Prachtig mooie dag!!!

Dit weekend (op moment van schrijven) deed ik een rondje, een rondje Nederland.
Omdat ik zou afreizen naar Den Haag, besloot ik een omweg via Twente te maken.
Kon ik even mijn vadertje zien.
Al twee jaar zit hij in een Verpleeghuis omdat hij meer en meer de weg kwijt raakt
als hij alleen is. Eind 2016 was dat een poosje een grote zorg, maar er wordt goed voor
hem gezorgd.

Mijn vadertje was ooit mijn vader maar de kwetsbaarheid maakt dat ik hem nu 'mijn vadertje' noem. Liefdevol. In het hele scala van dementerenden valt hij op. Sommige dingen vergeet hij, maar andere dingen heeft hij zo verschrikkelijk helder. Hij vindt zijn woorden moeilijk, maar als je tijd neemt en werkelijk luistert zegt hij vaak wijze dingen. Zijn wil om te weten is er niet kleiner op geworden en dus heeft hij nog altijd een abonnement op het Tubantia en krijgt hij elke zaterdag de Volkskrant.Gaan we samen graag naar Boekhandel Broekhuis en eten daarna een taartje bij maison Gustaf.
Zijn laatste aankoop? De biografie van Willem Wilmink. Hij heeft wel mijn ogen nodig om interessante boeken te ontdekken en wij vinden dat allebei een fijn uitje.

Afijn, ik kwam bij mijn vadertje en we bespraken de dagen. Wat ik had gedaan, wat ik ging doen.
Ik vertelde hem dat ik naar Pontus ging in Den Haag. 'Ach kind, dat is toch veel te ver' zei hij.
Toen ik vertelde wat ik er ging doen zei hij alleen maar dat hij geen idee had wie Daniël Lohues is.
Ook mijn zingen van 'Elk mens die hef zich een kruus te dragen' hielp niet en ik liet hem op mijn mobiel het een en ander horen. Ach, zijn gezicht klaarde ongelofelijk op. Het leek op Twents, hij verstond het en werd er vrolijk van. 'Een prachtig mooie dag' ontroerde hem en hij zat op zijn stoel mee te deinen. Ik vertelde er niet bij dat de setting anders zou zijn nu Daniël met zijn band zijn nieuwe plaat 'Elektrisch' ten gehore zou brengen. Ik beloofde hem wel een CD te sturen.


Met Pontus ging ik naar het Paard in Den Haag en wij genoten intens van de muziek, samen dansen en meebrullen op alles wat wij zoal kennen van Lohues. Mooie filosofie verpakt in een feestje.
Rockend, dansend, zingend en bier drinkend. Als je daar in Den Haag bij opkomst een flinke 'Moi' naar je hoofd krijgt, kun je niet anders dan 'MOI' terug roepen. Samen met Pontus was het tof en verschrikkelijk leuk. Terug via de A28 (A28, A28 ........klik hier ;-) ) en  na-genietend.

Eenmaal thuis kocht ik 'Hout moet' en stuurde die met een Drents kaartje naar Hengelo. Sinds hij daar woont maken 'de meiden' (en hij is dol op ze) ,hem dagelijks wakker met zijn favoriete muziek en ik ben benieuwd of dat binnenkort met een ' Prachtig mooie dag' zal zijn. klik hier ;-).

Heb je niets met Daniël Lohues? Hm, zou toch  gaan luisteren. Brutaalweg zou ik hem zo langzamerhand gaan vergelijken met Schmidt en Wilmink qua vertellen over van alles wat hij ziet en mijmert en bedenkt. Met mooie beelden, slimme woorden en vrije gedachten. Qua muziek vind ik hem vaak origineel en geniet ik van de grote variatie.  Is ook wat dat betreft mijn rondje Nederland weer rond en nam ik jullie even mee. ......

De put.

Een waterput, zo een met zo'n zware metalen deksel, is voor kleuters buitengewoon interessant.

