dinsdag 22 juli 2014

Over zonnebloemen en een markt.


Ben je in de Drôme, dan kan het niet anders dan over zonnebloemen gaan.
Ben je op pad en is het nog zo donker (zoals de afgelopen dagen), ineens knalt je zo'n veld met zonnebloemen tegemoet.
En dit jaar staan ze nog in knop of beginnen net te bloeien.
Ik ben van de foto's, lief is meer van het jatten.
En dus staat er een vaas met zonnebloemen voor onze tent.
Niet alleen omdat we zomaar van zonnebloemen houden, maar ook omdat ze een beetje bij mijn moeder horen. Sinds zij overleed al helemaal. Kunnen wij niet zomaar aan zonnebloemen voorbij gaan. Zaai ik zonnebloemen in mijn tuin omdat ze me aan haar doen denken  en kan ik niet in een veld zonnebloemen staan zonder de gedachte aan mijn moeder.

Wij waren in Crest. Op de markt. Ik vind het opvallend hoeveel biologische kramen er zijn en hoeveel jonge alternatieve mensen hier rondlopen. Met kinderen, met hond, achter een kraam. Het is goed voor het platteland dat zich hier jonge mensen vestigen.



De bus van een bio-boer.......



Het was gezellig. Muziek op de trappen van de kerk. Leuke muziek ook.


Toen we in de kerk waren, klonken die vrolijke tonen van buiten ook binnen.
Ik moet altijd even een kerk in, om te zien of het een Goede kerk is.
Ik kan niet precies omschrijven wat dat dan is, maar het moet er stil maar niet bedompt zijn.
Er mogen echt lijdens-kunstwerken te zien zijn, maar het moet niet depressief voelen.
Er mag best gebiecht worden, maar er moeten geen 8 biechtstoelen staan.
Kunstbloemen mogen, maar ze moeten er wel fris uitzien.
Verse bloemen vind ik mooier.....maar hier moest ik wel om lachen. Een lijdensverhaal op zich.



En de ramen.....die zijn ook belangrijk.
Dit was geen goede kerk.
Hier wilde ik geen kaarsje aansteken. 
Er was zo'n koepelplafond met een raam erin. Glas in lood.....een stervorm.....
Lief stond naast me en keek ook naar boven. We zeiden er geen van tweeën iets over.
Zo bijzonder was het niet.
Ik maakte er wel een foto van.
Zonder flits......

We dronken koffie, in een maf café.
(en nee, die fietsen zijn niet van ons, wij fietsen niet zoals je in mijn vorige blog kon lezen)





Ik kocht een kilo biologische knoflook voor thuis ;-), zoals waarschijnlijk elke goede toerist doet en olijven uit Nyons. Gekke tomaten en heerlijke geitenkaas.

Op de terugweg fotografeerde ik zonnebloemen...zonnebloemen en zonnebloemen.
Lief jatte ze dus (maar ik leverde de snoeischaar).











Eenmaal terug in de tent importeer ik de foto's op mijn laptop.........raad eens wat?
Dat ene onooglijke raam in die kerk, bleek een heel ander raam dan ik had waargenomen.
Ik riep Lief erbij. We keken immers samen omhoog. Had hij dit gezien?
Ook hij was stomverbaasd.
Een zonnebloem toch? Overduidelijk?

Je begrijpt dat we terug willen. Om te zien of wij het nu zo verkeerd zagen.....
Een kusje van mijn moeder denk ik dan.
Zij had weinig met kerken.......maar een groetje van boven, dat zie ik haar wel doen.




.....



zondag 20 juli 2014

Zwemmen of fietsen, that's the question.



Het riviertje de Roanne is een prachtig zwemriviertje.
De weg er langs is mooi en hier een daar zie je Franse auto's staan in de berm.
Dan weet je dat je daar moet zijn.
Zij kennen het gebied op hun duimpje kennen de beste zwemplekjes.






Dat was niet het doel van ons uitje.....Ik wilde graag naar de Brette.
Eigenlijk net zo'n riviertje hoor.
We hadden beter in de Roanne kunnen gaan zwemmen, want ik wist de weg niet precies meer......
En toen kwamen we ineens op zo'n weggetje.
Ik weet niet of je ze kent.
Van die weggetjes dewaar GEEN vangrail langs gezet is.
Omdat er weinig mensen komen.
Zo'n weggetje waar het onmogelijk is om elkaar te passeren.
Laat staan te keren op de weg.
Dus eenmaal ingeslagen, moet je verder.
En hoger.


