De ransuil.

met dank aan Pinterest.

Mijn huisje in het dorp is klein, vrijstaand met een tuintje rondom. Tuin is teveel gezegd. Ik huur het van de vroegere slager die in het huis naast me woont. 

Tussen zijn huis en het mijne zal ongeveer drie meter zijn en precies op de helft, in mijn tuin staat een onooglijke conifeer-achtige. Opgeschoren tot boom en toen ik hier ging wonen was één ding helder: die boom gaat er uit. 

Maar ja.........dat kan niet.

Dat kan echt niet en al snel wist ik waarom.

Ik woonde er nog maar net, het was een zondagmorgen en een busje stopte voor mijn huis. Dik ingepakte mensen (het was winter en bitter koud) stapten uit met grote fotocamera's compleet met telelenzen. Ze posteerden zich aan de overkant en richten hun apparatuur precies op......die boom.

Want daar, in die boom overwinteren ransuilen. Dat eerste jaar waren het er een stuk of tien. ECHT!

Uilen in de boom naast je huis en ik was ineens verkocht.

Ransuilen overwinteren aan de rand van een dorp of stad en komen daar vaak weer terug.

Een wijs man vertelde me dat wanneer een uil je pas kruist er veranderingen op til zijn en dat heb ik geweten.

Ik leerde Vriend kennen en mijn moeder overleed.....tja, 10 uilen, wat wil je.

Inmiddels leef ik met de uilen. In het voorjaar vertrekken ze en in de herfst komen ze terug.

Het zijn er dit winter maar een stuk of drie, maar ik weet nog goed dat ik ze voor het eerst zag zitten. Winter in aantocht.

Soms sta ik onder de boom en kijk ik langs de stam omhoog en kijken koppies me waakzaam aan. Ik laat ze, bekijk ze soms van dichtbij vanuit mijn dakraampje maar ze zitten goed verscholen. Drie uilen.....ik hoef ook even geen veranderingen.

Ik las dat je aan uileballen onder een boom en poep op de stam kunt zien dat er uilen overwinteren.

Op de stam????

Pfff, op het raam zul je bedoelen.

Die uileballen onder de boom hark ik bij tijd en wijlen weg. Mensen stappen gewoon over mijn tuinhekje om ze op te rapen en na een poosje krijg je daar wel een beetje genoeg van.

Onlangs was er een item over de uilen op RTV-Drenthe en dat deed de aanloop weer toenemen. Mijn huis was dan wel niet prominent in zicht, maar wel het bankgebouw op de hoek van de straat en een echte Drent kent de dorpen.

Het schijnt dat er minder ransuilen zijn omdat er dan minder muizen zijn en jonge uilen een geliefd hapje zijn voor weer andere roofvogels. Dat stemde me gerust want ik dacht dat het wellicht door mijn lawaai zou komen........

Het is bijzonder, uilen in je tuin. Het zijn toch mysterieuze, symbolische dieren. Ze worden gekoppeld aan wijsheid en zwijgzaamheid en dus ook aan verandering zoals de wijze man me vertelde. Komen als het winter wordt en vertrekken weer als de lente is gekomen.......en hoewel ze er vandaag niet zijn, liggen er nog erg verse braakballen en is die Lente er dus nog niet.......

Ok, een foto.....pffff.......denk maar niet dat dat gemakkelijk is als je geen telelens hebt en niet 24/7 bij de boom staat. Dit is de allerbeste die ik kan laten zien. Compleet met cirkel en pijl. Je leert heel wat als je blogt!

EEN HEERLIJKE,BLIJE DAG!

 Ik was vergeten hoe blauw de lucht kan zijn.

Hoe de zon kleuren nog intenser kan maken.

Hoe zelfs verregende lantarentjes ineens prachtig lijken.

Volgens mij was mijn tuinkabouter dat ook vergeten ;-)

 Het wordt tijd om nieuwe dromen, wensen en gebeden de lucht in te sturen.............

                                  LENTE!!

Sfeerbeeld van een volle schooldag!

De dag begint met een spreuk......'Het liefdelicht der zon, verheldert ons de dag'.........
En nee lieve kinderen, al schijnt de zon in je gezicht, het gordijn blijft open. Wat zeggen we nou net?

Wat een heerlijke zonnige superdag....veel te lang buitenspelen, alle jassen op een berg op de pingpong-tafel (lang leve de luizen-mantels ;-)) veel spelen en weinig gedoe (hooguit: 'Nee joh, doe je schoenen maar gewoon aan op het plein!') en binnen aan het werk met het raam open, af en toe even stil zijn om de vogels te horen.

Tekenen met bordkrijt op zwart papier.

Als het bord langzaam vol-getekend wordt zie je de kinderen ook steeds gevulder tekenen.

