UITVLIEGEN DEEL II, opdracht V Pure Photo-workshop.

Die eerste foto...je voelde dat het ging gebeuren. Wij stonden erbij, ademloos en fluisterden dat het ook wel heel wat is om na twee weken nest ineens die peilloze diepte te zien.

En voor we het wisten, zat 'ie op de schutting......

Maar toen, toen ging het snel.....gerommel in het huis, gekwetter rondom en hup....de een na de ander waagde de vlucht.

7 jongen, de laatste schrok en dook weer terug toen ik riep:' OOOOOOOOOOOOO, er komt er nog één!!!!!!!!' 

En nu denken jullie.....7 jongen? Ik zie er maar 4......ja, pfff, af en toe was ik ook gewoon te laat ;-)

En tot slot kwam moeder (of vader).....checken.....alles oké? Nest leeg?

Yep......als een speer er achteraan.......

En wij voerden tot slot ook een check uit.......

 Ahhhhhh....gossie......zouden ze nog terugkomen om dit af te maken?

En natuurlijk ook hier....The Voice.......Come fly with me!!

http://www.youtube.com/watch?v=HmQq6yLe2ww

The best is yet to come, opdracht V pure photo-workshop.

Dit verhaal is een verhaal met een cliff-hanger....
Al had ik het nest graag op een andere plek gezien, al had ik graag een lens gehad waarmee ik alles net dichterbij had kunnen halen.
Al is het een bekend en oud verhaal, ik moest het vertellen.
Gewoon, omdat het op anderhalve meter van mijn keukenraam gebeurt.
Omdat er uren van turen aan vast zaten (kijk naar de schaduw) stellages met boeken en nog iets hoger en ja...en nee....en ooooo.......
en omdat ......uiteindelijk.............

......de zon was al lang gedraaid en hm....scheen bijna in de lens.......
....er wel gekeken werd, maar nog niet gevlogen....

Ik heb er maar een blur overheen gegooid.....zodat je tenminste weet waar je nu precies moet kijken. De stellage staat er nog, we gaan het gewoon weer proberen.....vandaag.
Maar wat was het leuk geweest als ik jullie aan het einde van de dag, glorieus en zonder woorden zoiets had kunnen laten zien.

Van het WWW

Koolmeesjes...net uitgevlogen en op een rijtje poserend voor mijn keukenraam.....ja, dat zou een droom-einde zijn geweest.

Wie weet......this day is not over yet........

Vijf weken fotograferen. Ik heb vijf weken zomaar ( omdat iemand dat bedacht) met groot plezier met een opdracht geleefd, blogs gepost en reacties gekregen. En ik blog nog niet zo lang en o, wat vond ik dat leuk.

Kijken bij elkaar, leren van elkaar en gewoon maar doen. Wat je anders wellicht niet gedaan had. Of niet zó. Dank jullie wel.

En Jane....jij vooral (zie je dat ik opdracht 3 ook nog een beetje meenam?)

http://www.youtube.com/watch?v=rmf1AYgYj6I

'The best is yet to come....'

Natuurlijk voor dat koolmeesje, maar ook een beetje voor Lief. Hij droomt van een tam koolmeesje op zijn hand en op zijn schouder....zo één die altijd met hem meevliegt, waarheen zijn pad ook leidt.

UPDATE 9.41!!: Mees 1 heeft zojuist het nest verlaten!!!!!

Zoonlief komt thuis. Na het bespreken van de dag stelt hij mij een vraag.

'Mam, zou jij in de toekomst willen kijken?'

Zonder twijfelen antwoord ik 'Nee'.

'Maar dan misschien voor even?'

'Nee, al zeker niet voor even........dan zou ik wellicht dingen zien die ik niet wil en zal ik bij alles wat ik nu doe, bedenken hoe ik die dingen kan vermijden'.

'Mam, zou jij onsterfelijk willen zijn? Maar dan ook zo, dat je een eventuele kogel niet zou voelen?'

'Nee, ik geloof niet dat ik dat zou willen.....'.

Hij vliegt naar boven en ik roep onder aan de trap:

 'En jij dan?'

Terwijl zijn computer allang weer staat te draaien roept hij naar beneden:

'Nee, ik ook niet, maar ik denk dat als het een reële keus zou zijn, het moeilijker is om nee te zeggen'.

Moeders met zonen van 18. Het gaat niet om de kwantiteit (of kwanti-TIJD......pfff, het geheel duurde misschien 4 minuten), maar om de kwaliteit.