Je kunt de diepte in kijken, er zand in scheppen, andere kleine dingen in laten verdwijnen en je kunt zo'n deksel ook proberen op te tillen.

Regelmatig zie je kinderen op hun knieën zitten, bezig met van alles.

Gisteren waren twee jongens bij de open put bezig met stokken.

Ik hurkte bij ze neer en keek mee.

Rozenblaadjes dreven op het water en als je er met stokken in ging roeren ontstonden er bubbels.

Samen keken we hoe zwaar het deksel is.

'Nou, als je vingers er tussen komen zullen ze er niet meteen af zijn, maar ik denk dat we dan wel naar de dokter moeten' zei ik.

'Ja maar juf, het is zo'n mooi soepje' zei de een.

De ander voelde meteen het gevaar.

'Ja, en als je er in valt zonder bandjes is dat gevaarlijk', zei de ander. 'En ik kan nog niet zo goed zwemmen'. Ik beaamde dat.

Een oudste kleuter stond erbij en keek me bedenkelijk aan.

'Ik denk niet dat dat past, met bandjes en al'.

Kijk, dat is het verschil tussen jongste en oudste kleuters........

Ik knikte hem toe. Iedereen was gehoord, de boodschap overgekomen.

De put ging dicht, het spel ging verder.

Kleuterjuf.

Lang geleden is het dat ik hier iets schreef.

De afgelopen twee jaar stonden zo in het teken VAN......

Er gebeurde veel.

Ik was in Leidsche Rijn.....ik kwam weer terug naar Drenthe.

Het afgelopen jaar maakte ik een carrière-switch.

Ik werd kleuterjuf.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet weet wat ik straffeloos mag schrijven

over derden......zonder naam, gezicht en verdere info moet het toch nog steeds kunnen?

Kleuterjuf zijn is hard werken.

Maar zo verschrikkelijk leuk.

In het kader van ' een portie vrolijkheid'(een van mijn labels)

kan ik probleemloos bladzijdes vullen.

En dus: 

'EEN PORTIE VROLIJKHEID'.

(pinterest)

Eten in de kleuterklas doe je in stilte.

De kinderen kunnen even wegzinken in hun gedachtes terwijl ze hun boterhammetje eten.

Ik schenk thee, of sap, of water en mijmer ook even mijn eigen mijmeringen.

Omdat 'kunnen rijmen' een zwaarwegend criterium is om de overstap naar klas 1 te maken, oefenen we dat nu. Zo aan het eind van de maaltijd, als de stilte voorbij is.

Sommige vierjarigen rijmen moeiteloos, anderen kunnen nog oefening gebruiken.

Soms maken we een gedicht, soms zeg ik alleen een woord.

Afijn, die dag noem ik : WOLK (kolk, dolk), ZEE (mee, twee, ree, o jee) en GOED (zoet, moet, doet, bloed). Soms zeg je iets voordat je nagedacht heb en ik zeg: HUT........

Terwijl ik het zeg denk ik al: 'O jee'...... en verbeter het in SCHAAP.

Niemand reageert, maar ik zie twee paar twinkelende ogen. Broer en zus ook nog.

Broer, vier jaar, zegt: 'Ik weet al waarom je een ander woord zei juf. Anders zou ik een verboden woord moeten zeggen'. 

Een jaar overbruggen.

(Chartres 2015)

Een jaar te overbruggen….

Hoe doe ik dat?

Ga ik nu gewoon door?

Vertellen wat mij zoal bezighoudt?

Thuis en op school?

In mijn hart en op het land?

Het gaat niet zonder te vertellen wat was,

omdat het groot is voor mij. Heel groot.

Een jaar.

Het jaar dat ik besloot op avontuur te gaan.

Gedetacheerd werd in het Midden van het Land.

Het jaar ook dat mijn Lief besloot een andere weg

te gaan.Een onomkeerbare weg.
Hij verkoos het Hemelse boven het Aardse........

De dag,dat Het gebeurde en voor altijd Alles Anders werd.