Daar beneden hebben we even koffie gedronken en moed verzameld om verder te rijden.
Ach, je weet echt dat je niet zomaar een afgrond in rijdt....maar ik zweet peentjes op zo'n moment. Beloof allerlei  lieve dingen als we weer heel thuiskomen, prijs Lief de hemel in. We maken domme grapjes over de bakker die voor niks de berg op rijdt omdat de mevrouw bovenop nog brood van gisteren heeft en dus voor niks is gekomen. We mopperen omdat er net ge-asfalteerd is en nergens staat dat de remweg dan langer is.....Wie asfalteert er trouwens en met wat voor een auto???


Na een splitsing is het leed geleden.
We rijden naar de top van de een of andere berg en daar zitten een Nederlandse man en vrouw in wieleroutfit. Zij hadden de berg  zojuist bedwongen. Op de fiets. Veertigers waren het. Rood aangelopen en zwetend zitten ze van een watertje te genieten. We spreken elkaar even. Neu, de Ventoux hadden ze al gedaan (ze wijst daarbij op haar wielerhemd. Dom van mij. Ventoux 2012 stond er op). De Rousset ook al......
Waarom? De overwinning op jezelf. Dat je op die top aankomt en onderweg hebt afgezien.
Dat de afdaling dan een cadeautje is.....
Ik kan jullie verzekeren dat ik het aanhoorde, maar er geen enkel gevoel bij kreeg.
Geen moment dat ik dacht: 'Wow, dat zou ik nou ook wel willen'.
'Ik geloof dat ik gewoon in de greppel zou gaan zitten huilen' probeer ik nog. Om de ernst van de situatie er een beetje af te halen.
Lief laat zich nonchalant fotograferen bij het bordje van de berg met een van hun  fietsen er tegenaan.....
Alsof hij de berg bedwongen heeft. Op de fiets dan.
Wij vinden dat een erg grappig idee.......
'Je moet eens weten hoe vaak mensen dàt doen' klinkt het vanaf het muurtje.
Ik prijs de fietsers nogmaals en nogmaals.
En  wens ze veel plezier  met de tocht naar beneden.

Thuisgekomen zoeken we het water maar weer op. De Brette hebben we links laten liggen.
Een volgende keer.
Lief gaat eens verzitten op zijn stoeltje dat in het water staat en kijkt verheerlijkt. Hij trekt wat met  zijn schouders, klaagt over een pijnlijke spier en zowiezo pijn in zijn rug en herinnert zich ineens wat ik daar boven op die berg allemaal beloofde. 'Wat zal dat heerlijk zijn straks'......... 
Ik duik het water in en ben acuut vergeten wat ik daarboven heb gezegd. ;-)
Het is 35 graden. Pfffffffff.......een massage? Met dit weer?



PS. En we waren niet bij de MEK hoor.
Je koopt hier een kaartje voor een tientje en hebt een week internet in je tent.
Omdat het twee dagen slecht weer zal zijn, trakteren wij onszelf daarop.
Met restricties..... geen actualiteiten-rubrieken of onzinnige programma's.
Als het regent gaan we alle uitzendingen van Klootwijk aan zee bekijken en Zomergasten mag ook ;-)
Tja, en een blogje.....dat mag!




zaterdag 19 juli 2014

Ach......die MEK ;-)

Wat een heerlijkheid om vanuit Frankrijk een bericht te kunnen posten. 
Voor mijn huis en tuin wordt gezorgd en nu ik onderweg ben is dat ook helemaal prima.
De dagen zijn warm, maar heerlijk zwemwater is in de buurt.
We zijn neergestreken in de Drôme. 
En al zijn hier natuurlijk ook veel Nederlanders,  ik vind het rustiger dan de Ardèche.
Zonnebloemen overal en de lavendel ruik je eerder dan dat je het ziet.
Het leven is ontspannen en simpel.
Ik geniet.


Ik bedoel.....'s morgens vroeg de Col de Rousset (oei hoe schreef je dat ook al weer)
oprijden en vervolgens koffie drinken........da's geen straf.



Je ziet de weg die je afgelegd hebt, als de tour er langs komt is dit een gewilde 
parkeerplek......



Nog hoger zou ik jullie de oorverdovende stilte willen laten horen.
Frisse lucht, een beetje wind en slechts vogels die je hoort.

We hoorden achteraf dat je met het kabelbaantje  (in de winter kun je hier skieën) naar boven kunt en met een step naar beneden. 
;-)
Zie je 't ons doen?

De temperatuur de afgelopen dagen was ver boven de 30 en zelfs voor haken was het bijna te warm.
Het zwemwater op de camping is super, helder en verfrissend. Aan het eind van de middag met een wijntje en geitenkaasje in de schaduw is het goed uit te houden.

