik geef jullie een update, want het werk wordt prachtig.

Af en toen wordt er een rondje door de klas gelopen om ideeën op te doen. 

Het ene kind heeft moeite met besluiten ( en dan verzin ik dapper mee hoor), terwijl het andere kind me precies komt vertellen wat de bedoeling is.

Je zou ervoor kunnen kiezen om kinderen die moeite hebben het lapje te vullen, vanaf de andere kant te laten borduren. Ergens in het midden kunnen dan hun initialen komen.

Sommigen werken helemaal op kleur. Blauw-groen daar waar het lapje blauw is.....

Dat hoeft niet, als een kind het anders wil mag dat natuurlijk ook.

Dit lapje is bijna af. We moeten aan het verven van katoen beginnen.....

Het moet immers een hoes worden voor de multomappen.

Zoiets heb ik in gedachten:

Ik wil ongebleekte katoen laten afbinden en verven. 

Daar borduren we het lapje dan op.

Wie de hoezen naait (twee lappen op elkaar en keren)?......De eersten  mogen dat zelf proberen op de naaimachine denk ik. Tegen het eind van het jaar hoop ik dat een paar ouders daarbij willen helpen.

Vandaag kwam de wens om er een regel knapperende haardvuurtjes op te borduren.

Dan stuur ik ze met een ruitjespapier terug naar hun plaats. 'Teken het eerst maar even', zeg ik dan.

Ik ben benieuwd wat het resultaat zal zijn.........

Eerst dit, dan dat!

Het was een enerverende week en ook de komende week zal dat zo zijn.

Natuurlijk blog ik het liefst over mooie en positieve dingen, maar soms moet ik gewoon zeggen hoe het is.

En het is zoals het is.

Afgelopen week werd ik 52 en dat vierde ik in vele etappes.

Ik kreeg een prachtige rookpan, een wonderschoon lichtje en een geweldige DVD.

Dit jaar hoef ik ook niet meer te vragen wanneer ik wat kan planten in mijn tuin,

ik heb nu een eigen agenda en kan dus precies zien wanneer het vrucht- of bladdag is.

Ik sprak mensen die ik hoognodig moest spreken (en dat was ook fijn) en ik koesterde de mensen die heel dicht bij me staan.

Ik sprak mijn kind dat ziek is, de ander die heel hard moet werken om verder te kunnen met de studie en de derde die ineens bedacht dat hij misschien een andere studie moet gaan doen. 

Ik besloot om mee te gaan doen met de crochet-along......maar dat is nog slechts een besluit.

Nou ja, de wol is aangeschaft.

Maar ja, wil je iets nieuws beginnen, dan moet eerst het oude afgemaakt.

Laten we de komende week maar in dat licht bezien:

Wil er iets nieuws beginnen, dan moet eerst het oude afgemaakt.

Ondertussen verzinnen Lief en ik waar we dit zomer naar toe zullen gaan op vakantie en teken ik alweer mijn nieuwe tuin-indeling. De eerste zaden kwamen met de post. Dat was eigenlijk ook een cadeautje (al bestelde ik dat zelf)

En dus........mijn regenboogdeken is bijna af en het nieuwe project kan bijna beginnen.

Klinkt het blij maar met reserve? Hm, dat klopt. Deze week moet eerst voorbij.

Eigenlijk lijkt mijn stemming een beetje op het weer. 't Is geen winter en geen lente.......

Ik geloof dat ik maar eens even een zonnebankje moet pakken.

Het sneeuwklokje.

Jaha, dit is geen  foto van vorig jaar ofzo.......

Wij deden onze boodschappen lopend en ineens zag ik ze.

Lief liep kwasi mopperend achter me aan......met de boodschappen.

Ik had mijn camera niet bij me, maar hij wel zijn AAI-phone.

18 januari, en ik zag ze!

 Ze stonden weliswaar in de luwte, de andere klokjes kwamen nog slechts als

puntjes uit de grond, maar toch.

Toen God-vader alle kleuren op aarde verdeelde, stond de sneeuw achteraan.

Toen die aan de beurt was, waren alle kleuren al vergeven.

'Je moet maar een ander vragen om een beetje kleur', zei God-vader. 'Mijn kleuren zijn op'.

De sneeuw ging naar het gras, maar het gras zei al zijn groen zelf nodig te hebben.

De narcis, de lucht, de papaver.....niemand was bereid wat kleur te delen.

Toen kwam de sneeuw aan bij het Lente-klokje.

'Heb jij misschien een beetje kleur voor mij?' vroeg de sneeuw.

Het klokje keek en zei:

' Ik kan wel een beetje wit van mijn kelkjes schrapen, heb je daar genoeg aan?'

De sneeuw was blij met het wit van het Lenteklokje.

'Als dank mag jij dwars door mijn sneeuwkleed heen groeien, en zal ik je ook niet schaden als ik val en jij je bloempjes al tentoonspreidt'.

Sindsdien noemen wij het Lenteklokje ook wel:

SNEEUWKLOKJE.

Kijk maar eens goed naar het binnenste kelkje van het Sneeuwklokje.

Zie je de groene vlekjes? 

(vrij...uit mijn hoofd naar een verhaal uit één of ander fabel- en sagenboekje)

Het heerlijke haken!

Oké, ik geef het toe....het neemt dwangmatige vormen aan. Maar de wind giert om het huis, het stoofpotje voor vanavond staat te pruttelen en ik heb mijn gedachten over de nieuwe week laten gaan en dus mag ik HAKEN!
Morgen begint de schoolweek weer na een week vakantie. Een nieuwe periode: dierkunde.
We beginnen met een blik op de mens. Wat kan een mens en wat kan een dier? Dat is een niet van te voren in te schatten opdracht. Een eerste verkenning is het, waaraan iedereen een bijdrage kan leveren en van daaruit gaan we verder.
En dus kan ik veel overdenken, maar niet echt concreet plannen. En dat is fijn. Dat kan ik allemaal doen terwijl ik HAAK! (als ik het vanavond maar even opschrijf;-))

Mijn randje is af. Althans, voor nu. Ik wil er eigenlijk nog tierlantijnen aanhangen, maar dat komt vanzelf. Die bloemetjes van mijn roze dekentje laten me nog niet los. Dat kan net even het verschil maken denk ik dan. In mijn hoofd worden het kleine bloemetjes, met parelmoeren knoopjes als hart. Die heb ik nog ergens in een doosje...

En dus: Tatarata!!!!!!!

Ik heb een aankoop gedaan.
Ik wilde het één keer proberen, ondervinden, onderzoeken en van dichtbij zien. De Unicat-katoen. Vier draadjes die langzaam van kleur veranderen.
En doordat je vanuit het midden werkt, kun je niet zien wanneer de kleur gaat veranderen. En dat maakt dat je door en door en door wilt haken.
Ik bestelde het bij HAAR een paar weken geleden en eergisteren kwam het met de post. Niet goedkoop, maar dan heb je ook wat.
Ik ging voor de regenboog-variant. Nee, niet voor een omslagdoek.....ik ben nogal basic in mijn kleding ;-), maar voor een kleed. Een DING dus....als ik dat zo inschat.
Het begin is er, de steek is eenvoudig, de kleur moet het doen. En ik ben enthousiast. Het is nauwkeurig werken omdat de draad uit vier draden bestaat. Die zullen wel stuk voor stuk van kleur gaan veranderen, maar zover is het nog niet.
Ik houd jullie op de hoogte. Wat een leuk project is dit!