Met een andere bril.

Misschien is het jullie opgevallen dat ik een ietwat andere titeluitleg boven mijn blog heb.

Waarom?

Noem het ten onder gaan aan je eigen succes.

Noem het naïef,omdat ik sommige dingen niet voorzien had,maar na rijp beraad heb ik
de verwijzing naar mijn werken op de Vrijeschool  eruit gehaald.

Dat komt zo:

De kinderen in mijn klas worden groot.

Zij naderen de puberteit.

Dat is prachtig en spannend en ook het moment dat ik de bewuste keuze heb gemaakt niet meer over hen te schrijven. Ik ken ze en ik denk na bijna 5 jaar best goed, maar ze hoeven niet her-kend te worden. Wat moet een kind daarmee? 

Steeds vaker merk ik dat  sommige ouders mijn schrijfsels bespreken met hun kinderen, en was een naamsverandering in het begin nog heel voldoende, dat is al lang niet meer zo. Dat had ik niet bedacht maar het gebeurt.

Ik realiseer me heel goed dat een aantal van mijn verhalen grappig waren, hilarisch soms. Voor een deel kwam dat door het materiaal (de kinderen), voor een deel gewoon doordat ik het leuk kan opschrijven.

Maar als de dag is aangebroken dat kinderen weten over wie er geschreven wordt en  ook wat.....dan is dat niet oké. Want op het moment dat dàt zo is, is ook duidelijk over wie er niet geschreven is. 

Ik hou ervan over mooie voorvallen te schrijven, nergens bedacht ik  een aantal kinderen boven andere kinderen uit te tillen. Maar dat lijkt wel zo als er zo algemeen duidelijk wordt herkend over wie een blog gaat.( Ik ben zelfs door een kind op school gefeliciteerd met het feit dat ik oma werd, omdat ze dat op mijn blog had gelezen.........)

Als schrijver denk je dat de lezer iets leest zoals jij dat bedoelt, maar dat is lang niet altijd zo.

En dus stop ik met het beschrijven van de schoolse perikelen waar het de kinderen aangaat.

En dus heb ik de verwijzing over de Vrijeschool uit mijn banner geschrapt.

Vind ik dat jammer?

Nou ja..........een beetje wel. Als ik uit mijn hart schrijf vind ik mezelf eigenlijk het best tot mijn recht komen. Maar nieuwe wegen bewandelen is nooit verkeerd. Ik kan ook met hart en ziel over worteltjes schrijven, of over vergezichten. Over een koolmees die uitvliegt of over helemaal niks.

Mijn andere blog wil ik gaan gebruiken voor steeds meer les-ideeën en voorbeelden. Het was van oorsprong een vormtekenblog, maar misschien komen er wel steeds meer andere zaken aan de orde. Het is bedoeld als inspiratie, als ideeën-blog. Voor volwassenen die met kinderen werken. 

Klinkt dit als een blog waarin ik mijn grenzen aangeef? 

Ik geloof dat dat zo is en ik hoop dat ik het op een goede manier doe.

Goed is dan, dat een ander mijn beweegreden snapt, niet dat we het erover gaan hebben.

Enne....wat ik vandaag deed?

Heel veel wol verven en spitten in mijn tuin.

We togen er naar toe vandaag met een nieuwe spa van Sneeboer en met mijn nieuwe koperen harkje ;-). Met de gerepareerde kruiwagen  en een pot koffie.

De wol hangt voor het venster te drogen. Eigenlijk is het de bedoeling om een dezer dagen een indigo-bad te maken, want ik verlang naar groene, blauwe en paarse wol......

Het is vakantie en ik geniet ervan.

Wat was het een prachtige dag.

Ik neem jullie mee.

Kennen jullie dat?

Dat (slechte) gewoontes er in sluipen en dat je eigenlijk niet eens doorhebt dat dat zo is.

Waarom fietste ik de laatste jaren niet naar school?

Toen ik een jaar in het boerendorp woonde werd mijn prachtige fiets gestolen uit mijn schuur.