Waarin wij elkaar nog spraken, 2 keer……en ik voelde dat het niet goed ging.
Ik was er bijna bij. Hoorde het, wist het…….

Ruw, opengereten, pijnlijk en verdrietig.

Die dag.

Er was geen reden meer om te zien of ik daar in het

Midden van Land een plek kon vinden…….

En dus ben ik terug. Hier op het Drentse Land.

(tuin)

Ik val en sta op. Val en sta op. Wat een proces en wat

een energie kost rouwen, verwerken.

Na acht maand besloot ik daar toch hulp bij te vragen.

Niet omdat ik niet rouwen kan, dat kan ik.

Maar hulp om Die Dag minder groot te laten worden.

Die dag, die dag…..7 oktober 2016.

En ik zie lichtpuntjes. Ik zie ze echt.

Daar wil ik over vertellen. Dat wil ik delen.

Omdat ik, teruglezend in mijn eigen blog zie hoe woorden

kunnen doen lachen en huilen, zalven en inpeperen.

Hoe ik vanaf 2013 toch verhaal schreef. Over het leven.

Het Leven.

Omdat verhalen mensen kunnen raken en overeenkomsten

soms nieuwe waardevolle inzichten met zich meebrengen.

Door woorden die wij delen…..richten. Tot elkaar, met elkaar.

Hoe verder?

Niet bang zijn, elke reis begint immers met een eerste stap.

En in die eerste stap ligt het vervolg besloten.

(zou bijna AMEN zeggen ;-))

(Werken in de tuin, dat deed hij op Geheel Eigen Wijze ;-))

Dragen.

Toen Olle en zijn hoogzwangere Marije naar een babybeurs gingen,

wilden ze eigenlijk een draagdoek kopen.

Maar door de overdosis ouders met baby's in doeken wilden ze ineens niet meer.

En dus kochten ze een draagzak. Zo eentje die op je buik kan.

En ook op je rug.

Papa Olle draagt Floor soms nog op zijn buik.

Marije vindt het wat zwaar en draagt die Floortje op haar rug.

Och.....en dat geeft heel mooie plaatjes.

Eenmaal op rug of buik geeft Floortje zich over aan de gang van degene die haar draagt. Ze lijkt te mijmeren......één te zijn met dat wat is.

Leven op en met het land doet iets met de mens. 

De aarde draagt in wezen ook.

En je kunt niet anders dan je overgeven aan degene die je draagt.

Een te worden met dat wat is.

Dat zie je en dat voel je, daar tussen de olijfbomen, op het Portugese land.

Waar wij waren.

Afgelopen zaterdag werd Olle 28 jaar.

Da's een beste leeftijd.

Bijna 30.

Maar ja, dat kind woont niet meer om de hoek hè?

En dus reisden we af. 

2,5 uur treinen, 2,5 uur vliegen en 2 uur rijden.

En vooral dat laatste ging niet helemaal vanzelf.

Keurig een routekaartje gehaald bij de ANWB, de Tomtom mee.....

maar de info over Portugal lezen? Op dat gratis routekaartje?

Pfff, dan hadden we tenminste begrepen wat het autoverhuurbedrijf bedoelde met 'Tolwegen'.

Tjongejonge....Jut en Jul op reis. 

Het was donker, het regende.......en het adres in Faia werd maar slecht opgepikt door de Tom Tom.

En dus stonden we om 10 uur ergens op een rotonde, belden Olle en hoorden na een aantal minuten vanuit het dal een autootje aankomen. Olle!! Wat was dat een fijn weerzien.

En toen waren we er. In Faia. 

En was het behoorlijk koud, zomaar ineens.

Aan de overkant lag de sneeuw op de heuvels.

Grappig om de volgende morgen pas te zien waar we beland waren.

Binnen hingen de slingers en was het goed toeven.

Vers brood op de plank (met heerlijke olijfolie uit eigen gaard).....

en een knappend houtvuur in de haard. (en vloerverwarming......)

Het kind tussen de olijfbomen.

