Ik ga op reis en neem mee.........mijn Vadertje.

Mijn Vadertje logeerde hier en zou gisteren weer naar huis.

Hoe anders liep het.

Normaal gesproken ga ik dan 's morgens naar school en laat de sleutel achter.

Hij staat later op en pakt de auto in.

Brengt mij de sleutel in de klas, blijft soms even en rijdt dan terug naar Twente.

Om half 7 hoorde ik hem al scharrelen..........

Ik stond op en daar zat hij.

Een bebloed hoofd.......

Hij was uitgegleden en met zijn hoofd tegen een kacheltje gevallen.

Twee wonden had hij.

En dus belde ik naar school.

Dat we eerst om 8 uur naar de dokter moesten........

Mijn huisarts zit 30 meter verderop en om 8 uur zaten we al in de behandelkamer.
Is dat het voordeel van een dorp?

De boel is gelijmd en mijn vader mocht zeker NIET naar huis rijden.

Ik moest hem in de gaten houden.
Ik heb het hem niet gezegd, maar drie jaar geleden tijdens mijn verhuizing naar Rolde viel mijn moeder en liep een behoorlijke snee in haar knieholte op.
Dezelfde behandel-kamer, dezelfde assistente en dezelfde dokter.
'Ze denken dat jij je ouders mishandelt' zei mijn zus toen ik haar belde ;-).

En ja, dat is dan even een toestand, want ik moest echt even naar school.
De boel goed overdragen.

En dus belde ik Hannah. Of ze even op mijn vader wilde passen ;-).

'O wat leuk, ik kom eraan', zei ze.

Zo gebeurde het.

Mijn klas was verdeeld en moest wachten op de invaller (die toch al zou komen omdat mijn dondermiddag-inval ziek was).

Ik haalde ze allemaal op en wachtte samen met hen op de inval-juf. Fijn dat ik de boel zo kon overdragen en dat zij ook vrijdag in de klas kon zijn. Zorgverlof heb ik.

Vannacht maakte ik hem elke twee uur wakker (nou ja, zoiets, ik was ook niet helemaal helder)

Alles is goed gekomen. 

Ik ga zo op reis, breng mijn Vadertje terug naar Twente.

Dat wil hij graag, weer naar huis.

Ergens hoop ik dat mijn stille lezer uit Twente meeleest ;-)......
We lieten op de valreep twee sleutels maken.
'Pap, er moeten mensen zijn die in jouw huis kunnen, daar in dat Twentse'.
De sleutels zijn gemaakt, maar ik weet dat hij het lastig vindt om het mensen te vragen.

Dit was me het weekje wel. Ik moet de tuin in. Sjalotten en uitjes planten.

Spinazie zaaien en raapstelen. In de regen.....maakt me niks uit.

Mijn Lief zal me vanmiddag oppikken en samen rijden we dan terug naar Drenthe.
Eind goed, al goed.
Een gebroken arm op woensdag, bebloed hoofd op donderdag......
het is wel klaar nu!

Lege kruidenpotjes en een gebroken arm.

Nou ja, daar had dit berichtje over moeten gaan.

Over kruiden-potjes.

Maar het wordt ineens iets anders.

Dat van die kruiden-potjes kan ik ook wel in één regel af.

Ik spaar die lege ronde potjes van de A.H......omdat ze zo goed zijn voor één of twee bloemetjes.

Dat dus.

Maar daar gaat het niet over.

Aan het eind van de gymles struikelde een kind over de voeten van een ander kind.

Een onbenullig valletje..........

Maar aan de manier waarop hij zijn arm pakte zag ik dat het helemaal niet goed was.

In al die jaren voor de klas heb ik wel eens een gebroken sleutelbeen meegemaakt (een week of vier geleden, botsing op het plein) en een pols die dik werd, maar waar na een foto in het ziekenhuis gelukkig niets mee aan de hand was (eergisteren), maar nog nooit heb ik een arm gezien waaraan je gewoon kunt zien dat'ie gebroken is.........WOW.

Gelukkig was er een stagiaire die bij de klas bleef. Mijn sjaal diende als mitella (ja, er zaten er ook twee in de tas die we bij ons hadden) en ik belde school voor versterking.

Ondertussen liep ik met het kind naar school.

Twee collega's kwamen me tegemoet.

Oma zou hem halen en kwam net aanrijden. Wat fijn dat zijn moeder vlak naast school werkt.

'Juf, ik ben er een beetje bibberig van' zei hij tussen zijn tranen door.