Ik dacht meteen aan een boek en aan een gedicht:

Het boek van Koos Meinderts en Harrie Jekkers: Ballade van de dood.
Over een koning die zo bang is om dood te gaan en het plan opvat om de Dood te vangen. Dat lukt ook, maar daardoor sterft er niemand meer, wordt de aarde vol en verveelt iedereen zich vreselijk.
Uiteindelijk willen ze de Dood vrijlaten, maar niemand durft. De koning besluit dan om zelf de Dood te bevrijden, waardoor hij de eerste is die in zijn armen sterft....

'Leve de Dood!' riep het volk dolgelukkig
en ze leefden nog lang en stierven....gelukkig!

Voor een hypochonder als deze schrijfster is bovenstaande bijna als mantra boven het bed te hangen..

En dan dit gedicht. Zo prachtig omdat het verwoordt waarvoor ik angst zou hebben als ik in de toekomst zou kunnen kijken.......

De tuinman en de dood

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: "Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" -

Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

"Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
"Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"

Glimlachend antwoordt hij: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."

P.N. van Eyck

Zomaar een gesprek van vier minuten. En terwijl ik mezelf aanspoor om dan toch tenminste nu maar gewoon te gaan koken.......blog ik dit, hef het glas en proost op het leven  en ben ik ineens mijn beslommeringen van de dag (en dat waren er heel wat) voor even kwijt.

Twee auto's vol!

 

Dagelijks rijd ik langs een wei waar nog ongeschoren schapen in staan. Het is een mengelmoes van Swifters en Texelaars. Wit en bruin-grijze vachten....en ik dacht....ik ga eens vragen. Boer Jeroen doet het als hobby en ach, als we die vachten dan zelf in een zak kwamen stoppen, mochten
     we ze allemaal wel meenemen. Dat was gisteren en hij zei dat de schapen vandaag geschoren werden.


 En dus togen wij (zij en ik) vandaag na schooltijd samen met haar dochter Noah naar de wei. Gewapend met  grote plastic zakken.

 Boer Jeroen moest ze er wel van overtuigen dat hun warme jas nu werkelijk uit moest......Bij de meeste schapen lukte dat ook, maar er was er één.....

 ....die liet zich niet zomaar vangen.

En uiteindelijk, ietwat gelaten lagen de dames daar...........

Bij elke vacht die geschoren was legden we deze op een kleed, haalden zoveel mogelijk poep eruit en rolden de vacht keurig op. Zij keek immers wel eens naar een serie waarin dat gebeurde en ik deed maar wat. We hadden er lol in en sorteerden de vachten op kwaliteit. Er was één werkelijk prachtige grijze vacht en in onvervalst drents zei de schaapsscheerder dat dit wel een hele mooie was. Die wilde hij wel hebben.......en wij? Wij deden of we hem niet hoorden ;-)

En de hond keek anderhalf uur lang toe......

...terwijl de lammeren binnen en buiten non-stop aan het blaten waren.....

Met elf zakken verdeeld over twee auto's reden we huiswaarts. En dat allemaal in ruil voor een krat bier van mij en een paar gebreide sokken  van haar.....

PS. De eerste foto's zijn van mij, maar de laatste komt uit een reeks van eh....100 foto's die Noah maakte met mijn toestel ;-)

Papier scheppen.

In de derde klas wordt er aandacht besteed aan de ambachten.

Dat is niet omdat we graag ietwat klompen-danserig doen, maar omdat iemand die een ambacht beheerst een lange weg heeft afgelegd. Vroeger was dat vaak door eerst gezel te worden en pas na een lang traject 'meester'. Door veel te oefenen maak je je iets eigen. Of het nu om de glasblazer, klompenmaker of smid gaat. Of het vak van molenaar of bakker. Door je te verdiepen in een ambacht, zoek je verbinding met de aarde (wol, ijzer,hout, graan) en zet je het materiaal naar je hand. Een verbinding met de aarde dus.

En dat is belangrijk, zeker in deze tijd waarin kinderen soms niet eens meer schijnen te weten waar de melk vandaan komt.

Vorige week heb ik ze verteld over de historie van het papier scheppen en vandaag deden we het ook.

Het was frisser dan gedacht, maar we deden het toch buiten. 

Veel oud papier is vorige week door de papier-versnipperaar gegaan en na een nachtje in een emmer water heb ik mijn oude keukenmachine gebruikt om het tot pulp te maken. Een emmer vol.

Wat heb je allemaal nodig voor het maken van papier op briefkaartformaat?

Om te beginnen natuurlijk papiersnippers die je na een nacht weken vermaalt tot pulp. Krantenpapier bevat al heel veel inkt, ik gebruik gewoon mislukte foto-kopieën. 

