Philadelphus, boerenjasmijn.

Boerenjasmijn. De naam doet vermoeden dat het een struik is die veel op boeren-erven voorkomt.

Of zou het zoiets zijn als een ietwat lomp uitgevallen jasmijn?

 Doe ik mijn keukenraam open, dan komt de geur van boerenjasmijn me tegemoet.

Wat kan ik genieten van die prachtige bloemen en die zoete geur. Voorjaar......bijna zomer.

Na de bloei is het eigenlijk maar een saaie struik, maar wel een goede afscheiding tussen mij en de buren. In het verleden is hij nooit goed gesnoeid en ik las dat je aan de basis takken kunt wegnemen om hem van onderuit te laten verjongen.....

......niet nu, nu geniet ik er alleen maar van.

Jammer dat het op de vaas niet wil. Het blad gaat slap hangen. Leek me zo lekker ruiken binnen.....

Als iemand zich vandaag aan mijn voorstelt als: 'Jasmijn, aangenaam' moet ik oppassen dat ik niet zeg: 'Gewoon Jasmijn of eh.......'

En zo heb je ineens kippen.....

Een paar weken geleden bedacht mijn Lief dat kipjes toch wel heel erg leuk zouden zijn bij hem thuis. We hadden een heel stuk onkruidvrij gemaakt met de bedoeling er pompoenen te planten, maar ineens leken kippen toch een stuk leuker. 

Had hij ook nog een soort van vrouwen in huis.

Nu wil ik dat hier ook al een hele tijd, maar dat gedoe met hok en ren en timmeren enzo.....

Ach en nu de kinderen de deur uit zijn, kan ik ook zo heerlijk de deur achter me dichttrekken en gaan......en hoef ik geen oppas voor dieren te regelen.

Ooit hadden de kinderen stiekem een mannetjes- en vrouwtjes- konijn bij elkaar gezet.

Hadden we er ineens 5......en die moesten allemaal in een apart hok.

Ik herinner me zelfs dat ik samen met het laatst overgebleven konijn wel eens ging logeren....

omdat ik geen oppas kon vinden.

Reed ik daar met mijn net te kleine autootje en net te grote hok naar Delft.

Of dat moment dat je met een oud konijnen-beest  naar de dierenarts gaat en voor 50,- antibiotica krijgt.

En een week later alsnog 17,50 betaalt om het beestje in te laten slapen....dat herinner ik me nog goed.

Wij hebben heel wat wakes gehouden bij stervende kippen.

In een mandje, met stro en kaarsjes. En dan gingen de kinderen het weekend naar hun vader en moest de stervende kip mee. En ik maar hopen, dat ie daar voorgoed de ogen zou sluiten......

Dus eh.......geen kippen was op zich ook wel prima.

Maar ja.....Lief  bedacht zich geen moment. Hij struinde internet af en in een mum van tijd had hij hok, voer, 4  kippen. Een mevrouw in Zoetermeer had ze aan haar man gegeven.

Voor zijn verjaardag. Maar die wilde ze niet. Ze had ze uit Veenendaal gehaald.

De kippen kwamen (Veenendaal-Zoetermeer-Oosterbeek), legden 4 eitjes op een dag voor hem en hij genoot ervan.

Maar nu......moet Lief verhuizen. En het is nog niet duidelijk wanneer en waarheen.Maar de kans dat die kippen dan geen tuin hebben, of dat er geen oppas in de buurt is, is best groot.

En dus heb ik nu kippen...

en een hok (neu....dat timmert Lief)...... en eitjes (en die verzamel ik)......

Drie kippen heb ik, de vierde paste niet in het hok en tracht nu te wennen bij Hannah.

Ze geeft me van uur tot uur een update en na een moeilijke start in de ren met alle kippen, scharrelt ze nu samen met Koezie, Liefje en Duifje op het grasveld. Juffie schijnt ze te heten (na ja.......).
De kippen hier had ik  al Jut, Jul en Joca gedoopt.......de drie J's.....met op afstand dan de vierde J.

En weet je? Als ìk nu wegga, moet ik bedenken wie er voor de kippen zorgt.

Oppas regelen........

Het kan verkeren hè?

Getuigschriften II.

Behalve een spreuk en kunstzinnig iets voor de kinderen schrijven wij op school ook een ouderstuk.

   Dat is veel werk, maar ik kan de kinderen dan ook even heel nabij weten.

Wat deden we, hoe ontwikkelde het kind zich en wat is je wens voor de toekomst.

