Een kink in mijn kabel.

Een kink in de kabel

Waar komt de zegswijze Er is een kink in de kabel vandaan?

Een kink in de kabel duidt op een hindernis, een tegenvaller die zich onverwacht aandient.

Kink betekent 'draai, kronkel'. Van Dale (2005) noemt het een scheepsterm in de betekenis "valse draai of slag in een kabel of touw". Als er zo'n valse draai in een kabel zat, kon de kabel niet gevierd worden; hij bleef steken. Het woord kink zit ook in kinkhoorn, een bepaald schelpdier, dat zo genoemd is vanwege de gedraaide hoorn van de schelp.

Kink is volgens het Etymologisch woordenboek van Van Dale (1997) verwant met konkel, dat ook 'draai, slag in een touw' kon betekenen, en dat de basis is geweest voor het werkwoordkonkelen ('oneerlijk zijn, kwaadspreken'). Het Woordenboek der Nederlandsche Taal geeft de zegswijze in de konkels zitten: 'in moeilijkheden verkeren'.

Tja en dat is wat er is.
Een kink in mijn kabel.
Natuurlijk zijn ze aan het onderzoeken hoe ze mijn hartslag weer 
omhoog krijgen, maar tot die tijd maak ik een pas op de plaats.
En dat is best gek.
Ik een pas op de plaats omdat ik een lage hartslag heb.
Tsssss......LAAG.....
Ik slaap en loop langzamer dan bij mij past, ik fiets langzaam en wil best een blij blogje schrijven, maar toen ik laatst hoorde dat hier alles altijd onder controle lijkt, als ze mijn blogpost leest......
vergeet het maar.
Ook hier kinken in kabels, maar meestal schrijf je daar niet over. Toch?
Nu wel.

Over kleine kinderen en naar de aarde enzo.....

Toen ik hoogzwanger was van Pontus dacht Majlis op zijn minst dat zij recht had op een zusje.

Olle maakte allerlei Lego-auto's zodat het kindje niet meer zou kunnen wachten om te komen.

Mijn vader verbaasde zich.

Hoe kon ik zeggen dat kinderen van de engelen kwamen.......

We lazen er een prentenboek  over en de kinderen tekenden veelvuldig 

baby's in de lucht in de armen van dikke en dunne, grote en kleine engelen.

(Pinterest)

Ik vertelde er geen leugens bij.

Ik geloof dat.

Een kind komt van de engelen of , als je dat wilt,

uit de geestelijke wereld.

Voor kinderen is dat logisch.

Die komen daar nog maar net vandaan.

Die weten nog hoe het daar was en hoe het daar rook.
Als je in een wiegje kijkt met zo'n klein mensenkind dan is het voelbaar.
Die engelenwereld.

En ja, natuurlijk moeten wij ,vrouwen, die kinderen baren.

Maar als je een barende vrouw ziet

 dan is zij toch in een andere werkelijkheid dan de aardse waarin wij leven? 

Zij is daar dan even vlakbij......

Zonder de hemelse nabijheid valt er geen kind te baren.
Tsss.

Afijn, op de nacht dat Pontus geboren werd en het een broertje bleek

vertelde ik Majlis dat dit kleine baby-jongetje vast naar beneden had gekeken en 

daar zo'n grote zus zag. Majlis straalde: 'Echt waar?'

En Olle was verguld, maar had een zusje ook wel goed gevonden.

Als ze maar van Lego hield.

Inmiddels zijn we jaren verder.

Olle heeft een dochter en dat kleine mensenkind is al helemaal aanwezig in het aardse.

Ze lacht, ze pruttelt en ze drinkt en slaapt.

Majlis moet nog even wachten.

In januari zal zij ook moeder worden.
En ja, zij weet al wat het worden zal. En wij dus ook.
Dat hebben de engelen ons niet verteld hoor, dat hoorden wij op aardse wijze.

(Pinterest)

Maar die engelen....die zijn er nog steeds.
Dat weet ik heel zeker.