Raampjes zoals hiernaast afgebeeld. Het zijn er twee op elkaar.

Het onderste raampje is bespannen met horregaas, het bovenste raampje is alleen een rechthoek van latjes. 

Een grote bak water. Zo groot dat je het hele raamwerkje onder water kunt houden en een schep-beweging kunt maken.

In dat water doe je een paar handen papier-pulp en dat roer je flink door, voordat je schept.

Eenmaal geschept haal je het bovenste raampje eraf en heb je een keurig papje van papier op briefkaartformaat. Dat stort je dan op een keukendoekje....niet hard, maar wel met enige overtuiging.

Even aandrukken en dan voorzichtig het raampje optillen, het 'papier' ligt op je gele doekje.

Daar leg je een nieuw geel doekje op en het proces herhaalt zich. Langzamerhand krijg je een dik pak met gele doekjes waartussen laagjes papier.

Nu had een vader uit de klas van een oude krik een pers voor ons gemaakt. In het verleden dekte ik een stapel doekjes af met een broodplank en dan ging ik er op staan.....nou, dan perste ik er ook heel wat water uit hoor!. Maar nu hebben we dus een heuse pers. De hele stapel doekjes leg je onder de pers en je perst er flink veel water uit. Nu komt het precieze klusje.

 Doekje voor doekje verwijder je  en met een mesje peuter je het papier van het doekje (ik deed dat in eerste instantie, maar een super-handig kind kon het later ook). Dat leg je op een stukje krantenpapier en dekt dat weer af met een nieuw stukje krantenpapier.Langzaam ontstaat een iets droger stapeltje van papier en krant, om en om.....(maar nog steeds heel kwetsbaar papier)
Dan kun je het papier tussen de kranten uithalen en te drogen leggen.

In die fase zitten we nu. Het papier ligt in de klas te drogen en morgen zullen we het keurig op stapeltjes leggen en opnieuw onder de pers doen, zodat het mooi plat wordt.

Natuurlijk heb we de tafel van 21 er even voor het gemak bij genomen....hoeveel papiertjes zijn er voor elk kind? 21,42,63, 84.......

Volgende week herhalen we dit gebeuren, maar dan strooien we op elk papiertje een paar bloemenzaadjes. Kan het zo de grond in.......met papier en al. 

Ik realiseer me dat ik verschrikkelijk bof met ouders die me helpen. De man van de pers maakte ook op mijn aanwijzing de raampjes. Hij had nog nooit papier geschept, maar begreep precies wat ik nodig had. En ja.......zij was er natuurlijk ook bij.

Mocht er behoefte zijn, dan maak ik morgen nog goede foto's van de raampjes. Ik hoor het vast.

Het is een intensief en leuke klus om met de kinderen te doen, maar het lukt je nooit met een hele klas tegelijk en je hebt er echt hulp van iemand bij nodig.

Bij thuiskomst wachtte mij een salade uit eigen tuin....en gewokte spinazie, ook uit eigen tuin. Ik eet het met zoveel aandacht en plezier! Vroeger noemde ik biologische groente altijd groente van een boer met geduld. 'Is dit van een boer met geduld mam?' 'Ja kind, dit is groente van een boer met geduld.'

 Groente dus van deze boerin....met geduld? Mwah, ik kan het wel de grond uitkijken!

Eh....raapsteel, veldsla en spinazie, eerste bladsla, jonge bietjes (die te dicht op andere bietjes stonden) en de eerste kleine stengels regenboog-snijbiet. Kervel, dille, bieslook en peterselie....

Al ben je niet dol op spinazie......dit is toch prachtig?

Lijstjes

Vandaag staat in het teken van rekenen en lijstjes maken.

Ik heb al mijn wol gewogen en keurig ingeschreven. Hoeveel strengen roze, rode, groene wol......
Hoeveel strengen witte en grijze wol.
Keurig in een schriftje geschreven en bedacht wat ik er nu mee wil.

Ergens is een stemmetje dat de boel wil verkopen en vorige week verkocht ik ook mijn eerste twee strengen. 14,10.....zit keurig in een potje. Staat ook keurig op een lijstje.
Bijna 3 kilo handgesponnen en plantaardig geverfde wol heb ik nu.
750 gram handgesponnen  witte en grijze wol.
De klossen zijn leeg en ik heb grijze wol voor de dag gehaald.....kan ik weer vooruit.
