Hm, nee ik had de schuur niet op slot, want het slot deed moeilijk. Een dorp....pfff....

En nee, mijn fiets stond ook niet op slot.

Dus ik had geen fiets.

Daarnaast had ik nog een kind dat 's morgens van huis vertrok terwijl ik hem uitzwaaide.

Was ik op een fiets gegaan, dan had hij mij moeten uitzwaaien.....

Enne......pubers kun je maar beter uitzwaaien om zeker te weten dat ze dan tenminste op weg zijn.

(niet dat ze dan op tijd aankomen, want hij had ooit een gesprek met de leerplicht-ambtenaar ;-)).
En dus stond er een oud niet-remmend fietsje in de schuur, voor korte stukjes  maar investeerde ik steeds maar niet in een goede schoolfiets.

Afijn, eigenlijk is het als stoppen met roken.

Je bedenkt heel lang uitvluchten waarom iets niet kan........

Afgelopen december kocht ik een nieuwe fiets.

Zal ik jullie meenemen op de weg die ik heen en weer moet fietsen?

Goed om te weten is dat ik koude en regen niet schuw......

Maar WIND? Dat is een keiharde grens.

Ik HAAT wind tegen.....

De heenweg, 's morgens om half 8. Ik kwam geen mens tegen en stapte eenmalig van mijn fiets om foto's te maken.  Werkelijk.....geen mens. Alleen met de mist en de witgevroren grond.

Ik dacht aan HAAR terwijl ik de foto maakte. Zij deed dat heel trouw op hetzelfde moment en op dezelfde plek.

Na een lange dag, klassenpresentatie en vergadering,  terug naar huis.......

Let op.....

Na een kilometer de stad uit.......

......onder de weg door.

Richting bos en wei........

Tussen de bomen door...........

Over de brug (pfff, ging maar net goed met het maken van een foto).

De beek 'under construction.....'

... en langs het veld.

De vijver waar straks weer druk gekwaakt wordt. Eergisteren was ie nog bevroren.

De kikkers zijn vast nog in diepe slaap.

Het volgende dorp in....

....en weer uit. Het laatste stukje.....

......... langs de wei.....en dan....

... bijna thuis.

Het wordt werkelijk voorjaar. 

Enne.....als wind niet zou bestaan, zou ik wel elke dag willen fietsen.

Zag ik veel mensen? Een stuk of 6 denk ik.

Wel een rennende fazant, drie roofvogels, ik hoorde vogel-gefluit (zij hebben ook zin in het voorjaar)

Wat een mooie fietstocht.

En terwijl ik dit typ hoor ik een zacht 'oehw' van de ransuil in de boom naast mijn huis.

Da's tof. Dubbeltof.

Fluitles.

Een  jonge collega had van haar ouders een cadeau gekregen.
Zij mocht blokfluitles gaan nemen.

In de herfst kwam ze bij me en vroeg of ik haar les wilde geven. 

Ze had geen zin in de muziekschool, het leek haar leuker als ik het deed.

En het zou ook betaald worden. Door haar ouders.

Pffff.....dat vond ik nogal wat. 

En dus moest ik nadenken en besloot ik dat ik het graag wilde doen, maar dat ik geen geld wilde.

Ik had wel een lijstje met boeken......

We fluiten sindsdien regelmatig en ik heb er plezier in.

Het is een gedreven tante en we lachen veel.

Zitten wij samen ineens na schooltijd 'Old Macdonald' te fluiten.

Op van die schelle, ouderwetse blokfluiten.

Vandaag lag er een stapeltje klaar.
Voor mij.

Wat een feest.

Zoveel leuker dan geld.

We spraken af dat we nog een paar lessen doen.

Daarna stoppen we niet hoor.

Spelen we verder.

Voor de lol.

Niet voor de boeken.

Da's nu wel klaar.

Hoeveel tijd ik heb om te fluiten??
Ik ruik en voel het voorjaar.
Moet aan het werk.
In de tuin......

Öland-wol, Ullgarn.