Vandaag is het heerlijk, iets koeler ook......en dus even een bericht.

Ik zend jullie een zomerse groet!!




zaterdag 12 juli 2014

Kind I, II en III.......

Het is toch bijzonder om je opa te laten zien waar je werkt?
Ik vroeg Olle of hij kwam eten om de vakantie in te luiden.
Maar Olle moet twee weken full-time op de boerderij zijn omdat de boer en boerin op vakantie zijn.
Verantwoording voor winkel, land, kas, huis en hond en camping.
Mijn vadertje wilde graag zien waar zijn kleinzoon werkt en dus reden we naar Punthorst om daar te eten.
Wat een mooi gezicht, opa en kleinzoon scharrelend over het land.



En ik? Met een mandje vertrok ik naar de kas, als een kind zo blij.
Om tomaat en komkommer te halen, bieslook en basilicum, sla van het land.
Toen ik een bosje bloemen plukte dook er vlak voor mijn voeten ineens een haas op uit de struiken.




We aten, dronken en het was gezellig.

Kind nummer II is samen met vriendin Plezier vertrokken naar Portugal om daar een maand op een boerderij/camping te werken. Ik kreeg een sms dat ze, omdat ze er één nachtje moesten overnachten, erg leuk op stap waren geweest met  de 'locals' uit Porto. Alles liep super gesmeerd.
Waar ze sliep die nacht? Geen idee, dat zouden ze daar wel zien. Ojoj....inmiddels weet ik dat ze op plek van bestemming is. Ook fijn.
Quinta da Fonte, Portugal.


Maandag nog even naar kind nummer III en dan heb ik iedereen gesproken en kan ik op vakantie.
Ik zin nog op een vervelend cadeau voor kind III. Hij belde gisteren toen ik bij de Blokker stond.
Het ging niet zo goed.....hij had een tentamen niet gehaald.
'En nu?' vroeg ik.
'Ja, nou ja, ik moet van de opleiding af".
Dat klonk mij niet vreemd in de oren omdat dochter wel eens dezelfde mededeling deed.
En dan haalde ze het toch weer, met haar hakken over de sloot.
Bij de Blokker kun je nu eenmaal niet vloeken, maar wel zitten op de trap.
Na aandringen en uitleg viel hij stil.
'Nou eh....mam......eigenlijk bel ik je om te vertellen dat ik het wel haalde en mijn propedeuse heb gehaald.....'
Er ontschoot mij werkelijk één bescheiden vloekje, ééntje maar. Rotkind......
Maar goed, hij heeft het  binnen een jaar gehaald. En dat is fijn.



Kortom.....de boel is onder de pannen en moeders kan op vakantie.
Gewoon, zitten op een stoeltje met een tafeltje...zonnetje....graag een wijntje op dat tafeltje, stukkie kaas of worst, breiwerkje....en dan hóór je me niet meer.





donderdag 10 juli 2014

En nu??

Inmiddels is het donderdag.
Mijn nieuwe klas is op orde, de bestellingen zijn de deur uit.
Dinsdagmiddag was het klaar.
En oooooooooooo, wat was het toen klaar.
Volgens mij deed ik wel drie slaapjes op de bank.
Het huis een puinhoop, mijn hoofd een puinhoop.....alles een puinhoop.
En dus sliep ik en werd ik alweer anders wakker.


Mijn tuin is mijn redding.
Wat een heerlijkheid om daar te zijn.
Na drie dagen veel water helemaal.
Vanmorgen om 7.30 zat ik al klaar voor de visite.
In de tuin. 
Met koffie.
Hannah kwam langs.
We dronken koffie en ontbeten met chocola.
We rooiden aardappelen en trokken onkruid.
Legden de sjalotten te drogen.
En de uien.




En maar praten.....
en praten.......
En naar huis willen.....
en weer onkruid trekken........
en meer praten........




Over school (tssssssss......), over hysterische bloemen,
over Maartens Moestuin (nooit gezien? Kijk uitzending gemist. Troostend is het als hij een opgevreten kool bekijkt, of ook niet weet waarom de uien het niet goed deden), over onze (eigen) kinderen en over het Leven. Dat kunnen wij goed. Lullen over het Leven.