Ik heb een lijst met namen van de kinderen in de klas, 21 zijn het er.
Er zijn nu 8 getuigschriften helemaal klaar. Spreuk en tekening.
Nog 3 te gaan vandaag, want ik heb besloten dat ik vandaag over de helft wil zijn.

Straks een uurtje naar de tuin. We eten raapstelen. Dat doen we wel vaker ;-) en ik heb gisteren in de bio-winkel gezien dat één bosje 1,69 kost. En dus schrijf ik alweer op hoe vaak we voor 1,69 raapstelen hebben gegeten. En spinazie.....en veldsla......

Ik heb een lijstje gemaakt met de dingen die ik persé  (spellingcorrectie zegt: per se) deze week moet doen. Daar staat het betalen van rekeningen bij (ik ben daar in het geheel niet goed in, zeg maar gerust SLECHT),de tandarts bellen en de dokter dan ook maar meteen, kind helpen met het inschrijven voor een huis en ik maak ook maar meteen een boodschappenlijstje, zodat ik de hele week weet wat ik eet.



Ondertussen loop ik wat heen en weer, kijken we na eindeloos wikken en wegen even bij de jonge koolmezen en  Lief  berekent dat hij het uitvliegen gaat missen de komende week. Hij zit nu non-stop te hopen dat de beestjes vandaag nog uit hun huisje komen, voor een eerste proefvlucht.









 In het zonnetje proberen we het kacheltje dat haar Lief maakte op aanwijzing van mijn Lief. We ruilden een trekhaak tegen dit kacheltje. Hij doet het geweldig en binnenkort ga ik er een soepje op koken. Zo één met veel groente en worst......goeie worst.  Er kan een rooster op aan de bovenkant.
Eenmaal goed brandend kan het hout er aan de voorkant ingevoerd worden.
Er kunnen geen dikke stukken hout in, maar  groente-snijdend en roerend maakt het niet uit om steeds wat hout bij te vullen. Even een geschikte pan zoeken en dan gaat het gebeuren.
Misschien komt er wel een buiten-kook-dag......Gewoon, omdat je dan even helemaal bezig bent met vuur en eten. Niets anders kunt doen dan zorgen dat het vuur blijft branden zodat het soepje kan koken.
Daar heb ik zin in. Wijntje erbij, klein stukje brood ofzo en.......o ja, ZON natuurlijk.

Kind of blue/details......Pure-photo-workshop, opdracht IV

KIND OF BLUE......(klik en dan verder lezen!!)
(Nou ja, dat zou ik dan leuk vinden, het hoeft natuurlijk niet. Dus klik...en dan de blog opnieuw opstarten)

De opdracht van Arnika is er één waarvan ik me bedacht dat ik zowiezo altijd al wel zoek naar dat soort foto's. Het zijn ook die foto's van haar die ik zo mooi vind. Kleine stukjes uit een groter geheel.
Ik voel me er comfortabel bij. Het heeft te maken met compositie.

Nu moet ik er bij zeggen dat de opdracht van vorige week, van Jane me het meest bijblijft.....omdat ik er steeds mee bezig ben. Ik heb genoten van zoektochten van andere deelnemers, zag foto's waarvan ik dacht: dat wil ik ook. Ik post ze niet, maar ik heb al een hele map met druppels water, vliegende vogels en bokspringende kinderen......


Goed, de opdracht van deze week (met het relaxte trompetgeluid van Miles Davis op de achtergrond....)

Deze foto had ik al gemaakt in de dagen voorafgaand aan het Pinksterfeest.

Het is dezelfde paal als die van Arnika, maar nu niet tijdens het feest zelf, maar tijdens het oefenen een paar dagen voor het feest.

bovenstaande foto is wellicht niet wonderschoon, maar ik zag ineens aan het begin van de avond een blauwe ballon aan de blauwe hemel. Mijn lens is beperkt, maar het idee is mooi toch?

De blauwe regen, met teergroen blad.

Ik worstel nog om het blauw goed blauw te laten zijn, want dit plaatje is mooi, maar in werkelijkheid was het blauw veel blauwer.

De details.......

Ze kijkt altijd toe, als ik in mijn tuin aan het werk ben.

De volgende zijn gemaakt na een forse regenbui

Hieronder een glas, dat buiten stond, met water erin, omdat ik verder oefende met de opdracht van Jane vorige week......

De emotie...............

...omdat deze foto genomen is om de voorgrond, maar de achtergrond ineens belangrijker is..... Een foto van mijn moeder met een baby op haar arm, zonnenbloemen op de achtergrond.. Die baby? Dat ben ik.

Dank Arnika.......voor je leuke opdracht!