En het Floortje, samen met haar pap en mam  op haar best.

Het was fijn er te zijn. Heerlijk om samen te praten en te eten, te spelen en in het zonnetje te zitten.

Want het zonnetje ging schijnen hoor!!

Morgen meer. 

Over fikkie stoken, stront verspreiden en amandelbomen.

Over het beginnen van een groentetuin en wandelen met mama.....

En o ja...over schapen en honden.

Ook.

Wij deden een dagje sap......(mèt recept).

Wij deden vandaag een dagje thee en sap.

Er zat een beetje een schoonmaak-idee achter.

Gewoontes doorbreken, dat kan voor niemand kwaad.

We begonnen met zuurkool-sap en na die fles eentje vol bietensap.

 Tot slot nog een fles wortel-appelsap. 

Met zijn tweeën hè?

Verder liters en liters thee en tot slot

van deze dag een theelepeltje bio-bouillonpoeder

met warm water.

En ik ben daar niet echt goed in.

Ik kan soms een halve dag niets eten, maar als dat dan de bedoeling is

lukt me dat erg slecht.

Het weer zat ook niet mee hè?

Toen het donker werd, was ik er helemaal klaar mee. Ik weet het, het is buitengewoon kinderachtig.

Een dag....gewoon één dag niet eten. Tssss.

Maar ik had  gisteren ingrediënten gekocht voor een heerlijke salade en die moest ik maken.

Wij waren namelijk in Zwolle en naast museum de Fundatie (waar we ook waren) zit een prachtige natuurvoedingswinkel,

GooodyFooods. (KLIK)

En daar was een proeverij.

En daar zijn wij altijd voor te porren, voor proeverijen.

Umeboshi pasta had ik nog nooit gegeten.

Het is een pasta van  Japanse gepekelde pruimen.

Het heeft iets fris-zoetigs en ook citroenerigs.

Het  is niet goedkoop, maar je doet er lang mee.

En wisten  jullie dat je radijsjes in kleine plakjes kunt snijden en ze dan heel goed kunt wokken?

Ik wist het niet, maar de smaak wordt zachter. Heerlijk.

Goed, het recept:

SALADE VAN VELDSLA,WITTE BONEN EN RADIJS.

Ingrediënten:

Blikje witte bonen.

Bakje veldsla

Bosje radijs.

Eetlepel sesamolie.

Wortelsap

Tahin 

theelepel umiboshi-pasta.

Teentje knoflook, geperst

Snijd de radijsjes in plakjes en wok ze op een klein vuurtje een minuut of vijf.

Doe in een schaal en voeg de uitgelekte bonen toe en gesneden veldsla.

Over verhoudingen staat niets geschreven. Beetje op gevoel dus.

Maak een dressing van tahin, wortelsap en umeboshi pasta en voeg daar de geperste knoflook aan toe.

Wortelsap kun je natuurlijk kopen, maar je maakt het net zo snel zelf.

 Je raspt een stuk wortel en wringt dat uit in een (zak)doek. 

Handig als eerste babyslokje ook .

Wij aten er verder niets bij........ ;-) en genoten intens.

Ook van het kopje koffie toe trouwens.

OP FIETSE.

winter 2016

Drie keer per week fiets ik.

Een half uur.

Nee, ik fiets niet alleen en nee, ik ga nergens naar toe.

Op commando trap ik zwaarder en zwaarder.....

net als Ellen.

Zij een nieuwe hartklep en ik een pacemaker.

Wij zijn de enige vrouwen in het groepje van zes.

Bert heeft een hartaanval gehad en heeft een stent.

Nee, niet erfelijk belast, geen overgewicht, geen verhoogd cholesterol.

Wel een dochter van anderhalf. Veertig is Bert.

Kees heeft een paar jaar geleden zijn bedrijf verkocht.

Hij deed alleen nog maar dingen die hij niet leuk vond.

Nu had ie tijd voor vakanties. Twee keer maakte hij een reis en toen

ging het licht uit. 