Binnenkort gaan we het schattige wiegje bekleden dat Majlis en haar Lief op de kop tikten en
als zij en ik samen op de bank zitten en ik mijn handen op haar buik leg
voel ik zomaar dat kleine wezentje schoppen.
We praten over bevallen, zij wil weten hoe het was bij mij.
En in januari zal zij moeder worden  en haar Lief vader.


En ik?
Ik realiseer me hoe je het leven moet be-leven.
Niet be-grijpen, maar be-leven.
 Lang zullen we be- leven!!
Daar wilde ik het maar bij laten voor vandaag.

Van wol enzo.

Lief wilde een wollen dekentje waar hij helemaal onder paste en dat heb ik afgelopen zomer gesponnen, geverfd en gebreid. Ik dacht erbij aan dit plaatje. Dat heldere groen kreeg ik niet helemaal voor elkaar.....maar ik ben blij met hoe de deken geworden is. Geen enkel gekocht draadje en zo groot dat je er behaaglijk onder past.

 Nu die (behalve wat afhecht-gedoe) af is, is het tijd voor iets nieuws.

Ik spaarde vanaf het begin van het jaar voor een nieuw spinnewiel. Ik stopte briefjes van vijf in een ouwe sok en maakte er echt een sport van. Kostte iets 6,95 dan betaalde in met 10,00 en vroeg of ze er nog 2 euro bij wilden.....had ik weer een vijfje...... 

Omdat eergisteren de herfstvakantie begon, ben ik dwars door al die regen-ellende naar Lochem gereden. Ik houd niet van autorijden en niet van regen, maar dit maakte alles goed. Ik had bijna het hele bedrag bij elkaar gespaard en dus mocht het. Bij Louët hadden ze op voorraad wat ik dacht te willen kopen. Ik ben nogal merkvast moet je weten. Mijn oude Louët had ik 30 jaar geleden tweede hands gekocht voor 25 gulden. Al die jaren dienst gedaan. Ook jaren op zolder gestaan, ooit een nieuw leertje en nog eens een klein onderdeeltje, maar verder.....altijd betrouwbaar.

En kijk nou (niet naar die gordijnen waar de zoom opnieuw in genaaid moet worden omdat ze na het wassen gekrompen bleken, maar naar het wiel).....

En gloednagelnieuw spinnewiel. Dubbeltraps....maar je kunt ook gewoon ouderwets enkeltrappen.

Zo zacht als zijde, lelieblank. Een wiel met drie spaken in plaats van één gat, maar wel dezelfde manier van spinnen. Omdat deze serie helemaal uit elkaar kan en je er ook andere onderdelen op kunt zetten  wilde ik alle mogelijkheden proberen. Dat was fijn. Met een doos vol onderdelen reed ik weer naar huis. 

Er lag nog een grijzige vacht te wachten. Vrij kort, maar gekaard prima om te spinnen.

De eerste dag zit er op......natuurlijk moet je wennen aan een nieuw wiel, maar met een drupje olie zo hier en daar vind ik het een buitengewoon goede aankoop. Er is één dingetje....dat klopt niet helemaal, maar daar zien jullie vast niets van ;-).

Was het weer wederom k*t vandaag? Hm, niet gemerkt.

Wie zou hier wonen?

Wie zou hier wonen?

Gewoon zomaar in de voortuin?

Ja, hij is het.

En hij mag dat pijpje buiten roken.

Hier binnen......wordt nog immer niet gerookt!

Een portie vrolijkheid # 4. Gewoonste zaak ever!

Met medeweten van......

De bel gaat en dan staan wij, juffen, buiten naast elkaar. Voor elke juf staat een rij.

De ene rij staat keurig te wachten, de andere is wat rommeliger.....

De meiden van klas 6 staan voor mijn neus en één van hen zegt tegen een vijfdeklasser:

'Waarom heb je mijn volgverzoek nog niet geaccepteerd?'

Ik kijk vragend. 'Huh, volgverzoek?'

Ietwat zuchtend zegt ze: 'Ja juf, op Insta'.

Ik kijk nog steeds vragend. 'Insta?'

'Ja juf' mengt zich een derde in het gesprek. 'Instagram'.

'Echt, dat is de normaalste zaak EVER!'