Prachtige wol komt er van het Zweedse eiland Öland, Ullgarn.

Het is met eerbied voor mens, dier en milieu tot draad gesponnen in verschillende diktes en wordt verkocht in Nederland.

Er zijn effen kleuren, maar ook strengen met een prachtig kleurverloop.

Ik brei er een baby-deken van. Niet zomaar een dekentje, dat snap je zeker wel.

Het wordt  mijn eerste 'grootmoeder-project'.

Aanvankelijk zou het een deken met schapen worden. Gebreid op een rondbreinaald en dan ergens moest het doorgeknipt. Op zich vond ik dat al een eng idee, maar goed....

Drie rijen schapen had ik al, maar oef....de een had een korter pootje, de ander een scheef vachtje.

Ik haalde het uit en begon gewoon op twee pennen. Een ander patroon.

Nu is het een...tja...een wat? Een sterrendeken. Ik geloof dat ik het zo maar noem.

Het prachtige verloop heeft me door het patroon heen gesleept.

Ik ben bijna toe aan de rand, geheel volgens Ölands patroon.

Het boek dat een beetje bij de wol hoort geeft een prachtig beeld van het eiland. Het is een boek voor de heb, alle patronen van omslagdoeken en vesten staan erin, maar er valt natuurlijk meer met de wol te doen.

Zo af en toe is er een grasje mee gesponnen. Dat hoort er natuurlijk niet in, maar ik vind dat bijzonder. Ik leg ze voor me op tafel en mijmer over Zweedse weiden, schapen en houten huizen.

Vorige week werd er een nieuwe doos  Ullwoll geleverd bij mijn wolwinkel om de hoek.

En nee, natuurlijk heb ik geen wol nodig, ik ben immers druk aan het spinnen, en aan het breien.

Maar toch....het moest.....

Er is wel iets dat ik nog niet helemaal begrijp.

Het boek en de wol blijken succesvol.

Het was zelfs wat lastig voor de wolwinkel genoeg wol op voorraad te houden.

En nu dan toch een grote doos vol.....

Ik vraag me dan al heel snel af hoeveel schapen ze daar op Öland hebben.

Hoe een lokale spinnerij ineens zoveel kan leveren.

Het is 100% Swedish wool staat er op de wikkel. Zweden is veel groter dan Öland alleen.

Hm.....neehee....het zijn echt heus wel grasjes van het eiland Öland.

Voor een linkje naar deze prachtige wol, klik HIER.

Tot slot nog even over de workshop 'heidekleedje breien'. 

Wat een boel blije reacties kreeg ik daarop.

Met Hannah sprak ik over een blog-dag in de meivakantie.

Een dag waarop ook vrouwen die verder wonen eens naar Drenthe zouden kunnen komen.

Voor een wandeling op de hei, misschien even buurten bij de schapen, elkaar inspireren met mooie maaksels.......

Leek ons leuk.

Voor een avond breien staat de teller nu op vier.

Zijn er behalve  Hannah, Stella, Sanderijn en Gerda nog meer gegadigden?

Ik stel voor dat we dit over de voorjaarsvakantie tillen. Op een doordeweekse avond.

Laat maar horen.

Grootmoeder.

Het is inmiddels alweer een jaar of 15 geleden dat deze foto gemaakt werd.

Op het moment van maken wist ik niet dat het de laatste foto zou zijn die er van mij en de kinderen gemaakt werd terwijl wij nog een gezin waren met een vader, moeder en drie kinderen.

We waren in Frankrijk en zwommen eindeloos in de Brette.

Het jaar erna was ik een alleenstaande moeder met een volle baan en nog altijd die drie kinderen.

Het was hard werken en zeker in het begin niet altijd leuk.

Soms dacht ik dat ik het niet zou redden, maar door het bijspringen van opa en oma lukte het toch altijd maar weer.

Terugkijkend kan ik me niet voorstellen dat het anders gegaan zou zijn. Het is goed zoals het is en ik had toen niet gedacht dat ik dat ooit zou zeggen.