Hij heeft een aantal by-passes. Een litteken bij zijn pols

en een hele streep midden over zijn borst.

Dan is er ook Joop. Joop is 50.

Hij voelde zich misselijk en toen hij thuiskwam ging hij onderuit.

Zijn vrouw had net de dag ervoor een opfriscursus BHV gedaan.

Zij kon hem meteen re-animeren. Binnen anderhalf uur was hij gedotterd

en hij wil met liefde meer betalen voor zijn ziektekostenverzekering.

Als dat geld dan maar naar het ambulance-personeel gaat. Die mensen verdienen dat.
Vorige week kwam zijn dochter van 13 mee.
Zij had haar vader onderuit zien gaan en heeft er nog last van.
Zij keek toe hoe hij fietste en daarna deden ze samen iets met een bal.
Plezier hadden ze.

En dan nog Peter.

Hij is erfelijk belast (verhoogd cholesterol), maar deed veel aan sport.

En toch heeft ook hij een aantal by-passes. Hij had wat vage klachten maar ging gewoon door.
Tot een fietstest helemaal niet goed ging.

winter 2016

Wij fietsen met zijn zessen drie keer per week een half uur.
Onze bloeddruk wordt gemeten en we plakken zelf pleisters en koppelen daar een kastje aan om onze hartslag te controleren.
En weet je?
Ik heb een hekel aan fietsen,altijd gehad, maar dit is leuk.
Na het halve uur fietsen olv. twee fysio-therapeuten mogen we zelf kiezen wat we dan nog doen.
Ik wandel op de loopband, doe wat op de crosstrainer en soms doen we een potje
tafeltennis. De Harten-dames tegen de Bypasses.
Neu, we houden de score niet bij.
Dat we het nog doen met onze nieuwe bedrading,omleidingen en batterijen,
dat vinden we al mooi genoeg.

winter 2016

Het is goed om weer zo fysiek bezig te zijn. Na afloop drinken we een kop thee en bespreken we wat ons bezighoudt.

Als daar tranen bij komen, vindt iedereen dat de gewoonste zaak van de wereld.

Het is dat hart hè? Daar komt alles samen. Het fysieke en het mentale.

Concentratieverlies, vergeetachtigheid, tranen, onzekerheid.....we moeten meer terugvinden dan alleen een goed ritme.

Weet je wat het is? Wij willen allemaal hetzelfde.

LANG WILLEN WE LEVEN,

IN DE GLORIA!!!!!

En dan even voor de leut:

Ontmoeting en afscheid.

Twee kleinkinderen zijn er nu in huize Fruttelvreugd.

Eerst kwam daar die Floortje op een zomers hete dag ter wereld en toen kwam daar die Simeon,

zo midden in de Winter als maar mogelijk.

Neef en nicht ontmoetten elkaar de afgelopen week.

Neef, nog geheel en al in de zwaarte, liggend op zijn kussen.
Nicht, al wakker en klaar om met grijpgrage handjes haar neefje te verkennen..

Ach en ik ontmoet dat kleine mensenkind ook keer op keer en dat zijn bijzondere momenten.

Floor vierde feest in het bedje dat ik kocht voor  kleine logé's....

...en ze maakte dikke pret met haar papa.

En nu?

Nu is het Floortje met haar pap en mam verhuisd naar Portugal. 

Het was dus een welkom en een afscheidsweekend.

Da's niet erg, maar ook niet mis.

Gisteravond belde Olle.

Na een goede reis zijn ze aangekomen in Faia.

 Ik hoorde aan zijn stem de nieuwsgierigheid, de opwinding en de blijdschap. 

Hij stond in het donker tussen de olijfbomen.

 Het was een mooie avond vertelde hij en hij had zin om te beginnen met het grote werk daar op het Portugese land,

Dat van die nieuwsgierigheid, die opwinding en die blijdschap zei hij niet hoor.

Ik weet dat, ik hoorde het en zag hem voor me. 