Let op rechts-onder......een echte Drent. In de stad heb je heeeeeeel veeeeeel wolkenkrabbers. Ik heb hem minstens drie kwartier niet gehoord. 'Een stad tekenen is hard werken juf!'



Het was een feest vandaag. De laatste weken kon ik af en toe afgepeigerd thuiskomen, maar als binnen en buiten zo ongelofelijk energie-brengend is, kan mijn dag niet meer stuk. Wat een stralende dag al niet kan doen!
Tot volgend jaar Koning Winter, Moeder Aarde met haar wortelkinderen  mag alle plaats innemen die zij nodig heeft.
 

Leven in een Yurt, huizenbouw deel 5

Ik weet niet hoe het met jullie gesteld is, maar ik kan wegdromen bij het idee dat ik in een Yurt woon. Het is daar altijd behaaglijk warm, ik ben vrij van alles en het is er vooral gezellig, vol met kleur en natuurlijk 'zijn'. Geen overdosis bezittingen, maar alleen dat waar het om gaat in het leven, kortom VRIJ,BLIJ EN BACK TO NATURE.

De Yurt komt voornamelijk uit de de eindeloze droge grasstreken in Centraal Azië. Je moet dan denken aan landen als Oezbekistan, Turkmenistan, Kirgizië en Mongolië. In het ene land noemen ze een ronde tent van hout en dekens een Yurt in het andere land een Ger.



Vandaag heb ik de kinderen verteld over de Yurt. Ik begin dan met het schetsen van de omgeving. Eindeloze steppe, gras,  veel kou in de winter, hoogvlakte...... Daar leven nomaden die leven van schapen, geiten en paarden. Zij trekken rond om de dieren te voeden en leven in ronde tenten. We kijken op de globe en zoeken de streken op waar de Yurt vandaan komt. (na de Sami in Lapland wordt dit het tweede vlaggetje dat we op de globe kunnen prikken.....)

Die tenten zijn opgebouwd uit houten scharnierwanden, latten voor het dak en wollen dekens om tegen kou beschermd te worden. Voor kinderen is een Yurt en het vertellen erover heerlijk. Zij kunnen zich helemaal voorstellen dat je heerlijk kunt wonen in zo'n tent, al schets ik ook het zware leven. Het is knus en warm en veilig......voor kinderen.

Natuurlijk vertel ik ook de geschiedenis van het vilten. Hoe een ruiter een schapenvacht onder zijn zadel legde en na een dag rijden ontdekte dat die vacht vervilt was. Hoe ze dat expres gingen doen en vilten kleden oprolden en achter hun paard bonden en ermee over de steppen reden.....tot ze stevig en dicht waren en goed genoeg om voor hun Yurt te gebruiken.

Als ik me dan inlees, ga ik ook voor smakelijke details. Uiteindelijk is het niet van belang om kennis over te brengen, maar de kinderen mee te nemen in een sfeerbeeld.  Je wilt ze niet alleen aanspreken in hun hoofd, maar vooral ook in hun hart en ze vooral te stimuleren ook met hun handen aan de slag te gaan. Vreugde te voelen om te ontdekken dat mensen op de wereld allemaal anders leven. Dat het een niet beter is dan het andere, maar vooral leuk en spannend om te ontdekken.

Wisten jullie bijvoorbeeld dat in die streken de vrouwen het voor het zeggen hebben? Als hun man ze niet goed behandelt staan op een dag zijn laarzen en bijl buiten de deur........(Wikipedia hoor!)

En dat er een afspraak is dat je tegen de klok in loopt in een Yurt, zodat je elkaar niet voor de voeten loopt?

En dat er mensen zijn die in de zomer in de stad wonen, maar in de winter in hun Yurt omdat het daar warmer is?

Kinderen willen er alles over weten.....en tekenen met mij mee (nee, wij hebben geen digi-bord). Ik houd ervan om zo wat Yurd-termen te gebruiken. De wanden heten 'hanni', het dak 'unni' en het ronde houten gat 'tono' . Dat maakt dat ze het gevoel hebben dat ze echt leren over landen in Centraal Azië.

We tekenen het houten latwerk en een Yurt met alles erop en eraan en ik schrijf iets korts op het bord. Het is muisstil, iedereen werkt terwijl ik op het bord bezig ben. Ik loop eens rond, laat werk zien en prijs de kinderen dat ze zo mooi werken, want dat doen ze. Ze worden groot merk ik......

Morgen gaan we de Steppe tekenen op zwart papier met bordkrijt. Dan kan een witte Yurt tenminste echt WIT worden, in het schrift lukt dat niet. En...............we gaan ook wol vilten. Gewoon een grote lap, waar we bij toerbeurt aan werken. Om te voelen hoe zwaar werk het is om wol tot vilt te maken.
Ik ben een bewaarjuf en heb heel wat noppenplastic bewaard.....olijfzeep en lontwol.....

Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat we er daarna  een steppenlandschap op prikken met vooral heuvels, gras en een prachtige Yurt.
Eenmaal begonnen is er zoveel te vertellen en ik ben nooit volledig, van geen kant. Maar de kinderen tekenen vol vuur, kijken bij elkaar, maken  de prachtigste deuren en randen op hun Yurt en wanen zich een beetje op de steppe.

En stiekem maak ik me los van het zware leven op de steppe.....het harde werken en het weer.....en waan ik me met mooi weer in een Yurd met open dak, zodat ik van uit mijn bed de sterren kan zien!

Met dank aan Pinterest.....Madelief Weideveld spaart daar van alles ;-)

Park Sonsbeek

Terwijl wij gisteren in Arnhem uitgebreid aan de koffie zaten viel mijn oog op een flyer..... een heerlijk zomerse markt in park Sonsbeek......
Kijk vooral bij Wanneer....... VANDAAG weer voor het eerst dus!
En dus gingen we even. Niet om te zien of al die slagroomtaartjes, tomaten en frambozen al te koop waren. Achterop staat immers het karakter van de markt: Puur uit de streek. En in deze streek zijn nu even geen frambozen.

Het was fris, maar je kunt het je gewoon helemaal voorstellen. Een zomerse markt met muziek en theater en veel kraampjes met lekkere en pure produkten. Veel gras om te zitten en toekijkende herten. Uitzicht over Arnhem en gemoedelijke gezelligheid.

Met een kop koffie in de hand en de winterjas aan waan je je toch al een beetje in de zomer.
Leuk om in de gaten te houden, elke eerste zondag van de maand (het hele jaar behalve in januari en februari).

Helemaal uit de streek? Mwah.......de olijfolie en wijnen toch zeker niet. Maar het brood en de kaas wel. Biologische koffiebranders, biologische cateraar en dito chocolade en helemaal om het hoekje, het allerlaatste kraampje en een beetje uit het zicht de Alzheimer-stichting (dat valt mij dan weer op ;-))

Wij schrijven het in elk geval in onze agenda en kunnen niet wachten om er met een lekker broodje op het gras te zitten.

En de herten? Die keken onverstoorbaar toe............

www.sonsbeekmarkt.nl

Winkelen is zeg maar niet mijn ding.

Ik ben niet goed in winkelen.

Ik winkel niet, ik loop ergens tegenaan.

En daar stonden ze: mandjes......

Ik hou ervan.

Katoen op kleur in mooie manden.

Ik ging er echt niet voor op pad.

Ik ging de deur niet uit bedenkend:

'Nu moet ik mandjes om mijn katoen op kleur te sorteren.'

Ik liep er als vanzelf, zomaar tegenaan.

Alweer iets geordend en opgeruimd.

Een soort van voorjaarsschoonmaak, maar dan anders.

Ik ging op pad voor twee batterijen.

En voor zakjes voor mijn brood.

Beide boodschappen ben ik vergeten.

Maar die mandjes........

Die heb ik!

EEN KOOPJE....

Vanmiddag vond ik een schriftje. Het zat nog in mijn weekendtas en ik was het eigenlijk een beetje vergeten.
Ik kreeg het mee van mijn vader, het was van mijn moeder geweest.

Zij had voor haar opleiding tot kleuterleidster een 'vouw-werkjes'-boekje moeten maken.
Of ik er nog iets mee kon.

Tja, als wij wat willen, googelen we even en vouwen we hoppekee zo een mandje of vogel op Japanse wijze. Dat was toen niet. Je vouwde bakjes, kleerkasten en strandstoelen en daar maakte je een werkboek van.

Al bladerend zag ik dat ze  er in 1959 een huishoudboekje van gemaakt had.
Alles nog in guldens.
0.70  kostte de tandpasta, ob was 1.25...en lippenstift was 2.25 (GULDEN hè?)


Ineens zag ik iets anders......
Mijn moeder wilde persé niet in het wit trouwen, ze vond zo'n bruiloft zowiezo veel te veel gedoe en dat ze in de krant kwamen (omdat zowel de klas van mijn moeder als die van mijn vader op de trappen van het gemeentehuis stond) vond ze te zot voor woorden.

Dit vond ik:

De prijs van haar trouwjurk en toebehoren. Het duurste was  brocaat voor fl 121,50.

Wit met zilver was het en de velours was donkergroen.

Dat brocaat bestaat nog steeds, het was vernaaid tot verkleedrok voor ons en later voor mijn kinderen.

Onlangs heb ik het  verknipt om er een tas van te maken.

Voor fl 295,80 was ze helemaal klaar. Een koopje toch?

En hoe ze eruit zag?

Dat zijn dan zomaar cadeautjes die je vindt. Uit een tijd dat ik nog niet eens bestond.

Ik was er blij mee.........