Het beeld wordt aangevuld met allerlei Cito-gegevens en dat is een kwestie van opzoeken en interpreteren. Maar dat beeld, hoe was het kind aanwezig in de klas.....dat doe ik het liefst in de vroege ochtend. 

Dat is het moment dat de dag nog schoon en nieuw voor me ligt en ik nog niet afgeleid ben door alle ruis die zich gedurende de dag op de lijn (mijn lijn) voordoet.

Voor de vierde keer doe ik dat voor deze klas en natuurlijk zijn er de afgelopen jaren al veel zaken aan de orde geweest. Hoe een kind de klas binnenkomt, hoe het op het plein speelt, eet, communiceert, hoe de leerstof binnenkomt......

Als schrijvende voel ik dat ik meer en meer naar de toekomst kijk.

Wat heeft het kind nodig om straks de school te verlaten en vol goede moed aan zijn of haar middelbare schooltijd te beginnen? Hoe helpen we het kind meer en meer stuurman te worden op het eigen schip?

Ik kijk ook naar de klas als geheel. Hoe is deze klas? Wat zijn de sterke punten en wat de minder sterke punten?

Afgelopen vrijdag vierden we het Pinksterfeest. Mijn klas had een prachtige dans, ze deden het voortreffelijk en de hele week wilden ze dagelijks oefenen. Het liefst wilden ze de paal he-le-maal invlechten. 'Verder juf, verder!'

Na hun aandeel zaten ze op een muurtje te kijken naar de andere klassen en ik bespeurde onrust.

Van oeverloos kletsen, tot luid meezingen met de andere klassen. En met luid bedoel ik LUID!

Toen het feest was afgelopen en we terug moesten naar de klas stonden ze allemaal op het muurtje en daar begon het...........het Wilhelmus werd ingezet. Waarom?

Ik heb wer-ke-lijk geen idee.......

Ik weet wel dat ze dit in de eerste klas ook deden. Gaf ik iemand een compliment, dan klonk er massaal 'We are the champions' of 'Olé, olé, olé, olé'......
Elke klas heeft een ziel, een klassenziel. Leeftijd doet dingen opvlammen, of minder aanwezig zijn, maar elke klas heeft een klassenziel.
Je schaaft en schuurt daaraan en tracht er een mooi geheel van te maken.
Dat is het....dat durf ik gerust te zeggen. Ze luisteren, delen en voelen zich veilig zo met elkaar.
En soms is het 'Olé-gehalte' van deze klas enorm.
Ojojoj.....ik kan daar nog altijd van schrikken.

Het Wilhelmus op het Pinksterfeest.......

Ik schrijf verder, loop rond, spin wat en doe wat in de tuin. Maar ik mijmer en bedenk de hele dag en de klas is heel dichtbij.

Getuigschriften.

Het lijkt hier stil, maar dat is slechts schijn.

Wekenlang speelde het zich af in mijn hoofd.

Getuigschriftentijd.

Vorig jaar blogde ik er ook over.

Over de druk die groot moet zijn voordat ik begin.

Nou.......de druk ìs groot nu.

Dagenlang hikte ik er tegenaan.

Ik ben geen kunstenaar zeg ik zelf altijd.

Ik ben meer ambachtelijk ;-)

Dus ik teken niet met één lijn een woedende Thor.

Ik doe niet hup en hup en daar heb je dan de Yggdrasil.

En dus moet ik het anders doen.

Het wordt een linosnede.....

Op gekleurd papier.

Hoe je dat nou doet?

Nou zo:

Neem soft-pastels en maak een papier vol kleur.

Neem wc-papier en veeg de kleuren uit.

Pas wel op dat je steeds een nieuwe prop pakt.

Dus niet met het blauwe propje over het lichtgroen gaan.

Zo ontstaat langzaam maar zeker een achtergrond in pasteltinten.

Wanneer je nog niet helemaal tevreden bent, gewoon over de basis heen kleuren.

Je zou er in kunnen gaan tekenen, schilderen.....

Dit zelfde kun je ook doen met vet oliekrijt.

Dan doop je de prop in een schaaltje terpentine en veegt dan over het krijt.

Dat wilde ik eigenlijk, de kleuren worden dan intenser

(en ik krijg er niet zulke hoestbuien van) , maar het moet wel buiten......

en ja, dat weer hè? Dat zat nou niet bepaald mee gisteren.

Vervolgens is de tafel bezaaid met van alles.....

De blokprint en roller.......

Detail........

Alvast geslepen.......

Het werkblad.......ook mooi.

Een tipje van de sluier.

Ik realiseer me dat ik niet alles moet prijsgeven. Dat is altijd de sjeu van de laatste dag.
Daar ligt dan al je werk....met spreuk.......voor de kinderen van de klas.

