Iedere klas heeft een soort FLOW......die is er niet vanzelf, maar als kinderen 6 tot 8 jaar bij elkaar in de klas zitten ontstaat die Flow echt.
Er zijn klassen die eindeloos veel tekenen, bouwen of houtbewerken.......waar bepaalde spelletjes favoriet zijn of worden of waar buiten school veel gemeenschappelijk is, of sport de favoriete bezigheid.
Als je dan, zoals ik, jaren dezelfde klas hebt, moet je die flow ontdekken, stimuleren, uitzonderingen mogelijk maken........dat is je vak. Je bent altijd op zoek naar een 'geheel' zonder de delen (de kinderen) uit het ook te verliezen. Dan is er natuurlijk ook sprake van kwaliteiten die je zelf meeneemt, maar geen klas is hetzelfde........
Mijn vorige klas, die ik bijna drie jaar geleden 'afleverde' was een uitgesproken handwerk-klas. Er zaten veel meisjes in en weinig jongens, maar dat was niet de hoofdreden.
Toen ik afscheid van ze nam, was het een klas vol beginnende pubers, je hebt zes weken vakantie en daarna begin je opnieuw met kinderen die net de kleuterklas verlaten.
Dat is op zijn minst gezegd, nogal een overgang.
De klas die ik nu voor het derde jaar heb........was helemaal geen handwerk-klas. In het begin was het...nou ja......een soort jubelend en scanderende boel. Als ik een duim opstak begonnen ze met luid 'OLÉ'-geroep en ook konden ze massaal 'We are the champions' inzetten. Ik wist niet wat me overkwam, ik had nog nooit ordeproblemen gehad, maar dit stel stelde me ongelofelijk op de proef.
Ik heb het eerste jaar veel gekookt, gezaagd, gespeeld, werktafels ingezet voor kleine groepjes die ik dan aan het werk zette en toen kwam iemand op het idee een actie te organiseren voor het redden van de rivierdolfijn. In de eerste. Een actie........ Vooruit dan maar.
We maakten kunst, gingen plantjes verkopen, organiseerden een restaurant en toen het moment daar was.......zat ik op een stoel en hoefde niets te doen. Een ACTIE-klas. Allemaal hardwerkend, niet zeurend en bloedfanatiek. Maar dat handwerken......wat een wekelijkse crime was het.
In de tweede klas bleef dat zo, maar er kwam steeds meer vorm in de klas als geheel. Het bleef hard werken, tot 5 tellen als ik iets voor elkaar wilde krijgen en haken? Het bleef gedoe. Moeders werkten zich een slag in de rondte en sommigen haakten letterlijk af.
Deze klas had veel kwaliteiten en met sommigen kon je heel gemoedelijk een handwerkles vullen, maar het grote geheel.....pfffff
En nu, klas 3. Ik ben pas onlangs begonnen met handwerken en bedacht me dat ik gewoon maar in mijn eentje één voor één de kinderen aan het werk zou zetten. En vooral ook, overleggen. Hoe wil jij je muts? Wil je breien of wil je haken?
Langzamerhand kreeg iedereen zijn handwerk op orde. Sommige kinderen begonnen met breien, maar wilden ineens toch haken. De een wilde het zus, de ander zo en dan is het fijn dat juf van handwerken houdt, al moest ik er ook in groeien.
Ineens deed ik een ontdekking. Je breit in de derde klas een muts omdat je eigenlijk een periode afsluit. De kinderen richten zich meer en meer naar buiten. Het veilige kinderland wordt verlaten, de wereld kan soms beangstigend zijn en is alles erop gericht om de kinderen vaste grond onder de voeten te geven en een warm hoofd. Dan kun je immers stormen trotseren? En dus breien we een muts.
En nu.....nu haken we en wat voel je ineens dat je letterlijk het hoofd afsluit. Ik ben niet bovenaan begonnen, maar juist met een toer lossen die om het hoofd past. Van daaruit haken we omhoog en moeten ze steeds weer hun muts passen. Moet ik meerderen? Minderen? En al hakend lijkt het ineens of er een fontanel gesloten wordt. Wat een prachtig proces. Heel anders dan breien. Dan pas je de muts pas als 'ie af is en in elkaar gezet.
Natuurlijk wordt er ook gebreid, de kinderen mochten immers kiezen.
Differentiëren is belangrijk bij rekenen en taal, maar ook bij handwerken.
Er is een kind dat inbreit, sommigen breien alleen strepen. Als je eerst een strook van 10 steken breit die om je hoofd moet passen, kun je er weer lekker inkomen, voor je de steken aan de zijkant opneemt en omhoog breit en een deel haakt dus. De een wil een muts met een punt, de ander wil juist rond.....het mag allemaal.
De laatste, de eerlijkheid gebiedt dat te zeggen, moet nog beginnen. Voor hem is alleen een hoofdband voldoende, we maken er een mooie fleece-muts bovenop.
Op de foto's kinderen in actie, er wordt gewerkt........Elk vrij minuutje wordt het werk gepakt, het ligt ook de hele dag binnen handbereik.
Af en toe geef ik met katoenen draadjes aan waar steken geminderd moeten worden.
Dacht ik dat die mutsen een heel project was en mijn klas geen handwerkklas was? Welnee.....ACTIE.......doorzetten, bloedfanatiek.
Ik kan alleen niet op een stoel zitten, ik pas en meet, haal uit en brei even weer bij....want het moet goed en mooi. Als ze af zijn, laat ik het horen.
Morgen zal in elk geval de eerste klaar zijn en wat is hij trots! Vandaag heeft hij gehaakt alsof zijn leven er vanaf hing, maar er is aan de bovenzijde nog een klein gaatje dat morgen gedicht moet worden. Eigenlijk is dat wel prima, hij kan er nog een nachtje over slapen en morgen uitgerust aan de laatste etappe beginnen.