'Ik ook hoor', antwoordde ik.

'Ja, dat voelde ik wel toen je me droeg'.......Mitella af, nee toch weer om, bezorgde moeder en oma in de auto.

Collega was in mijn  klas, ander broertje werd met spoed uit de klas gehaald. Eigenlijk zijn wij een geoliede machine zeg. 

'Zeg, dat abonnement op kneuzingen en breuken van armen en benen moeten jullie maar even opzeggen', hoorde ik mijn collega zeggen. Mee eens!

In al die jaren kun je dit niet oefenen. En ik geloof dat ik in een aantal dingen goed ben, maar dit vind ik nu niet meteen mijn sterkste punt. Die arm en dat kind, brrrrr...... en wat was hij stoer. 

Toen ik na schooltijd even zat, voelde ik me licht trillerig. En dat ben ik nog niet helemaal kwijt.

Ik heb gezegd dat ik vanavond bel en zal blij zijn als ik weet wat er nu precies aan de hand is.

Mijn eigen Pontus had ooit een gebroken vinger.....een scheurtje in zijn onderarm-bot.....maar daarvan was ik niet zo van de rel als nu. Bah!

Goede gedachten en bloemetjes stuur ik hem maar. Ik die k*t-kruidenpotjes van de A.H.

Update.......Zijn arm is onder narcose gezet. Er hoefde niet geopereerd.

Hè hè, juf kan slapen ;-).

Spreekbeurten.

De vierde klas is de klas waarin veel verandert.

Ik schreef daar al vaker over.

De kinderen worden meer en meer aardeburger en meer meer kijken ze over de grenzen van hun eigen vertrouwde veilige wereld.

Soms geeft dat een gevoel van onveiligheid en er kunnen grote vragen ontstaan.

Het licht op de overloop moet ineens weer aan of de slaapkamerdeur moet open blijven.

In de klas voeren we filosofische gesprekken en de vragen zijn talrijk.

De kinderen willen weten of ik wel in God geloof.

Ze willen weten hoe ik mijn Lief ontmoette.

Aan de ene kant willen ze groot worden, maar het liefst moeten dingen ook bij het oude blijven.
Als ik ineens een witte trui aan heb, of naar de kapper ben geweest wordt daar licht ontstemd op gereageerd: dat andere was beter ;-).

We zingen meerstemmige liederen en dat is werkelijk feest.

Grote harmonie en disharmonie wisselen elkaar af.

En in deze klas maken de kinderen voor het eerst een werkstuk. Dat deden ze over hun woonplaats waarbij ik ze vroeg naar de geschiedenis, maar ook naar het leuke van hun stad/dorp.
Wonen ze in een fijne straat? In een fijn huis?
Ouders moesten er over het algemeen best wat bij helpen. De een werd blij verrast door de manier van werken van zijn kind, de ander kon enig gezucht niet onderdrukken.

Nu zijn we bij deel 2.......de kinderen houden een spreekbeurt over een dier.
Ik geniet er intens van, zie hoe groot de kinderen worden en zie hoe goed ze die spreekbeurten voorbereiden. Veel kinderen schrijven nog alles op en lezen dat net te snel en ietwat statisch voor.
Ik zie hoe spannend ze het allemaal vinden en vrij vertellen in de klas, uit het hoofd, vind ik nu niet het belangrijkste. Ik zie de voorbereiding, de moeite, het plezier, de toewijding.......
Zo hebben we al een spreekbeurt gehad over de poolvos (met kleurplaat), de koala (met kleurplaat), de dolfijn ('die eet makreel en dat heb ik ook voor jullie meegenomen.....nou ja, gerookt, dat doet een dolfijn niet. En ik heb het zelf ook nog niet geproefd'.), de waterschilpad (met kleurplaat) en gisteren de kip (met gevulde eieren).
Bijzonder was het feit dat de kip mee was.

(met toestemming van de moeder van Saar)

Saar was er duidelijk mee in haar nopjes, zoveel aandacht voor haar Liefje.
En Liefje zelf? Ach, die hoorde je niet klagen.
Soms vergeet ik dat lang niet alle kinderen een kip ooit van heel dichtbij zagen.

'Juf, wat heeft ze eigenlijk grote pupillen'.
'Wat voelt dat kammetje grappig'.
'Wat zitten die veren mooi in elkaar, kan ik haar vel ook zien?'
'De ogen gaan net andersom dicht als bij ons'.