Thuisgekomen leg ik de aardappelen te drogen.
Ik bekijk de tuin en bekijk mijn huis.
Leuk dat Draadjes haar huis van binnen en buiten laat zien. Dat wil ik ook. Gewoon, omdat ik haar huis herken.........zo is het bij mij ook.
Maar als ik rondkijk, durf ik er zelfs geen foto van te maken.
Overal rommel, was die binnen hangt te drogen.....
tuinspullen die van tas naar tas gingen....laatste restjes schoolspullen, afwas op het aanrecht.
En overal lijstjes. Wat er allemaal nog moet gebeuren voordat we op vakantie kunnen.
En daar staan zaken op als: paspoort halen, maar ook dingen die ik al deed en dus meteen af kan vinken (anders word ik moedeloos van een lijstje). Er staat ook: HAKEN.


Geen foto's dus van hoekjes en plekjes.......
Ik eh......ga haken.
Dat ga ik doen, moet volgens mijn lijstje ;-).







zaterdag 5 juli 2014

Het is gedaan!

Zo, het is gedaan.
De laatste dag.






Van het uitdelen van de getuigschriften tot het zingen van een lied
voor een vertrekkende collega.
Van het zingen voor de zesde tot het dansen van een Afrikaanse dans begeleid door djembé's. O wat vind ik dat een feestje.
Dat geluid van de djembé's, mijn geroep in de zaal en het dansen van al die kinderen.
Ik leid ze naar een sluis waar ze doorheen moeten kruipen. Een donkere gang met veel viezigheid.
Eenmaal buiten krijgen ze de zegen van hun juf.
Met een natte wc-borstel.
Die djembé's........ik ben er gek op. Ik hou van getrommel en ik neem me voor daar iets mee te gaan doen. Ik wil het goed leren.

We verhuizen ieder jaar naar een andere klas. Dat is altijd een hele operatie. Hoe langer je ergens bent, hoe meer spullen je verzamelt.
Stel je voor hoe dat dan gaat.......na alle feestelijkheden loopt de ene ploeg een klas leeg te halen en de volgende ploeg de spullen in de kasten zetten en dat kan natuurlijk lichte ergernis oproepen.
En het is warm.....
Om een uur of vier kom ik thuis. Met bloemen, veel bloemen. Met kaartjes en een lekker douche-prutje. Met een mooi kopje en heerlijke thee. Met een pelgrims-zakje en een mooie ketting.
Thuis pas heb ik de rust om alles te bekijken, maar er zit absoluut geen lijn in mijn activiteiten.
Afgelopen week stond er een enorm cadeau bij mijn achterdeur...en gisteren weer! Jeetje, wat voel ik me gezien en gewaardeerd. En al doe je dit werk nog zo lang, al weet je dat je het helemaal niet slecht doet en ben ik niet alleen afhankelijk van complimenten....ik geniet intens van al die heerlijke cadeautjes van iedereen.






Nu is het de volgende morgen. DE volgende morgen.
En ineens realiseer ik me dat we vandaag naar het huis van Lief gaan en laat ik alles los.
(jaha, met moeite).
Ik neem alleen mijn zwemspullen mee en mijn breiwerk.
Maandag verder.....
Even weg!




zondag 29 juni 2014

Nog een week!




Een week geleden stonden ze daar, in vol ornaat. De dames met hun hysterische feestjurken....




Inmiddels hebben ze hun jurken bijna allemaal uitgedaan ;-)


Wat kun je toch blij zijn met die eerste.
Je weet dat er dagen komen dat je geen courgette meer kunt zien, maar die eerste......


De goudsbloemen lijken licht te geven



en de korenbloemen hebben kanten kleedjes.




En ook dit jaar is het maar de vraag of ik de eerste zonnebloem zal zien bloeien.....
nog een week of twee en we reizen af naar het Zuiden.

Het jaar zit er bijna op.
De afscheidsliederen zijn gemaakt, het werk ligt in stapels in de klas.
De getuigschriften zijn klaar, zowel voor de ouders als voor de kinderen.
We gaan nog naar de dierentuin en pakken onze spullen in.
Nog een week.....nog een week........

We vierden een heerlijk Sint Jansfeest met elkaar.
HIER, HIER en HIER kun je daarover lezen.
Er was een oma met haar kleinzoon.
Haar oudste dochter had ik lang geleden in de eerste klas in Almelo.
Jonge ouders waren er, nieuwe ouders.
Het was droog, terwijl er anders voorspeld was.
Het was, zoals Sint Jan hoort te zijn.
In die prachtige tuin van oud-ouders van de school die inmiddels ook alweer de grootouders zijn van een kind dat bij ons op school zit.
En ik? Ik ging wat in de 'over-drive'  en eindigde de dag moe maar voldoen op mijn eigen bank, want o,  de vermoeidheid is toegeslagen.

Nog een week......