Ik ben er nog niet hoor.....maar het begin is er.
De spreuken liggen klaar, het inschrijven kan beginnen.
Morgenavond moet alles ingeplakt en ingeschreven zijn.

Dan heb ik nog een maand voor 20 ouderstukken.
Dan zijn we klaar om te verhuizen naar klas 5, groep 7.
Het einde komt in zicht.
Als je, zoals ik, graag hele rondjes meegaat met je groep, ga je volgens mij veel eerder met pensioen.
Het lijkt nog maar even geleden dat deze kinderen met een zonnebloem en gouden kroontje de trap opkwamen om naar klas 1, groep 3 te gaan.
En nu .........nog twee jaar en dan gaan ze.


Weten jullie nog dat ik blogde over KOOS ?
Hij belde gisteravond. Hij had zijn toets gehaald en een goed gesprek gevoerd.
Het zit er dik in dat hij in september aan zijn HBO-opleiding kan beginnen.

Het laatste onderdeel had hij wel een beetje verprutst zei hij. 

'Was je het zat en had je moeite met je focus?'

'O, wat ken je me goed juf.....ja, ik zag het niet meer zitten'.

22 is hij........
Ik bedoel maar.....voor ik het weet ben ik met pensioen.
Pfffff.......

Zondagmorgen.......in de vroegte.

Het was een mooie zondagochtend.

De bloemetjes bloeiden......

...... of in elk geval groeiden.....

De lucht was  blauw en het zonnetje scheen!

Vader pimpelmees riep.......

en daar verscheen het kind.

Het kind riep terug en kwam steeds verder uit zijn vertrouwde huisje.

...en toen..........

'Joehoe.....ik vlieg!!!!'

Vuur!

Terwijl ik rond tienen aan mijn tafel zit te werken, zie ik ineens een vreemde roze wolk.

En ik bedenk me geen moment, spring in de auto en race over de Drentse dreven naar de es hier achter.....ik weet dat het een kwestie van minuten is.

En eigenlijk ben ik net een paar minuten te laat......en neem ik niet helemaal de rust om mijn camera goed in te stellen......

Maar oooooooo, wat is het mooi.

Mijn gedachte op dat soort momenten?

a. Zie mij nou hysterisch scheuren over smalle weggetjes om 10 uur 's avonds.

b. Ooooooooooooooooo, hier word ik echt blij van.

c. Dit neemt niemand me meer af. 

Kennen jullie die gevoelens?

Doe open nu het duivenhuis......

De overbuurman heeft duiven.

Zijn leven (hij is met pensioen) draait ook om die duiven.

Iedere week gaan er een stel op transport om dan ergens, 250 km. zuidwaarts te worden vrij gelaten.

Ik sprak hem zaterdagmorgen.

Hij stond naar de lucht te staren.

Hij keek naar de wolken (en dat waren er niet veel hè?), wist hoe hard en van waar het waaide en voorspelde dat de eerste duiven rond half 12 verwacht werden.

En dus zette ik me rond 11 uur op een stoeltje met mijn spinnewiel en keek ook.

(da's geen straf en nog wel spannend ook).

Rond half 12 kwam de eerste en zo druppelden ze één voor één binnen.

Wat een prachtig gezicht.

's Middags sprong de buurman op zijn fiets om de tijden door te geven aan de duivenvereniging.

(en dat gaat allemaal met chips ;-) tegenwoordig).

Opgetogen kwam hij terug. Twee duiven van hem waren het snelst geweest.

Sneller dan die van Eijerkamp, die het groots aanpakt en er wel 80 tegelijk lost. En sneller dan Eijerkamp zijn is ook een sport, begreep ik al snel.

Maar dat was niet alles.

Een duif komt niet zomaar terug.

Daar moet je ze in trainen.

En dat gebeurde zondagmorgen.

Bij ons op het plein (in Oosterbeek). 

En ik was erbij.......

Foto-technisch stond die auto behoorlijk in de weg.......maar hey, Jane......beweging is goed toch?

Het zijn de jonge, bijna geslachtsrijpe duiven.

Ze mochten even buitenspelen.

Ze moeten leren om zonder stress in een hokje te zitten en thuis te komen als de duivenmelker dat wil. Hoe hij ze dat leert?

Op een gegeven moment lokt hij ze met voer. 

Ben je te laat? Krijg je geen voer.

Zo gaat dat.

'Het zijn net kinderen' zei hij.

'Strakke regels, loslaten en vertrouwen'.

Dat jullie het weten.