Liefje doorstond dit alles glorieus terwijl haar normale leefomgeving toch gewoon in het bos is.
In alle rust (nou ja, misschien soms mee in een fietsmandje ofzo) .

De inhoud van de spreekbeurt was heel 'eigen'. We werden bijgepraat over de Cloaca, kippenfarms en de herkomst van de kip.
'En nu vertel ik jullie waar de kip van afstamt, want dat weten jullie vast niet. Zij stamt af van de dino's en weten jullie welke? Nou?' (een gepaste stilte......)
'Van de Tiranosaurus Rex!' (Ik heb niks met dino's, dus of dit goed geschreven is?)
Een zucht van bewondering ging er door de klas.
'Dat had ik precies in mijn hoofd, echt pre-cies!', roept de Uitbundige.

Nou ja, dat vond ik dan ook wel het vermelden waard. Liefje....familie van de T-Rex.
Het leek wel alsof ze mee-las met de spreekbeurt en net even parmantiger door de klas stapte na de tijd......

Volgende week zijn andere kinderen aan de beurt.
Er staat ons nog heel wat te wachten. Het paard, de hamster, de ijsbeer en de adder......
we gaan het allemaal nog meemaken!
De ouders? Die wil ik echt complimenten maken.....er is hard gewerkt en begeleid.
De kinderen leren van elkaar en dat vind ik het allermooiste. Ze luisteren en kijken en zien heel goed hoe mooi het is als je alles uit je hoofd doet.
Dat hoeft niet, dat mag!

Over hunebedden en 50 tinten grijs.

Wil je hunebedden kunnen schilderen, dan zul je op zijn minst grijs moeten kunnen schilderen.

En dat is lastig wanneer je alleen twee kleuren geel, rood en blauw hebt.

En dus hebben we geoefend.

Hoe maak je nu grijs?

Eigenlijk is het een kwestie van alle kleuren gebruiken.

De kinderen gingen dapper aan het mengen.

En er ontstond geel-grijs, groen-grijs, blauw-grijs......wat een ontdekking!

'Juf, hoeveel tinten grijs zijn er eigenlijk?'

'Welnu, zei ik.....ik denk wel 50 tinten ;-)'. Tja, dat floepte er zomaar uit.

Het weekend zat er tussen en bij Kees thuis zijn ze aan het klussen.

En dan gaan ze met enige regelmaat naar een kluswinkel.

Maandag kwam Kees op school.

Uit zijn tas haalde hij verfstrips met kleurnuances grijs.

Hij was er duidelijk mee bezig geweest.

'Juf kijk, dit is voor jou.

Ik heb gezocht naar alle tinten grijs die er zijn.

Het zijn er geen 50 hoor!

Het zijn er maar 40!'

Ze hangen voor aan het bord, voor het geval we ze nodig hebben. Als je grijs schildert wil je wel weten of het 'vloedlijn'-grijs is of 'storm-grijs' toch?
Dus voor het geval je het nog niet wist.....niks 50 tinten grijs, het zijn er maar 40 volgens Kees!

(De dag na het schilderen hebben de kinderen met Filia-krijt nog even accenten aangebracht).

Bon-dadel-bons, glutenvrij!

(Paleo-gluten-suiker-lactose-vrij, raw-food en vol van smaak!)

Afgelopen week was het broertje van een kind uit mijn klas jarig.

Alle kinderen die jarig zijn mogen de klassen rond.

Met traktatie (en soms ook zonder hoor, wij zijn niet zo precies).

Bedenk maar eens wat er allemaal in onze mond verdwijnt zo door het jaar heen.

Sinds kort hangt er een rooster in de klas.

De traktaties gaan nu naar de kinderen.

Meestal.

'Juf, mijn broertje heeft een glutenvrije traktatie voor jou!'

Pas na schooltijd kwam het er van.

Een heerlijke traktatie was het.

Zijn moeder vertelde dat ze hem in bed had horen oefenen de avond ervoor.

'Juf Carin, voor jou. Zonder gwuten'. (nou ja, zo stel ik het me voor ;-))

Hij zei niets hoor toen hij me de traktatie gaf, maar oooooo, ik vond het heerlijk.

Twee dagen later kreeg ik het recept. Het hangt in de keuken en is precies geschreven zoals de familie is.

Vandaag gemaakt, het is een eenvoudig en smakelijk receptje.

Dadels, cacao en rozijnen in de keukenmachine. Binnen een minuut is het een stevige brei.

Ik voegde gehakte pecannoten toe aan de massa. Gemengde noten lijken me ook heerlijk.