Nu zijn ze groot. 

De middelste moet nu werkelijk gaan afstuderen, de jongste zit   nog middenin zijn studie.

De oudste.....ach die oudste, je ziet hem hierboven, hij was toen drie.

Hij is bijna 27 en wordt in augustus Vader. Samen met zijn Lief...........

Wat vliegt de tijd, de Kringloop van het Leven.

Zoon wordt Vader, Moeder wordt Oma.
Tot drie jaar geleden zag ik bij het woord Oma vooral mijn moeder voor me.
Nog een poosje.......en dan ben ik het.

Hoe dat voelt? Ik kan me er nog weinig bij voorstellen, behalve dat je ergens toch voelt dat er een nieuwe mensenkind op de wereld gaat komen, dat via mijn kind  met mij verbonden is.
Tegelijk zijn er mensen om dat kind heen die dezelfde titel zullen dragen, opa en oma......die in dezelfde lijn met dit kind verbonden zullen zijn als ik. Dat is toch een gekke gedachte, ook omdat wij  (nog) geen enkele band hebben.
Vanuit het diepst van mijn wezen voel ik dat er een kind geboren gaat worden dat me niet onberoerd zal laten, maar hoe het me zal beroeren......ik ben vol verwachting, laten we het zo maar zeggen.

Brei een omslagkleedje......

Heb je zin in breien?

Ik wel.

Ik zit er he-le-maal  in.

Hoe simpeler, hoe fijner.

Een omslagkleedje breien, dat deed ik nog nooit.

Op een rond-brei-naald breien ook niet.

Tot een maand geleden.

Nadeel van dit breien is dat het in het begin lekker opschiet en naarmate je werk vordert duurt één toer steeds langer.

Voordeel is dat, als je afgekant hebt, je ook meteen klaar bent.

Nou ja, wellicht nog een randje, draadje of een knoopje, maar toch.

Dit patroon zag ik veelvuldig op Pinterest, mijn versie heb ik van een patroon van Wolhalla. Zij zeggen dat ik het niet mag publiceren zonder toestemming....maar behalve dat de ideeën voor het gebruikte garen door hen zal zijn bedacht is het werkelijk niet hun patroon.

DIT is een soortgelijk patroon van Ravelry en DIT is er nog één. Allebei gratis te downloaden.

I

Het is in het begin even tellen, maar ben je door die eerste toeren heen, dan gaat het vanzelf.

Wat een heerlijk werkje.

Je Begint met 5 steken en eindigt met tja, een steek of 400?

Je kunt het alleen in rechten breien, averechten, een paar gaatjestoeren er tussendoor of een spontane afwisseling tussen dit alles.

In eerste instantie breide ik op twee naalden, maar toen het aantal steken te groot werd nam ik een rondbreinaald. Daar moet je in dit geval natuurlijk niet op rondbreien ;-), maar wel gewoon heen en weer, anders fabriceer je een kokervormig geval.....

Rondbreinaalden, ik zeg het eerlijk, ik kan er slecht aan wennen.

Ik breide van eigen gesponnen en gekleurde wol, pen  4,5 en heb er een picootje langsgehaakt tot slot.

Ooit deden we hier thuis een Werkavond 'Noordzeesteek'. Mochten er mensen zin hebben dit te leren........Laten we dit een 'Heidekleedje'  noemen.

Workshop Heidekleedje breien doen?

Een vrouw of 10 past wel  rond mijn tafel.

Het is wel fijn als je al een rechte van een averechte steek kunt onderscheiden, maar verder?

LEUK!

Nieuw.

Een gebed, meegenomen door de wind............

Met mijn voeten op de aarde, met de zon in de rug

groet ik jullie!

Hallo!

Een nieuw jaar en vol goede moed  bewandel ik mijn pad.

Mijn huis is gewit, de kussens zijn geschud en het sneeuwde wat.

Er waren koude dagen en soms kostte het moeite warm te worden.

Het tij lijkt gekeerd, ik heb er weer zin in.

Lopen jullie mee?