Dat ik het even weet. Bloggen is echt zooooooooooooooooo 2014!

Oesters en een mooie lucht.

Daags na de geboorte van die kleine Floor, was Lief jarig.

Nu haat hij verjaardagen, dus het was niet erg dat we weer op en neer naar Zwolle reden

 en dat de  dag draaide om het nieuwe mensenkind.

Beter zelfs.

Aan het eind van de middag keken we de visite  de deur uit en togen wij naar Oldehove, een kilometer of 20 van Groningen om daar, bij 'het Kleine Oestertje' te eten. ('Gadver mam, wat een smerige naam', zegt mijn dochter dan;-).

Afijn, dat is bijzonder. Wij en uit eten.

Wij gaan namelijk nooit uit eten.

Omdat wij het altijd een beetje vinden tegenvallen.

Omdat wij vinden dat wij zelf lekkerder kunnen koken.

Het was de Dag, het Feest, die Floortje, de Vakantie, het Weer en de Plek waardoor het een heerlijke maaltijd werd.

Met oesters vooraf.

Oesters moet je ook alleen eten als alle voorwaarden aanwezig zijn om ze lekker te vinden.

Ik vond ze heerlijk.

Wat we verder aten?

Een grote schaal schaal- en schelpdieren......simpel, maar heerlijk bereid door een toegewijde kok.
Met fijne muziek en vriendelijke bediening.

Toen we terug reden naar huis zijn we wel 10 keer gestopt.
Gewoon, om de Wijdsheid, het Leven en de Ondergaande Zon te vieren.

Floortje.

Mensen vroegen me al tijden hoe het voelde om oma te worden
en ik kon er niets zinnigs op zeggen.
Je weet het, er kriebelt iets, maar wat het is om het te worden?
Ik kon er nog geen woorden aan geven.

Afgelopen week  voelde ik ineens een soort  van paniek.
Als ik oma word, ben ik dat voor de rest van mijn leven.
Het is een titel die je niet meer weg kunt laten, af kunt staan.
Eenmaal geworden blijf je het tot aan je dood.
Dat voelde ineens zo groot en heftig.

Een paar dagen geleden was ik aan het koken en  ineens stond mijn moeder achter me.

Ik had haar tijden niet gezien en ineens was ze er weer.
Ze zag er ontspannen en gezond uit.

Dat is bijzonder omdat mijn moeder al bijna vier jaar dood is.

'Kind' zei ze, 'je wordt oma en dat duurt niet lang meer.

Och en dat is toch zo verschrikkelijk leuk. Ik was het altijd, maar nu word jij het.

Het duurt echt niet lang meer hoor. Het is een schatje, ze heeft bruine ogen'.

 Eergisteren kreeg ik een sms. 

Mijn zoon vertelde dat hij met zijn Lief op weg was naar het ziekenhuis.

De geboorte was op handen.
De geboorte.....

(Het ziekenhuis in deze, is het Isala-ziekenhuis in Zwolle.
Tjonge, wat is het daar prachtig en wat is de zorg daar geweldig).

van het www.

Ik leef niet zo met mijn telefoon dus het werd een toer om die overal mee naar toe te nemen.
Van de kamer naar de keuken, naar buiten, boodschappen doen, onder de douche, naar het toilet.
De uren verstreken.....vergleden........verkropen......ook de nacht ging uur na uur voorbij.
Om half 7 ben ik opgestaan  een uur daarna kwam er telefoon.

Ze is er.....een klein mensenkind heeft haar reis naar aarde afgelegd.
De tocht was zwaar, maar ze is er.

Ze heeft zich prachtige ouders uitgekozen.

Een behoorlijk arsenaal aan oma's en opa's ook, al dan niet aangetrouwd.

En met haar geboorte kan ik nu werkelijk vertellen dat ik oma ben.
De grootmoeder van Floortje Johanna.
Grootmoeder van het mooiste mensenkind dat de laatste jaren op aarde is gekomen.
Stil lag ze in mijn armen en kon ik snuffelen en voelen en kijken en weten.
Weten dat het goed is zo.
Geen paniek meer.
Welkom Floortje.