Het ziet er uit als een niet te bewerken smurrie, maar balletjes rollen gaat eenvoudig.

Tot slot door de kokos en klaar.........

Hierboven het recept. En stel nu dat heel Nederland aan de bon-dadel-bons gaat....

en zich dan ook aan het laatste punt houdt, dan boft hij toch maar mooi.

Je begrijpt dat ik één bolletje terzijde heb gelegd. Ik moet wel ;-).

dome els.......

(pinterest)

Ik had pleinwacht.

Twee derde klassers kwamen me halen.

Er was iets stoms op de muur geschreven, echt niet leuk.

Ik vroeg of het een lelijk woord was, maar dat was het niet.

Ik stelde me er van alles bij voor, kinderen uit de buurt enzo.......

'En het is echt niet leuk voor dat kind, als ze het leest juf. 

Het gaat over een kind uit de eerste'.

Ik maakte me op voor het ergste.

De eerste klas schrijft al heel keurige blokletters, dat weet ik.

In eerste instantie zag ik niets, totdat de meisjes het me wezen.

Met een stoepkrijtje was er op een houten plank geschreven:

'dome els'........netjes ook. 

'Nee, dat is echt niet leuk voor Els als ze dat leest, zei ik'.

'Misschien halen jullie binnen een nat doekje, dan kan het weg'.

Even later zag ik ze met een vaatdoekje.

Met een puntje van de doek wreven ze letter voor letter weg.

Heel ernstig.

En daarna brachten ze het doekje weer naar binnen.

Ik stak mijn duim omhoog, toen ze naar me keken.

Zouden ze het Els gaan vertellen?

Misschien deed Els wel gewoon iets heel doms ;-).

Ik vertelde het wel aan  de juf van Els. 

Ernstig ook. 

Wat een ontdekking moet het zijn dat je een ander met letters kunt kwetsen.......

Ik zou er een lesje 'mooie woorden' tegenaan gooien geloof ik.

Wat vinden jullie mooie woorden?

gluten-bwlah-vrij

http://cakeletsanddoilies.blogspot.com.au/

Zo, en na die opgewekte dag van gisteren, vind ik het nu allemaal gedoe.

En dat zeg ik zodat niet iedereen denkt dat hier 24/7 een zonnestraaltje rondloopt.

Ik wil een koekje uit een trommel, ik wil taart op een terras.

Ik wil niet moeten bedenken wat ik nu weer voor lekkers zonder gluten zal gaan eten.

En natuurlijk weet ik dat het buitengewone onzin is en dat er veel en veel ergere dingen op de wereld zijn.

Echt.

En dus kijk ik op mijn gezellige Pinterest prikbord met 'lovely food', sla de meest prachtige broden van voor die glutenvrije tijd over (Ooooooooooooooooooo) en concentreer mij op het bovenstaande.

Dat ziet er fantastisch uit vind je niet?

Ik heb er alles voor in huis.

Maar niets werkt mee.

Mijn weegschaal is niet ingesteld op hoeveelheden als 165 gram.

Ik heb geen amandelschaafsel en mijn springvorm kan ik ook niet vinden.

Er valt een ei uit mijn handen, de deeghaken doen niet wat ik wil en ik heb nog twee appels en die moeten er ook in.

Ik zoek het amandelmeel en gooi ondertussen een zak linzen om en als ik die wil opruimen, vallen de pompoenpitten uit een zak die ook niet helemaal goed dicht zat.

De taart gaat in de oven (of is het een ovenschotel als het in een ovenschotel gebakken wordt?)

en die mag straks wel verdomd lekker zijn.

In de oven lijkt het meer op een enorm gebakken ei dan op een taart en ik snap wel waarom er eigenlijk amandelschaafsel op had gemoeten. En poedersuiker. Heb ik niet. Slagroom.....dat heb ik wel. 

De taart moet eerst VOLLEDIG afkoelen, voor je hem kunt eten.

Maar ja...inmiddels zijn we al anderhalf uur verder en snijd ik hem toch. Beetje lauw.

Het lijkt meer een toetje.....beetje drabbig. Ok, de smaak is goed. Het moet citroenerig zijn en dat is het ook. Ik ben niet zo gek op citroen. Maar goed, je kunt niet alles hebben.

En met de mededeling dat het leven een FEEST is, maar dat je zelf de slingers op moet hangen  (en dat doe ik dan ook maar ;-))besluit ik deze post.

Uit-gemopperd.