De familie sliep al, maar hij kon de slaap niet vatten.

Het lijkt me heerlijk om zo jong te zijn en je hart te volgen.

Daar leer ik van.

Vroeger was er alleen maar telefoon.

Ik ben zo verschrikkelijk blij met alle media die er nu zijn.

Zo kan ik  de reis naar Portugal een beetje volgen. 

Zo zie ik ineens een foto van een afgeladen bus, met een blij kind tussen alle spullen.

 Dat is toch leuk.

Mijn conditie komt langzaam terug en ik denk al aan het boeken van een reisje.

Dit is een winter die me naar zonneschijn doet verlangen.

Warme zonnestralen op mijn huid......mmmmmmmm.

Op slag!

Geboren is hij. Bij Dochterlief en Vriend:

SIMEON THORE.

God, wat is hij prachtig. Bijna 9 pond en 57 cm. 

En ik?

Ik ben zijn Grootmoeder.

Hij liet op zich wachten, maar nu is hij werkelijk op aarde gekomen.

En hoe.

Ik ben verliefd.

Op slag!!

Lieve allemaal!!

Ik voelde het.....ik weet het zeker.

Al jullie liefdevolle woorden.

En dat was fijn.

Het viel niet mee, maar het is gedaan.
Nadat alle metingen goed waren, mocht ik donderdagmiddag al naar huis.
Het herstel gaat vast sneller.

Ik weet immers al hoe dat moet?

En mijn lijf ook.....

Kerst is voorbij en de stilte was weldadig.
Geen tikjes, geen klopjes, geen vertraagde hartslag.
Ik ben benieuwd wanneer het moment komt dat ik me realiseer
dat ik toch minstens een half uur niet aan mijn hart dacht.

Nu is het maandag en ben ik blij dat ik de zon op zag gaan ( al is ie nu alweer aan het verdwijnen)
en het 'gewone' leven weer even verder gaat.
Ik heb zin om oliebollen te bakken.
Tsssss, dat heb ik nog nooit van mijn leven gehad.

Ik wil jullie zeggen dat ik weer opkrabbel en al jullie woorden
en daden me goed deden.
Heel goed.

DANK JULLIE HEEL ERG WEL!!!!!!

Och jee........K*T

Gisteren zou ik met een vriendin boodschappen gaan doen.

Mijn Lief is twee weken naar Thailand, dat is al lang geleden gepland en moest gewoon doorgaan.

Tegen de tijd dat hij terug zou komen, zeiden we, zou ik op Schiphol staan en hem in mijn armen sluiten. En dus ging hij....

Ik heb ongelofelijk veel hulp gehad van allerlei lieve mensen om mij heen en samen boodschappen doen was er daar één van. Gisteren.

We zouden naar de Appie, de Natuurwinkel en vast ergens koffie drinken.

Maar de laatste dagen voelde ik me niet zo lekker....

en om de ellende voor te zijn, maakte ik een afspraak met de Pacemaker-technicus.

Ik voelde tikjes...steeds weer en meer. En ik was moe. Ook dat.

Voor het boodschappen doen konden we even langskomen.

Enne......

in dat ziekenhuis ben ik nu nog.

Wat mijn grote angst was, is gebeurd.

Een van de draden van dat ding is los....en dus doet dat ding zijn werk niet goed.

Nee, wij moeten nog flink investeren in een vriendschap, Pacemaker en ik.

Het is nog geen  100% match zeg maar.

En dus loop ik hier sinds gisteren weer rond. Aangesloten en in de gaten gehouden door de hartbewaking.

En ze zoeken me hoor, als ik door de gang loop en er weer een draadje loslaat.

Gelukkig zijn al mijn spullen thuis verzameld en gebracht, halen de kinderen vandaag mijn Lief van Schiphol (jaha, hij is al geland) en moet ik morgen opnieuw onder het  mes.

En het was zo'n prachtig genezend litteken aan het worden. Pfffff....

Wanneer ik dan weer naar huis mag?

Dat zou maar zo de Eerste Kerstdag kunnen zijn.

Dat is dus K*T, met hoofdletters.

Maar weet je....het kan altijd erger. veel erger. 

Vannacht kreeg een kopje warme melk. Wie van jullie kreeg dat onlangs? Gewoon 's nachts?

Van een onbekende man?

Nou, ik dus.

Ik wil het niet zomaar vragen, maar als je nu morgen wakker wordt....denken jullie dan heel even aan mij? Ik weet zeker dat ik dat voel ;-)

Dat hart....en haar slag.

Het is vrijdag-avond. 

De operatie is achter de rug.

Dinsdagmiddag gebeurde het.

Ik ben geen held en ik vond het niet meevallen.

Een operatie waar je 'bij' bent.

Met een verpleegkundige naast mijn hoofd die vragen stelt als: 'En waar staat die school dan?'

Pffff, ik wilde er niet over praten......

Ik heb anderhalf uur mijn best gedaan om het gewoon te ondergaan. 

Dat lukte, maar je voelt dingen in je lijf die ik nooit eerder voelde.

Het is vreemd om in je lijf gerommel rond die hartstreek te voelen en in je schouder.

Gepor, gesjor.....gepraat......technische termen.......grapjes.....

Af en toe ontglipte me een oprecht : K*T.

De nacht in het ziekenhuis was goed. Ik kon me afsluiten van het geklets om me heen, had genoeg aan mezelf. 

Wat zijn er veel hartkwalen. Ik was één van de weinigen die verder helemaal geen medicijnen slikte. Dat kwam niet veel voor, hoorde ik.

Och jee, het kan zoveel erger.

Na het maken van een foto om te zien of de draden goed liggen en er geen klaplong aan het ontstaan is, mag je naar huis. 

Ik moet wennen aan de bult onder mijn sleutelbeen, het trekt en is pijnlijk, maar het is achter de rug. Het is gebeurd. En dat is goed, want het duurde bijna te lang.

Nu zijn we drie dagen verder en ik bracht alweer een tweede bezoek aan de Pacemaker-technicus.

Omdat ik gek werd van geklop van mijn hart in een tempo dat mij dus al tijden onbekend was.

Zodra ik begon te bewegen voelde ik een tikje, een ellendig tikje.

En ik bedacht me dat het ook een pacemakerdraad zou kunnen zijn, die los geraakt was (want dat is het risico die eerste zes weken) 

Dat was niet zo en het klopje is verholpen. Alweer pffff.....dat dat kan.

Langzamerhand wen ik er vast aan dat ik met draden en computers in de gaten kan worden gehouden.

Dat er in amplitudes wordt gesproken, in cijfers en waardes als het over mijn hart gaat.

Dat ik gevoelig ben voor alles wat er gezegd wordt. Dat ik het nodig heb om te horen dat het goed gaat,  dat het mooie waardes zijn, heldere uitleg te krijgen en nog eens en nog eens......

En terwijl ik me tracht over te geven aan de wetenschap, want wat is het knap dat ze het zo kunnen,

ontglipt mij soms een oprechte snik. Gewoon, omdat dat hart het niet meer vanzelf doet en omdat ik dat verdrietig vind. En ik moet altijd veel huilen als ik verdrietig ben. En in films ziet dat er vaak erg charmant uit, maar bij mij.....Pffffffffff......

Vanmiddag lag ik in de kussens op de bank en voelde ik me voor het eerst prettig. Mijn schouder rustte precies goed op het kussen, mijn hoofd lag heerlijk zacht. Ik kon al bijna weer een beetje op mijn zij liggen en het was behaaglijk warm onder mijn wollen dekentje. Het woord 'chillen', veelvuldig gebruikt door mijn kinderen welde in me op.

Belvédère.

Ik vind dat een mooi woord: Belvédère.
Je gebruikt het niet dagelijks, zelfs niet wekelijks (eigenlijk nooit),  maar het klinkt mooi, beetje deftig.
Belvédère betekent uitkijkpunt, of uitkijktoren......en die uitkijktoren is er ook.
In Oranjewoud. Maar ja, die beklom ik niet.
Wil jij wel? HIER is de link.

Wij kwamen voor het museum.

Belvédère is een museum voor moderne en hedendaagse kunst in Friesland.
En als je daar op vrijdag naar toe gaat, verkeer je in 'grijs' gezelschap.
Het is de oudere Mensch die op zo'n dag een museumpje pakt.
Belvédère is daar uitermate geschikt voor.

Het is er prachtig, het uitzicht is weids en het brengt binnen en buiten bij elkaar. Kunst en natuur voelen er als 'verwant', als bij elkaar horend.
Datzelfde ervaar ik ook bij het Kröller Müller en ik voelde het ook bij Museum  Beelden aan Zee.

Als je na bezoek weer naar buiten gaat, kijk je anders naar je omgeving...... zie je ineens de omliggende stoppelvelden zoals van Gogh ze schilderde,  heb je andere aandacht voor weidse wolkenluchten of een kudde schapen en kun je je ineens voorstellen dat vormen ook abstract weergegeven kunnen worden.

Kijk, en omdat ik toch alles traag en langzaam doe, is een uitstapje naar Belvédère heel prima om te doen. Daarnaast is kunst kijken helend en goed voor het etherlijf heb ik ooit gelezen. Dus......

Kom,ik neem jullie even mee. Doen we eerst iets van de vaste
collectie......

Ik houd van dikke klodders en heldere kleuren......

Van verschillende materialen  en klein maar fijn......

van fotografie gecombineerd met verf......

....van de expositie van Pleysier. In Drachten en Groningen is ook werk van hem te zien.

Belvédère toont voornamelijk portretten.

Ojoj. Ik zie heus dat de foto's niet geweldig zijn, maar ik hoop dat je interesse gewekt is.


Nu naar de expositie van Jasper Krabbé. Wij werden daar erg vrolijk van. Wil je die vrolijkheid ook voelen dan heb je nog een week ;-).

Bron en inspiratie kwam van het zelfportret van Jan Mankes (1889-1920), een schilder die veel ziek was, verstilde schilderijen maakte (veel natuur, veel portretten) en uiteindelijk maar 30 jaar oud is geworden.

Dat hij trouwde met Anne Zernike, de eerste vrouwelijke predikant in Nederland, vind ik dan weer een leuk weetje. Daar kan ik dan weer uren over nadenken. Hoe dat geweest moet zijn.

HIER vertelt Krabbé over zelfportretten. Zijn werk in het museum komt ook even aan de orde.

HIER een filmpje van Youtube, volgens mij gemaakt voor het museum zelf. Het geluid is bagger, maar je krijgt een mooie indruk.

Na een rondje kijken, maakte ik foto's, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik nu en dan afgeleid was.

Er was een clubje vriendinnen die duidelijk samen een gezellig dagje weg deed.

In een klein museum vallen gesprekken meteen op. Ik zit natuurlijk niet helemaal lekker in mijn vel en liet me er behoorlijk door afleiden.

Juist deze dames vroegen mij of ik ze op de foto wilde zetten vóór de portretten van Viktor en Rolf.

Dat deed ik met de telefoon van de rechter dame, daarna maakte ik zelf nog even een plaatje.

Lief vond het dan weer grappig om daar ook zijn bijdrage aan te leveren, de dames duidelijk ook.

Wat heerlijk dat deze vriendinnen zo met elkaar op pad waren. In het Rijksmuseum hadden ze oeverloos kunnen praten over van alles en nog wat, zonder dat het iemand opgevallen was.

Het was zomaar een heerlijk dagje. Het totale ontbreken van tempo, tijd en drukte doet me goed.

Dat is dan een fijne bijkomstigheid van dit hele gebeuren.

Willen jullie ook nog even genieten van de expositie van Krabbé? Dat kan nog tot en met volgend weekend.

 HIER vind je info.